Kościół św. Jadwigi w Dębicy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kościół św. Jadwigi
kościół farny
Distinctive emblem for cultural property.svg A-248 z 19.03.1985 r.[1]
Fasada kościoła św. Jadwigi
Fasada kościoła św. Jadwigi
Państwo  Polska
Miejscowość Dębica
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Parafia Parafia św. Jadwigi w Dębicy
Wezwanie św. Jadwigi
Położenie na mapie Dębicy
Mapa lokalizacyjna Dębicy
Kościół św. Jadwigi
Kościół św. Jadwigi
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Kościół św. Jadwigi
Kościół św. Jadwigi
Ziemia 50°03′11″N 21°24′49″E/50,053056 21,413611
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Kościół św. Jadwigi w Dębicy – kościół farny w Parafii św. Jadwigi w Dębicy.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Parafia w Dębicy powstała w XIII w. Początkowo kościołem parafialnym był drewniany kościół św. Małgorzaty, który spłonął w 1554 r. podczas pożaru Dębicy. W 1558 r. rozpoczęto budowę nowego murowanego kościoła, który konsekrowany został dopiero w 1650 r. Wtedy też otrzymał wezwanie św. Jadwigi Śląskiej. Kościół był wielokrotnie remontowany i rozbudowywany. Pierwszy gruntowny remont przeprowadzono w latach 1705-1725, po zniszczeniach doznanych w czasie potopu szwedzkiego. Po pożarach w XIX w. nastąpił kolejny remont w latach 1890-1900. Kościół został wtedy rozbudowany o część chóralną, południową kruchtę i wieżę. Podczas II wojny światowej kościół doznał kolejnych zniszczeń, które usunięto w 1949 r.[2]

Architektura[edytuj | edytuj kod]

Dzwonnica

Kościół św. Jadwigi jest murowany z cegły, w stylu gotyckim o częściowo zatartych cechach stylowych oraz neogotyckim. Jest to budowla jednonawowa, czteroprzęsłowa z prezbiterium dwuprzęsłowym zamkniętym trójbocznie, przy którym jest zakrystia. Przy nawie od północy mieści się kaplica, od południa kruchta, a od zachodu 47 metrowej wysokości wieża z przedsionkiem w przyziemiu.

Wewnątrz znajduje się m.in. późnobarokowy ołtarz główny (I połowa XVIII w.), obok renesansowe epitafium z 1507 r. wmurowane w 1892 r. w nagrobek Anieli Trzecieskiej i jej synów. Ołtarze boczne późnobarokowe i jeden rokokowy pochodzą z XVIII w., natomiast rokokowa ambona i chrzcielnica z II połowy XVIII w. W podziemiach pochowany jest m.in. Antoni Mikołaj Radziwiłł, kanonik Archikatedry Gnieźnieńskiej i Referendarz Wielki Koronny.

Przy kościele stoi murowana dzwonnica z początku XX w. Najstarszy gotycki dzwon pochodzi z 1423 r. Obok dzwonnicy mogiła ze szczątkami pochodzącymi prawdopodobnie z przełomu XV i XVI w, odkrytymi podczas remontu w 2010 r.[3]

Przypisy

  1. Narodowy Instytut Dziedzictwa: Rejestr zabytków nieruchomych – województwo podkarpackie (pol.). 30 września 2014. [dostęp 26 września 2011]. s. 12.
  2. Józef Buszko, Feliks Kiryk (red.), Dębica. Zarys dziejów miasta i regionu, Kraków 1995
  3. Wacław Grych, Spacerem po Dębicy, Rzeszów 2011

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]