Kościół św. Bartłomieja w Padwi Narodowej

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Kościół św. Bartłomieja
kościół parafialny
Distinctive emblem for cultural property.svg 157/A z 22.04.1991 r.[1]
Państwo  Polska
Miejscowość Padew Narodowa
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Parafia św. Bartłomieja Apostoła w Padwi Narodowej
Wezwanie św. Bartłomiej
brak współrzędnych

Kościół św. Bartłomieja w Padwi Narodowej − murowany kościół parafialny we wsi Padew Narodowa w diecezji sandomierskiej, zbudowany w latach 1878−1886, sanktuarium św. Antoniego z Padwy.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pierwszy drewniany kościół św. Bartłomieja prawdopodobnie ufundowany został w roku 1414 przez króla Władysława Jagiełłę[2], a wybudowany w 1419[3] przez plebana Bartłomieja z Rudnika[3].

Pierwsza pisemna wzmianka o kościele w Padwi pochodzi z 1470 roku. Znalazła się ona w kronikach Jana Długosza. Drewniana budowla zapewne pierwotnie była kościołem filialnym, który przekształcony został w parafialny[2]. Kolejny drewniany kościół ufundowany został przez Zygmunta Starego w roku 1510[2]. W roku 1649 został powiększony: wydłużeniu uległo prezbiterium. Spłonął zapewne podczas wojen szwedzkich i najazdu Rakoczego. W 1664 roku postawiono kolejny drewniany kościół, konserwowany został w roku 1674 przez biskupa Mikołaja Oborskiego[3]. W XIX wieku stary drewniany kościół okazał się być zbyt mały na potrzeby powiększającej się parafii. Toteż rozpoczęto budowę nowego murowanego budynku, a stary został sprzedany i przeniesiony w roku 1891 do Zwiernika, gdzie stoi do dziś[2].

Współczesny kościół według projektu architekta Aleksandra Gebauera budować rozpoczęto w roku 1878[2]. Budowa trwała osiem lat[2], a kierował nią ksiądz Wilhelm Skopiński[3]. 3 września 1886 roku na wieży kościoła postawiono krzyż, trzy tygodnie później, 25 września, zakończono budowę sklepienia[2]. Poświęcony został przez ks. J. Knutelskiego w dniu św. Bartłomieja, 28 sierpnia 1887 roku[2]. Konsekracji dokonał 5 września 1895 roku biskup tarnowski Ignacy Łobos[2]. Po zniszczeniach wojennych naprawiony został w roku 1947[3].

Architektura i wnętrze[edytuj | edytuj kod]

Kościół parafialny w Padwi jest budowlą murowaną z cegły, tynkowaną. Jest to jednonawowa świątynia z bocznymi kaplicami w formie transeptu i węższym, wydłużonym, zamkniętym półkoliście prezbiterium[2]. Nad fasadą góruje trójkondygnacyjna wieża na planie kwadratu, u góry przechodząca w ośmiobok[2].

Znaczna część wyposażenia wnętrza pochodzi z poprzedniego kościoła i reprezentuje styl barokowy. Ołtarz główny pochodzi z połowy XVII wieku[4] i ma w polu głównym kopię obrazu Matki Bożej Dzikowskiej a na zasuwie wizerunek patrona kościoła, św. Bartłomieja[2]. Z czterech bocznych ołtarzy w nawie dwa są barokowe, dwa zaś eklektyczne z XIX wieku[2]. W bocznej kaplicy znajduje się ołtarz z przedstawieniem św. Antoniego Padewskiego, otoczony kultem poświadczonym od 1688 roku[5]. Prospekt organowy pochodzi z 1892 roku[2].

Przypisy

  1. Narodowy Instytut Dziedzictwa: Rejestr zabytków nieruchomych - województwo podkarpackie (pol.). 30 czerwca 2014. [dostęp 2 maja 2010].
  2. 2,00 2,01 2,02 2,03 2,04 2,05 2,06 2,07 2,08 2,09 2,10 2,11 2,12 2,13 Urząd Gminy w Padwi Narodowej: Architektura i zabytki. [dostęp 31 sierpnia 2009].
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 3,4 Parafia Padew Narodowa. Archiwum Diecezjalne w Tarnowie. [dostęp 31 sierpnia 2009].
  4. Hanna Lawera, Artur Bata: Mielec i okolice. s. 82.
  5. Hanna Lawera, Artur Bata: Mielec i okolice. s. 83.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]