Kościół Wniebowzięcia NMP i św. Józefa Oblubieńca w Warszawie

Kościół wniebowzięcia NMP i świętego Józefa Oblubieńca (pokarmelicki)
Kościół wniebowzięcia NMP i świętego Józefa Oblubieńca ok. 1900
Data budowy	1661-1681
Wyznanie	Kościół rzymskokatolicki
Wezwanie	Wniebowzięcia NMP i św. Józefa Oblubieńca
Architekt	Józef Szymon Bellotti
Budulec	cegła
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Kościół Wniebowzięcia NMP i św. Józefa Oblubieńca (Kościół karmelitów bosych, Kościół pokarmelicki) zbudowany w latach 1661-1681 na planie krzyża z dwiema bocznymi nawami w stylu barokowym wg projektu Józef Szymon Bellotti dla karmelitów bosych. W latach 1762-1780 fasada przebudowana wg projektu Efraima Szregera w stylu klasycyzmu. To pierwsza, kamienna fasada w stylu klasycyzmu w Rzeczypospolitej. Nie został zniszczony podczas wojny. Do czasu odbudowy katedry św. Jana pełnił rolę prokatedry.

We wnętrzu znajdują się:

ołtarz główny i ołtarze w ramionach transeptu wg projektu Tylman z Gameren (do transeptu przylegają dawne zabudowania klasztorne)
ołtarz boczny (trzeci od strony kruchty) poświęcony Matce Boskiej Patronce Dobrej Śmierci czyli Eutanazji. Znajdująca się w nim ikona pochodzi z Ukrainy i jest darem króla Jana Kazimierza z 1664
liczne epitafia, między innymi malarza Rafała Hadziewicza, dziennikarza Józefa Keniga, ziemianina Augusta Mazaraki