Kościół św. Benona w Warszawie
| Kościół św. Benona na Nowym Mieście (o.o. redemptorystów) |
|||||||
| kościół rektorski | |||||||
 387 z 1.07.1965[1] |
|||||||
 Kościół św. Benona w Warszawie |
|||||||
| Państwo |  Polska |
||||||
| Miejscowość | Warszawa | ||||||
| Wyznanie | katolickie | ||||||
| Kościół | rzymskokatolicki | ||||||
| Wezwanie | św. Benona | ||||||
|
|||||||
|
Położenie na mapie Warszawy
|
|||||||
| Na mapach: | |||||||
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|||||||
| Strona internetowa | |||||||
Kościół św. Benona (oo. redemptorystów), właśc. Kościół Rektoralny pw. św. Benona w Warszawie – kościół znajdujący się na warszawskim Nowym Mieście przy ul. Pieszej 1.
Początki kościoła w tym miejscu sięgają II poł. XVII w., kiedy Bractwo św. Benona podjęło inicjatywę zbudowania świątyni. Budowa kościoła została zakończona w 1669. Pod koniec XVIII w. kościół przejęli redemptoryści, a działo się to z chwilą przybycia do Warszawy (w 1778) św. Klemensa, późniejszego patrona miasta. W czasie Księstwa Warszawskiego redemptoryści zostali posądzeni o sprzyjanie Austrii i rozkazem władz francuskich usunięci z Warszawy[2] (i w ogóle z Polski), a budynek świątyni zamieniono najpierw na koszary, następnie szkołę, magazyn wojskowy, mieszkania, a w końcu fabrykę.
Dopiero w 1938 budynek odkupiła Maria Biernacka i przekazała kurii warszawskiej. W czasie wojny kościół został zburzony. Jego ruiny kuria przekazała znowu redemptorystom, którzy w 1956 rozpoczęli odbudowę. Wstępna odbudowa zakończona została w 1958, kiedy kard. prymas Stefan Wyszyński dokonał uroczystego poświęcenia odbudowanego kościoła.
Przypisy
- ↑ Rejestr zabytków nieruchomych m. st. Warszawy. [dostęp 2010-01-22].
- ↑ Lech Dunin: Przewodnik po kościołach Starego i Nowego Miasta Warszawy. Warszawa: Rada Prymasowska Budowy Kościołów Warszawy, 1979, s. 22.
