Kościół św. Szczepana w Moguncji

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Kościół św. Szczepana
w Moguncji
St. Stephan Mainz
Kościół parafialny
Kościół św. Szczepana w Moguncji, widok na dzwonnicę i nawę środkową
Kościół św. Szczepana w Moguncji, widok na dzwonnicę i nawę środkową
Państwo  Niemcy
Miejscowość Moguncja
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Parafia Katholische Pfarrgemeinde St. Stephan Mainz
Wezwanie św. Szczepan
Położenie na mapie Nadrenii-Palatynatu
Mapa lokalizacyjna Nadrenii-Palatynatu
Kościół św. Szczepana w Moguncji
Kościół św. Szczepana
w Moguncji
Położenie na mapie Niemiec
Mapa lokalizacyjna Niemiec
Kościół św. Szczepana w Moguncji
Kościół św. Szczepana
w Moguncji
Ziemia 49°59′44″N 8°16′07″E/49,995556 8,268611Na mapach: 49°59′44″N 8°16′07″E/49,995556 8,268611
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Strona internetowa

Kościół św. Szczepana w Moguncji (niem. St. Stephan zu Mainz) – gotycki kościół 1267-1340, wcześniej romański z 990.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Wiki letter w.svg Ta sekcja jest niekompletna. Jeśli możesz, rozbuduj ją.

Kościół farny wybudowano prawdopodobnie na polecenie wdowy po cesarzu Ottonie II – Theophanu[1]. Arcybiskup Moguncji Willigis chciał by stał się on miejscem modlitwy dla cesarstwa i postawił świątynię na najwyższym wzniesieniu miasta. Wskazuje na to też wybór imienia; Stephan (pol. Szczepan) – w starogreckim (Στέφανος) to wieniec lub korona – korona cesarstwa.

Witraże Chagalla[edytuj | edytuj kod]

W absydzie nawy głównej znajdują się witraże Marca Chagalla. Artysta zaprojektował dziewięć witraży o tematyce biblijnej. Zostały tam umieszczone w 1978. Twórca traktował swoje dzieło jako wkład w żydowsko-niemieckie pojednanie. Kościół św. Stefana wybrał, ze względu na przyjaźń z ówczesnym proboszczem tej parafii Monsignore Klausem Mayerem. Nad witrażami pracował do śmierci w 1985. Wykonał ich 9, w tym najbardziej znany epizod – wygnanie z raju. Projekty kolejnych wykonali jego uczniowie.

Relikwie[edytuj | edytuj kod]

Od roku 1212 do renowacji kościoła w 1500, przechowywano w świątyni jako relikwie, szczątki czaszki przypisywane św. Annie. Fragment ludzkiej czaszki wielkości dłoni, w srebrnym relikwiarzu hermowym z XIV w. Dzisiaj relikwia znajduje się w Düren[2].

Dzwony[edytuj | edytuj kod]

Z warsztatu Konrada Gobela pochodziły dwa dzwony z 1544 i 1545. W czasie pożaru dzwonnicy, po wielkim nalocie aliantów, w czasie II wojny światowej, wszystkie pięć ówczesnych dzwonów uległo stopieniu. Jako zastępczy służył długie lata dzwon Beatrix pochodzący ze zburzonego kościoła św. Emerana w Moguncji. Ten trzeci co do starszeństwa dzwon w mieście został odlany w 1493 i nosi napis:

"+ Anno + domini + M + CCCC + XCIII + jar + sant + beadrix + glocke + heis + ich + peter + zur + glocken + zu + spier + gos + mich +"

Dzięki fundacji koncernu technologicznego Schott, kościół otrzymał w roku 2008 trzy nowe dzwony. 27 lutego 2009, w dniu upamiętniającym bombardowanie Moguncji w czasie II wojny światowej (Gedenktag der Bombardierung von Mainz im Zweiten Weltkrieg), wszystkie dzwony zabrzmiały razem[3].

Nr.   Imię   Rok odlania   Ludwisarnia   Przekrój (w mm) waga (w kg)
1 Maria Magdalena 2008 A. Bachert, Karlsruhe 1450 1900
2 Stephanus 2008 A. Bachert, Karlsruhe 1280 1400
3 Beatrix 1493 Peter zur Glocken, Spira 1180 1100
4 Willigis 2008 A. Bachert, Karlsruhe 1080 800

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Helmut Hinkel (Hrsg.): 1000 Jahre St. Stephan in Mainz. Festschrift. Quellen und Abhandlungen der mittelrheinischen Kirchengeschichte, Band 63. Pfarrei Sankt Stephan und Gesellschaft für Mittelrheinische Kirchengeschichte, Mainz 1990, 566 S.
  • Klaus Mayer, Marc Chagall: Die Chagall-Fenster zu St. Stephan in Mainz. Echter, Würzburg
    • Tom 1: Der Gott der Väter. Das Mittelfenster. 10. Auflage 1993, 53 S., ISBN 3-429-00573-6
    • Tom 2: Ich stelle meinen Bogen in die Wolken. Die flankierenden Mittelfenster. 9. Auflage 1994, 81 S., ISBN 3-429-00616-3
    • Tom 3: Herr, mein Gott, wie groß bist du!. Die seitlichen Fenster. 6. Auflage 1994, 73 S., ISBN 3-429-00739-9
    • Tom 4: Die Himmel der Himmel fassen dich nicht. Die Querhausfenster. Brief an meinen Freund. 3. Auflage 1995, 61 S., ISBN 3-429-01001-2
  • Klaus Mayer: St. Stephan in Mainz. Kleine Kunstführer Nr. 523. 15., erweiterte Auflage. Schnell & Steiner, Regensburg 2009, 59 S., ISBN 978-3-7954-4311-5; Englisch: 6. Aufl. 2007, ISBN 978-3-7954-4310-8; Französisch: 3. Aufl. 2002, ISBN 978-3-7954-6042-6
  • Josef Heinzelmann: Spuren der Frühgeschichte von St. Stephan in Mainz. Ein Beitrag zu einer noch nicht geführten Diskussion. In: Archiv für mittelrheinische Kirchengeschichte 56. 2004, S. 89–100.
  • Rolf Dörrlamm, Susanne Feick, Hartmut Fischer, Hans Kersting: Mainzer Zeitzeugen aus Stein. Baustile erzählen 1000 Jahre Geschichte. Verlag Hermann Schmidt, Mainz 2001, ISBN 3-87439-525-1
  • Helmut Mathy: Tausend Jahre St. Stephan in Mainz. Ein Kapitel deutscher Reichs- und Kirchengeschichte. Mit einem Anhang über die letzte Visitation des Stiftes 1780/1781. Aurea Moguntia (Band 4). von Zabern, Mainz 1990, 184 S., ISBN 3-8053-1189-3
  • Alois Gerlich: Das Stift St. Stephan zu Mainz. Beiträge zur Verfassungs-, Wirtschafts- und Territorialgeschichte des Erzbistums Mainz. Ergänzungsbände zum Jahrbuch für das Bistum Mainz (Band 4). Matthias-Grünewald-Verlag, Mainz 1954, 194 S.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]