Kościół św. Maurycego we Wrocławiu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Kościół św. Maurycego
we Wrocławiu
kościół parafialny
Distinctive emblem for cultural property.svg 19 z 29.11.1947 oraz 426/86 z 6.02.1962[1]
Kościół św. Maurycego
Kościół św. Maurycego
Państwo  Polska
Miejscowość Wrocław
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Parafia św. Maurycego we Wrocławiu
Wezwanie św. Maurycego
Położenie na mapie Wrocławia
Mapa lokalizacyjna Wrocławia
Kościół św. Maurycegowe Wrocławiu
Kościół św. Maurycego
we Wrocławiu
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Kościół św. Maurycegowe Wrocławiu
Kościół św. Maurycego
we Wrocławiu
Ziemia 51°06′23″N 17°02′48″E/51,106389 17,046667Na mapach: 51°06′23″N 17°02′48″E/51,106389 17,046667
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Kościół św. Maurycego przy ul. Traugutta 34 we Wrocławiu – pierwotnie gotycki jednonawowy kościół z piętnastowieczną kaplicą chrzcielną i przebudowaną w XVIII wieku na styl barokowy wieżą według projektu arch. J. Peintnera.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pierwszy, prawdopodobnie drewniany kościół św. Maurycego powstał w XII wieku przy walońskiej dzielnicy rzemieślniczej, zamieszkiwanej przez tkaczy przybyłych do podwrocławskiej wsi położonej w okolicy dzisiejszego Rakowca. Osada walońska wzmiankowana jest w roku 1234. Murowany kościół poświęcono w tym miejscu w 1268. Przez następne stulecia kościół był ośrodkiem kultu religijnego także dla zamieszkałych w pobliskich wsiach Polaków.

Kościół, a zwłaszcza jego barokowa wieża z 1723, został uszkodzony podczas oblężenia Wrocławia w 1757.

Po naprawieniu tych uszkodzeń na kolejną poważną przebudowę kościoła zdecydowano się pod koniec XIX wieku. Między rokiem 1897 a 1899 kościół znacznie powiększono – w miejscu wyburzonego wielobocznie zamkniętego prezbiterium dobudowano transept, dodano nową zakrystię, a od wschodu powstało nowe prezbiterium zbliżone w formie do dawnego.

W tym stanie kościół dotrwał do II wojny światowej, w czasie której podczas oblężenia Festung Breslau przez Armię Czerwoną doznał bardzo poważnych uszkodzeń, sięgających 60%. Spłonęły organy, wieżowy zegar i część wyposażenia kościoła (szczęśliwie ocalał cenny drewniany ołtarz główny z 1730, ołtarze boczne, ambona i chrzcielnica), stopił się jedyny pozostały po rekwizycji przez wojsko niemieckie, zabytkowy dzwon z 1618, w gruzach legła plebania.

W 1945 proboszczem parafii św. Maurycego był ksiądz Paul Peikert, który skrupulatnie zapisywał wydarzenia tego okresu; ukazały się one później drukiem pt. "Kronika dni oblężenia Wrocławia 22.I – 6.V.1945".

Odbudowę kościoła rozpoczęto od położenia na nim nowego dachu już w 1947, w 1948 naprawiono sklepienie i wnętrze, w 1956 odbudowano plebanię, w 1960 - wieżę i jej hełm. Dach wymieniono ponownie w 1967. Zainstalowano też trzy nowe zegary wieżowe. W czasie remontu kościoła zamurowano w jednej z jego ścian kości palca szkieletu, który wrocławski profesor Bogdan Zakrzewski, znawca i miłośnik Aleksandra hr. Fredry przywiózł w latach siedemdziesiątych z jego grobowca w rodzinnej krypcie kościoła w Rudkach koło Lwowa na Ukrainie.

Na skwerze pomiędzy plebanią a zachodnią bramą wejściową na cmentarz przykościelny stoi barokowa statua Matki Boskiej z Dzieciątkiem z 1727 r.[2], a w południowo-zachodnim narożniku muru cmentarza ustawiona jest figura św. Jan Nepomucena z 1729 r.[3]

Galeria[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]