Kościół św. Jana Nepomucena w Monachium

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kościół św. Jana Nepomucena
w Monachium
St.-Johann-Nepomuk-Kirche
Kościół św. Jana Nepomucenaw Monachium
Państwo  Niemcy
Kraj związkowy  Bawaria
Miejscowość Monachium
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Wezwanie św. Jana Nepomucena
Położenie na mapie Monachium
Mapa lokalizacyjna Monachium
Kościół św. Jana Nepomucenaw Monachium
Kościół św. Jana Nepomucena
w Monachium
Położenie na mapie Niemiec
Mapa lokalizacyjna Niemiec
Kościół św. Jana Nepomucenaw Monachium
Kościół św. Jana Nepomucena
w Monachium
Ziemia 48°08′06″N 11°34′10″E/48,135000 11,569444
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Kościół św. Jana Nepomucena (też: Kościół Asamów, niem. Asamkirche, ang. Church of St. John Nepomuk, franc. Église Saint-Jean-Népomucène lub Église Asam) – kościół katolicki przy Sendlinger Str. w Monachium, w Niemczech. Jedna z najbardziej znanych świątyń stolicy Bawarii, perła architektury późnobarokowej i sztuki zdobniczej rokoka południowych Niemiec.

Zbudowany w latach 17331746 przez braci Asamów, Kosmę Damiana Asama i Egida Quirina Asama. Powstał z prywatnej inicjatywy, z własnych środków i na prywatnym gruncie Egida Quirina Asama, by służyć braciom jako prywatna kaplica. Niewielką, jednonawową budowlę wzniesiono tak, by jej fasada znalazła się w linii zabudowy ulicy. Na sąsiednich parcelach dobudowano do świątyni dom mieszkalny Egida Quirina Asama (po lewej) i plebanię (po prawej). Dom i kościół były połączone bezpośrednim przejściem, a z sypialni właściciela był widok przez wewnętrzne okno wprost na główny ołtarz. Egid planował, by zostać w nim pochowanym po śmierci, jednak na skutek protestów mieszkańców dzielnicy plany te nie zostały zrealizowane i kościół w dalszym ciągu służy wiernym.

Wnętrze kościoła Św. Jana Nepomucena

Kościół, poświęcony Janowi Nepomucenowi, męczennikowi spowiedzi (świeżo kanonizowanemu w 1729 r.), pozwolił braciom na swobodne rozwinięcie ich inspiracji twórczych, bez oglądania się na gust fundatora. Niewielkie wnętrze o wymiarach 22 na 8 metrów zadziwia ogromnym bogactwem form i kolorów. Podzielone ozdobnym gankiem emporowym ze „ślepą” balustradą na dwie kondygnacje, jest szczelnie wypełnione drobnymi formami architektonicznymi, rzeźbami i malowidłami. Utrzymane w tonacjach złota, brązów, zieleni oraz bladego błękitu i prawie zupełnie pozbawione naturalnego oświetlenia stwarza specyficzny nastrój i stanowi wyjątkowy przykład sztuki rokoka.

Ołtarz główny, z umieszczonym w dole sarkofagiem z woskową figurą patrona kościoła oraz przedstawieniem Trójcy Świętej u góry, na górnej kondygnacji rozświetlony jest centralnie umieszczonym, niewielkim owalnym oknem, flankowanym dwoma parami spiralnych kolumn. Zwraca uwagę zdobiona, złocista ambona oraz siedem drewnianych, misternie rzeźbionych konfesjonałów.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Egert-Romanowska Joanna, Omilanowska Małgorzata (red.): Niemcy. Wiedza i Życie, Warszawa 2003; ISBN 83-7184-197-3.
  • Góralski Zbigniew: Monachium. Wydawnictwa Artystyczne i Filmowe, Warszawa 1979; ISBN 83-221-0086-8.