Kościół Matki Boskiej Loretańskiej w Warszawie

Z Wikipedii

Skocz do: nawigacji, szukaj
Kościół Najświętszej Matki Boskiej Loretańskiej w Warszawie
Kościół Najświętszej Matki Boskiej Loretańskiej w Warszawie
Kościół Najświętszej Matki Boskiej Loretańskiej
w Warszawie
Data budowy 1642
Data zniszczenia 1656, 1794, 1939, 1944
Wyznanie Kościół rzymskokatolicki
Wezwanie Najświętszej Matki Boskiej Loretańskiej
Architekt Konstantyn Tencalla
Budulec cegła
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

zabytek Kościół Najświętszej Matki Boskiej Loretańskiej w Warszawie znajduje się na terenie diecezji warszawsko-praskiej w dzielnicy Pradze Północ przy ulicy Ratuszowej w rejonie Nowa Praga. Jest to najstarsza świątynia na Pradze.

Spis treści

[edytuj] Historia

W 1617 przybył tu zakon bernardynów sprowadzony przez Zofię, żonę kanclerza królewskiego koronnego Feliksa Kryskiego, a w tym samym roku położono kamień węgielny pod kościół i klasztor, który poświęcił biskup płocki Henryk Firlej w obecności króla Zygmunta III Wazy i dworu. Budowa ta była wspierana przez królów Zygmunta III i Władysława IV, dzięki czemu w latach 1628-1638 ukończono budowę murowanego klasztoru i kościoła, pierwotnie pod wezwaniem św. Andrzeja[1].

Zygmunt Vogel "Scena we wnętrzu kościoła Loretańskiego na Pradze", 1811
Zygmunt Vogel "Scena we wnętrzu kościoła Loretańskiego na Pradze", 1811
Aleksander Majerski, "Widok kościoła i klasztoru oo. Bernardynów podczas rozbiórki w 1811"
Aleksander Majerski, "Widok kościoła i klasztoru oo. Bernardynów podczas rozbiórki w 1811"

Przy południowej ścianie wzniesiono kaplicę z Domkiem Loretańskim, projektu najprawdopodobniej architekta królewskiego Konstantyna Tencalli[2], a w 1642 kaplica ta został poświęcona. I ta budowa została wsparta przez króla Władysława IV, ofiary składali też prywatni fundatorzy. Gdy w 1648 Praga otrzymuje prawa miejskie, w jej herbie umieszczony zostaje wizerunek Matki Bożej z Dzieciątkiem nad kaplicą Loretańską podtrzymywaną przez anioły.

W kaplicy znalazła się Figura Matki Bożej Loretańskiej[3], odziana w szaty z drogich tkanin[4], o skroniach zdobionych przez złote korony[5]. Początkowo figura była oddzielona od wiernych kratą, a przed nią płonęło 14 lamp wykonanych z pozłacanego srebra. Było to miejsce szczególnego kultu i oprócz mieszkańców Pragi, przybywali tu też mieszkańcy Warszawy[6].

Symboliczny grób Rocha Kowalskiego
Symboliczny grób Rocha Kowalskiego

W lipcu 1656 w czasie potopu szwedzkiego po bitwie o Warszawę kościół, kaplica i zabudowania klasztorne zostały zniszczone i ograbione. Dopiero darowizny kasztelana krakowskiego Stefana Warszyckiego i wojewody sandomierskiego Michała Warszyckiego, pozwoliły na odbudowę. Następne zniszczenia dotknęły w czasie Insurekcji kościuszkowskiej, gdy po bohaterskiej obronie Pragi 4 listopada 1794 Rosjanie zdobyli Pragę dokonując rzezi ludności.

W okresie Księstwa Warszawskiego klasztor znalazł się w planowanym przez Francuzów pasie praskich umocnień i w 1811 rozebrano kościół i klasztor, jednak kaplica Loretańska ocalała dzięki sprzeciwowi miejscowej ludności[7]. Po upadku Księstwa Domek Loretański był jedyną praską światynią, a miejsce poprzedniej figury zajęła gotycka rzeźba Maryi z Dzieciątkiem (przełom XV/XVI wieku) zwana Matką Bożą Kamionkowską[8].

W XIX wieku przejmuje funkcje kościoła parafialnego, aż do czasu wzniesienia kościoła św. Floriana. W 1853 kaplicę odbudowano i przebudowano wg projektu Alfonsa Kropiwnickiego. Kościół zyskał attykę przy wejściu z piętrowym portalem, krużganki i Domek Loretański przykryto wspólnym dachem, a z dawnych czterech wież narożnych pozostawiono dwie.

Na początku XX wieku znaleziono w czasie remontu pod schodami schowek z fragmentem pierwotnego wyposażenia[9]. Po uszkodzeniach w czasie II wojny światowej w 1939 i 1944, odbudowany w 1945, a w 1960 przywrócono krużganki od strony północnej i wschodniej, rozebrane w 1811.

W latach 1961-1977 proboszczem parafii Matki Boskiej Loretańskiej był ksiądz Stefan Niedzielak - kapelan Rodzin Katyńskich, twórca sanktuarium Poległych i Pomordowanych na Wschodzie na Cmentarzu Powązkowskim, zamordowany przez "nieznanych sprawców" w 1989[10].

[edytuj] Ciekawostki

[edytuj] Źródła

  • Putkowska Jolanta.: "Architektura Warszawy XVII wieku", PWN 1991, ISBN 83-01-07924-X
  • "Kościoły Warszawy", Wydawnictwa Rady Prymasowskiej Budowy Kościołów Warszawy, Warszawa 1982

[edytuj] Linki zewnętrzne

Przypisy

  1. W 1738 otrzymuje nowego patrona - Najświętszą Maryję Pannę Niepokalanie Poczętą
  2. Inicjatorem budowy był gwardian praskiego klasztoru, o. Wincenty Morawski, który w Loreto sam dokonał pomiarów oryginalnego domku i jego detali
  3. Sprowadzona do Polski przed 1640, najprawdopodobniej przez króla Władysława IV
  4. Fundatorką była królewska siostra Anna Katarzyna
  5. Fundatorką była w 1641 żona króla Władysława IV - Cecylia Renata Habsburżanka
  6. Franciszek M. Sobieszczański opisuje zwyczaj pielgrzymek z Warszawy i zimowych procesji do Loretu praskiego po skutej lodem Wiśle
  7. Figurę Matki Bożej oo. Bernardyni zabrali do kościoła św. Anny, w latach 30. XIX wieku budując dla niej specjalną kaplicę
  8. Pochodząca z kościoła św. Stanisława biskupa na Kamionie, w czasie potopu szwedzkiego w kościele na Skaryszewie, po rozbiórce kościoła w 1807 przeniesiona na Pragę
  9. 10 kielichów, trybularz, 3 lampy z pierwotnych 14.
  10. Piotr Niedzielak Ostatnia ofiara Katynia w świetle faktów i dokumentów