Kościół św. Ludwika w Monachium

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kościół św. Ludwika w Monachium
St. Ludwig
Kościół św. Ludwika w Monachium
Państwo  Niemcy
Kraj związkowy  Bawaria
Miejscowość Monachium
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Wezwanie św. Ludwika
Położenie na mapie Monachium
Mapa lokalizacyjna Monachium
Kościół św. Ludwika w Monachium
Kościół św. Ludwika w Monachium
Położenie na mapie Niemiec
Mapa lokalizacyjna Niemiec
Kościół św. Ludwika w Monachium
Kościół św. Ludwika w Monachium
Ziemia 48°08′56″N 11°34′53″E/48,148889 11,581389Na mapach: 48°08′56″N 11°34′53″E/48,148889 11,581389
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Kościół św. Ludwika w Monachium – nowy dach mozaikowy
Sąd Ostateczny Petera von Corneliusa w kościele św. Ludwika w Monachium

Kościół św. Ludwika (niem. Ludwigskirche) – kościół katolicki w Monachium, w Niemczech. Znajduje się w północnej części Ludwigstrasse, w dzielnicy Maxvorstadt, w pobliżu Uniwersytetu Monachijskiego. Poświęcony jest św. Ludwikowi, patronowi króla Ludwika I Bawarskiego.

Podczas przygotowań terenu do budowy gmachu królewskiego Ministerstwa Wojny (dziś mieszczącego Archiwum Bawarskie) dzielnica Schönfeld utraciła swój kościół parafialny. Król Ludwik zdecydował więc wznieść nową świątynię w osi Löwenstrasse (dzisiejsza Schellingstrasse). Projekt wykonał nadworny architekt króla Ludwika, Leo von Klenze, zaś pracami kierował inny architekt monachijski, Friedrich von Gärtner.

Kościół św. Ludwika wzniesiony został w latach 1829–1844. Jest monumentalną, trójnawową bazyliką z wydatnym transeptem i dwuwieżową fasadą. Zbudowany na wzór romańskich kościołów lombardzkich, stał się pierwszym przykładem wielkiej budowli wzniesionej w rozwijającym się właśnie stylu arkadowym (niem. Rundbogenstil). Został poświęcony 8 września 1844, w dzień Narodzenia Najświętszej Marii Panny.

W wielkim wnętrzu kościoła zwracają uwagę wspaniałe malowidła naścienne, będące prawdopodobnie największym zespołem fresków na świecie. Projektantem wszystkich fresków w świątyni był Peter von Cornelius, jeden z głównych przedstawicieli grupy ”Nazareńczyków”. Malowidła te (m.in. „Stwórca”, „Narodzenie”, „Ukrzyżowanie”) wykonali w większości jego współpracownicy. On sam namalował w prezbiterium powyżej ołtarza ogromny fresk pt. „Sąd Ostateczny” (1836–1840), o rozmiarach 18,3 m x 11,3 m. Jest to obok „Sądu Ostatecznego” Michała Anioła z Kaplicy Sykstyńskiej w Rzymie jeden z największych fresków świata. Niestety, dzieła te nie przypadły do gustu królowi Ludwikowi i Cornelius opuścił Monachium, przenosząc się do Berlina. W świątyni zwraca również uwagę kompozycja rzeźbiarska „Jezus i Czterej Ewangeliści”, której autorem był Ludwig von Schwanthaler.

Restaurowany na początku XX w., kościół odniósł jednak wiele uszkodzeń podczas alianckich bombardowań miasta pod koniec II wojny światowej. Tym nie mniej, pełnił do 1949 rolę kościoła garnizonowego dla przebywających w Monachium amerykańskich oddziałów okupacyjnych.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Joanna Egert-Romanowska, Małgorzata Omilanowska(red.): Niemcy. Warszawa: Wiedza i Życie, 2003. ISBN 83-7184-197-3.
  2. Zbigniew Góralski: Monachium. Warszawa: Wydawnictwa Artystyczne i Filmowe, 1979. ISBN 83-221-0086-8.