Kościół św. Marcina w Krakowie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Kościół św. Marcina w Krakowie
kościół diecezjalny
Distinctive emblem for cultural property.svg A-17 z 2.03.1973[1]
Kościół św. Marcina w Krakowie
Państwo  Polska
Miejscowość Kraków, ul. Grodzka 58
Wyznanie Luteranizm / Kalwinizm / Mariawityzm
Kościół Kościół Ewangelicko-Augsburski w RP / Kościół Ewangelicko-Reformowany w RP / Kościół Starokatolicki Mariawitów w RP / Kościół Katolicki Mariawitów w RP
Wezwanie św. Marcina
Położenie na mapie Starego Miasta w Krakowie
Mapa lokalizacyjna Starego Miasta w Krakowie
Kościół św. Marcina w Krakowie
Kościół św. Marcina w Krakowie
Położenie na mapie Krakowa
Mapa lokalizacyjna Krakowa
Kościół św. Marcina w Krakowie
Kościół św. Marcina w Krakowie
Ziemia 50°03′21,3″N 19°56′18,5″E/50,055917 19,938472Na mapach: 50°03′21,3″N 19°56′18,5″E/50,055917 19,938472
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Kościół św. Marcina – zabytkowy kościół ewangelicki w Krakowie przy ul. Grodzkiej 58.

Znajduje się w nim siedziba krakowskiej parafii Ewangelicko-Augsburskiej oraz Ewangelicko-Reformowanej[2]. Od stycznia 2007 w kościele w każdą niedzielę o godzinie 13.00 odbywają się również msze mariawickie[3].

Wierni kościoła Ewangelicko-Reformowanego (kalwini) nie uznają umieszczania rzeźb i obrazów w zborach, jednak iż jest to kościół ekumeniczny, poszli oni na ustępstwo ws. umieszczenia w prezbiterium obrazu Jezusa uciszającego burzę i dwóch figur.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Kościół stanął na miejscu poprzedniego, przedlokacyjnego, romańskiego kościoła, prawdopodobnie z XII wieku. Obecna świątynia, fundowana karmelitankom bosym, wzniesiona została w latach 1637-40 w stylu wczesnego baroku według projektu Giovanniego Trevana. Świątynię konsekrowano w 1644. Zakonnice wyprowadziły się z niego w 1787 do ufundowanego przez kanclerza Jana Szembeka nowego klasztoru i kościoła św. Teresy na Wesołej. Kościół został wystawiony na sprzedaż. Dopiero kilkadziesiąt lat później (w 1816) przekazano go zborowi ewangelickiemu.

W ołtarzu głównym znajduje się obraz pędzla Henryka Siemiradzkiego z 1882 przedstawiający Chrystusa uciszającego burzę na morzu. Powyżej ołtarza głównego znajduje się pochodzący z końca XIV wieku gotycki krucyfiks. Przy wejściu zaś uwagę zwraca zniszczone przez Niemców w czasie II wojny światowej epitafium Mikołaja Reja (dzieło Jana Raszki).

Galeria[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy