Kościół św. Józefa w Krakowie (ul. Poselska)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kościół św. Józefa
kościół konwentualny ss. bernardynek
Distinctive emblem for cultural property.svg A-80
Widok od ul. Poselskiej
Widok od ul. Poselskiej
Państwo  Polska
Miejscowość Kraków, ulica Poselska 21
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Wezwanie św. Józefa
Położenie na mapie Starego Miasta w Krakowie
Mapa lokalizacyjna Starego Miasta w Krakowie
Kościół św. Józefa
Kościół św. Józefa
Położenie na mapie Krakowa
Mapa lokalizacyjna Krakowa
Kościół św. Józefa
Kościół św. Józefa
Ziemia 50°03′29″N 19°56′22″E/50,058056 19,939444
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Kościół św. Józefa – zabytkowy krakowski kościół bernardynek znajdujący się na Starym Mieście przy ul. Poselskiej 21.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Obecna świątynia pochodzi z lat 1694-1703. Została ona zbudowana przy pomocy finansowej Michała Warszyckiego, wojewody sandomierskiego, w miejscu zburzonego pałacu Tęczyńskich, darowanego zgromadzeniu zakonnemu przez Stanisława z Bnina Opalińskiego. Kościół konsekrował biskup krakowski Kazimierz Łubieński. W 1850 podczas pożaru miasta został on częściowo spalony, wnętrze jednak szczęśliwie ocalało. W 2006 rozpoczęto kompleksowy remont konserwatorski kościoła, finansowany między innymi przez Społeczny Komitet Odnowy Zabytków Krakowa.

Architektura[edytuj | edytuj kod]

Kościół jest barokowy, jednonawowy, sklepiony kolebkowo. Od północnej strony do bryły kościoła przylega klasztorna kaplica, z prowadzącym doń późnobarokowym drewnianym portalem.

Wyposażenie wnętrza[edytuj | edytuj kod]

Wnętrze kościoła

Polichromia zdobiąca wnętrze jest dziełem Jana Bukowskiego z 1913, odnawiana w 1930. Ołtarz główny i cztery ołtarze boczne oraz ambona powstały w warsztacie krakowskiego snycerza Jerzego Hankisa w latach 1697-1699. W ołtarzu głównym znajduje się cudami słynący obraz św. Józefa z Chrystusem w wieku chłopięcym, namalowany we Włoszech w pierwszej połowie XVII wieku. Według tradycji klasztornej obraz ten został przywieziony z Rzymu przez biskupa krakowskiego Jakuba Zadzika, który otrzymał go od papieża Urbana VIII w 1627. Biskup podarował ten wizerunek swojej siostrze Teresie Zadzikównie, która była współzałożycielką i pierwszą przełożoną tutejszego konwentu. Od 1879 przed wizerunkiem św. Józefa w tutejszym kościele odbywają się obchody patronalne, a obraz cieszy się ogromnym kultem wśród mieszkańców Krakowa. Od 1884 odbywa się tutaj także wieczysta adoracja Najświętszego Sakramentu.

W ołtarzu bocznym po lewej stronie znajduje się figurka przebranego w kolorowe szatki maleńkiego Jezusa. Pochodzi ona ze zburzonej w 1823 kaplicy Koletek sióstr Bernardynek na Stradomiu. Od pierwotnego miejsca figurkę, również cieszącą się sporym kultem wśród wiernych, nazywa się Dzieciątkiem Koletańskim.

W przedsionku kościelnym znajduje się barokowy krucyfiks z przełomu XVII i XVIII wieku. Z epitafiów na uwagę zasługuje wykonane z marmuru dębnickiego epitafium Franciszki Cughii (Zucchi) zm. 1753 i Katarzyny Placidi zm. 1756, teściowej i żony architekta Franciszka Placidiego.

Otoczenie kościoła[edytuj | edytuj kod]

Dziedziniec przed kościołem od ulicy zamknięty jest neorenesansowym murem, dekorowanym boniowaniem z trzema bramkami i zaprojektowanym przez Tomasza Majewskiego w 1840. Na dziedzińcu znajduje się loggia arkadowo-kolumnowa, wzniesiona w miejscu kapelanii z XVIII wieku, zburzonej w latach 1935-1936 oraz figura Matki Boskiej, umieszczona na kolumnie.

Klasztor[edytuj | edytuj kod]

Klasztor założyła Teresa Zadzikówna w 1646. Mieścił się on pierwotnie w dawnym dworze Lanckorońskich, zakupionym dla potrzeb konwentu za pośrednictwem Doroty Sułkowskiej, wojewodziny rawskiej. Za klauzurą we wschodniej części klasztoru do dziś zachował się renesansowy krużganek arkadowy dawnego dworu Lanckorońskich.

Klasztor zniszczony w czasie potopu szwedzkiego odbudowano i powiększono o kolejne zabudowania dworów Tarłów i Pieniążków. Zabudowania w jednolitą całość połączyli tworząc obecny klasztor Kacper Bażanka i Franciszek Placidi.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Katalog zabytków sztuki w Polsce tom. IV miasto Kraków cz. II Kościoły i klasztory Śródmieścia 1 red. Adam Bochnak i Jan Samek, Warszawa 1971.
  • Michał Rożek Dzieciątko Koletańskie [w:] "Dziennik Polski" 27 grudnia 2003.