Kościół św. Wincentego à Paulo w Krakowie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kościół św. Wincentego à Paulo
kościół klasztorny
Zgromadzenia Misji
Distinctive emblem for cultural property.svg A-770 z dnia 22 sierpnia 1988[1]
Kościół św. Wincentego à Paulo
Kościół św. Wincentego à Paulo
Państwo  Polska
Miejscowość Kraków ul. św. Filipa 19
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Parafia św. Wincentego à Paulo
Wezwanie św. Wincentego à Paulo
Położenie na mapie Krakowa
Mapa lokalizacyjna Krakowa
Kościół św. Wincentego à Paulo
Kościół św. Wincentego à Paulo
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Kościół św. Wincentego à Paulo
Kościół św. Wincentego à Paulo
Ziemia 50°04′05″N 19°56′30″E/50,068056 19,941667Na mapach: 50°04′05″N 19°56′30″E/50,068056 19,941667
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Kościół św. Wincentego á Paulo – zabytkowy, neogotycki, konwentualny kościół rzymskokatolicki misjonarzy Wincentego à Paulo. Znajduje się przy ulicy św. Filipa 17-19 na Kleparzu w Krakowie.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Na miejscu obecnego kościoła stał niegdyś Kościół św. Filipa i św. Jakuba wzmiankowany w dokumentach w 1373. Zniszczył go pożar w 1528, po odbudowie ponownego zniszczenia dokonali Szwedzi w 1655. Odbudowaną ze zniszczeń wojennych świątynię konsekrował w 1667 biskup Mikołaj Oborski. Ten kościół zniszczył kolejny pożar jaki wybuchł w 1755, po raz kolejny został odbudowany, przetrwał do końca XVIII wieku, w 1801 na polecenie władz austriackich został zburzony. Plac po kościele przez kilka lat był używany jako tymczasowy cmentarz komunalny. W 1861 na teren Kleparza sprowadzili się księża Misjonarze. Dwa lata później stali się właścicielami parceli przy ulicy św. Filipa.

Obecny kościół zbudowano według projektów Filipa Pokutyńskiego w latach 1875-1877 nawiązując do wzorów włoskiego trecenta. Ołtarz główny został sprowadzony z Wiednia. Uroczystej konsekracji kościoła dokonał 2 września 1877 arcybiskup Lodovico Jacobini nuncjusz apostolski w Wiedniu.

W latach 1911-1912 kościół został rozbudowany według projektu Jana Sas Zubrzyckiego, przedłużono wówczas prezbiterium, wybudowano nową zakrystię łącząc ją z klasztorem oraz kaplicę Matki Bożej z Lourdes. Ponowna konsekracja odbyła się 1 listopada 1912, dokonał jej Kacper Słomiński wizytator zgromadzenia księży Misjonarzy. Kościół raz jeszcze w 1936 po zmianie wystroju konsekrował biskup Stanisław Rospond.

Wnętrze[edytuj | edytuj kod]

Obecny ołtarz główny wykonano w 1935 według projektu Franciszka Mączyńskiego z białego marmuru i alabastru, we wnękach umieszczono drewniane figury Serca Jezusa oraz świętych Piotra i Pawła. W lewym ołtarzu bocznym znajdują się rzeźby św. Wincentego á Paulo oraz świętych Antoniego i Józefa.

W ołtarzu bocznym po prawej stronie umieszczono barokowy obraz z 1700 Chrystusa Ukrzyżowanego zwanego Milatyńskim. Został on sprowadzony z Rzymu do Milatyna Nowego koło Lwowa, od 1747 znajdował się w kościele karmelitów bosych w Milatynie. W 1755 ogłoszono wizerunek Chrystusa cudownym. Do Krakowa trafił w 1945, początkowo został umieszczony w klasztorze Misjonarzy w 1976 przeniesiono go do kościoła i umieszczono w ołtarzu. Kratę zamykającą ołtarz zaprojektował Wiktor Zin.

W latach 1934-1936 w kaplicy Matki Bożej z Lourdes nowy ołtarz w kształcie groty z Lourdes zaprojektował Franciszek Mączyński. Znajduje się w nim figura Matki Boskiej ciesząca się wśród krakowian wielką czcią sprowadzona z Lourdes w 1889.

Kościół posiada neogotyckie stalle i ambonę z 1883, witraże były wykonywane w Wiedniu w 1877, oraz w Krakowie w 1912, na jednym z nich wizerunek patrona kościoła św. Wincentego á Paulo.

Wnętrze kościoła


Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Katalog zabytków sztuki tom IV miasto Kraków część 8 Kleparz-kościoły i klasztory pod red. Izabelli Rejduch-Samkowej i Jana Samka , Warszawa 2000.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]