Kościół Świętej Trójcy w Krakowie (ul. Krakowska)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy kościoła bonifratrów. Zobacz też: kościół dominikanów pod tym samym wezwaniem.
Kościół Świętej Trójcy
kościół klasztorny bonifratrów
Distinctive emblem for cultural property.svg A-19 z dnia 5 maja 1931[1]
Kościół Świętej Trójcy
Państwo  Polska
Miejscowość Kraków
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Parafia Bożego Ciała
Wezwanie Świętej Trójcy
Położenie na mapie Krakowa
Mapa lokalizacyjna Krakowa
Kościół Świętej Trójcy
Kościół Świętej Trójcy
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Kościół Świętej Trójcy
Kościół Świętej Trójcy
Ziemia 50°02′48,8″N 19°56′38,4″E/50,046889 19,944000Na mapach: 50°02′48,8″N 19°56′38,4″E/50,046889 19,944000
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Kościół Świętej Trójcy – zabytkowy kościół rzymskokatolicki bonifratrów na Kazimierzu, przy ulicy Krakowskiej 48 w Krakowie.

W 1688 biskup krakowski Jan Małachowski zezwolił trynitarzom (zakonowi powołanemu do wykupu jeńców chrześcijańskich z niewoli tureckiej) sprowadzić się do Krakowa. Nowi zakonnicy przybyli ze Lwowa i osiedlili się w klasztorze dominikanów.

Posiadłość na Kazimierzu otrzymali trynitarze od Józefa Adama Lubowieckiego, starosty oświęcimskiego. Budowę kościoła rozpoczęto w 1741, przerywając po dwóch latach z powodu kłopotów finansowych. Wznowiono prace budowlane w 1751, a nową świątynię konsekrował biskup Franciszek Potkański, sufragan krakowski w 1758. Po kasacie zakonu przez Austriaków w 1796 kościół zamieniono na magazyn wojskowy. W 1812 na mocy dekretu księcia warszawskiego Fryderyka Augusta kościół przejęli bonifratrzy – zakon, mający swoje klasztory w Polsce od 1609 (przeniesieni tutaj z likwidowanego kościoła św. Urszuli na Starym Mieście).

Kościół, zbudowany w stylu późnego baroku, posiada jedną z najpiękniejszych w Polsce fasad autorstwa Franciszka Placidiego, który przy jej projektowaniu wzorował się na dziełach Francesca Borrominiego.

Na sklepieniu nawy znajduje się iluzjonistyczna polichromia autorstwa Józefa Piltza z Moraw, nawiązująca do historii trynitarzy – Najświętsza Maria Panna w otoczeniu aniołów i scena wykupu więźniów z niewoli przez św. Jana z Mathy, założyciela Zakonu Trynitarzy.

W neobarokowym ołtarzu głównym znajduje się cudami słynąca figura Jezusa, poświęcona przez papieża Klemensa XIII i przekazana trynitarzom do Krakowa. Obecny ołtarz główny w 1940 konsekrował biskup sufragan krakowski Stanisław Rospond.

Ambona późnobarokowa z 3 ćwierci XVIII wieku w zwieńczeniu posiada posążki aniołków.

W 1991 odsłonięto pierwotne malowane ołtarze boczne, spośród malowideł w ołtarzach bocznych wyróżniają się przedstawienia św. Judy Tadeusza i św. Kajetana autorstwa Tadeusza Kuntze.

Wnętrze kościoła

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Katalog zabytków sztuki w Polsce tom IV, miasto Kraków cz.V Kazimierz, Stradom, Kościoły i klasztory 2 pod red. Izabeli Rejduch-Samkowej i Jana Samka, Warszawa 1994.
  • M. Rożek, Sanktuaria Krakowa, Kraków 2006.
  • E. Duda, A. Jodłowiec- Dziedzic, W cieniu bożnic i kościołów. Krakowski Kazimierz, Kraków 2007.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Historia kościoła na stronie bonifratów