Kościół Nowoapostolski w Polsce

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kościół Nowoapostolski w Polsce
Klasyfikacja systematyczna wyznania
Chrześcijaństwo
 └ Protestantyzm
   └ Irwingianizm
Siedziba Gdynia
Zwierzchnik
• tytuł zwierzchnika
Waldemar Starosta
biskup
Organ ustawodawczy Konferencja Kościelna
Zasięg geograficzny Polska
Członkostwo Kościół Nowoapostolski
Strona internetowa

Kościół Nowoapostolski w Polsce, NAKchrześcijańska wspólnota religijna wyznająca irwingianizm, prawnie działająca na terenie Polski i posiadająca od 1990 roku wpis do rejestru Kościołów i związków wyznaniowych prowadzony przez Ministerstwo Spraw Wewnętrznych i Administracji.

Administracja Centralna Kościoła Nowoapostolskiego w Rzeczypospolitej Polskiej ma swoją siedzibę w Gdyni. Zwierzchnikiem wspólnoty na terenie Polski jest biskup Waldemar Starosta. Organami prasowymi Kościoła są miesięczniki Nasza Rodzina i Chleb Żywota.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Kościół Nowoapostolski w Polsce stanowi autonomiczną jednostkę terytorialną Kościoła Nowoapostolskiego, którego pierwszy zbór powstał w 1866 roku w Hamburgu w wyniku schizmy w łonie Katolickiego Kościoła Apostolskiego. Katolicki Kościół Apostolski został z kolei założony w 1835 roku w Anglii przez uczniów prezbiteriańskiego pastora Edwarda Irvinga.

Na ziemiach polskich pierwsze misje Kościoła Nowoapostolskiego zaczęły powstawać w Królestwie Prus i Królestwie Polskim w latach 60. XIX wieku. Jako struktury oddolne zbory przybierały własne nazwy i tworzone były niezależnie od siebie na postawie prawa wyznaniowego pruskiego i rosyjskiego.

Po 1918 roku w odrodzonym państwie polskim struktury Kościoła Nowoapostolskiego zostały zachowane i traktowane przez Ministerstwo Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego jako związki wyznaniowe uznane prawnie. W okresie międzywojennym na terenie II Rzeczypospolitej mieszkało kilkadziesiąt tysięcy wiernych wyznania nowoapostolskiego, głównie pochodzenia niemieckiego.

Po II wojnie światowej Kościół Nowoapostolski kontynuował swoją działalność w Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej. W wyniku zmian granic i przesiedleń ludności utracił znaczną liczbę wiernych. Stracił również uznanie prawne. Władze tolerowały co prawda działalność wspólnoty w oparciu o prawo o stowarzyszeniach, ale traktowały wyznanie nowoapostolskie jako stowarzyszenie zwykłe. Nosiło ono początkowo nazwę Stowarzyszenie Nowoapostolskie, a od 1959 roku istniało ono pod nazwą Nowoapostolskie Stowarzyszenie Wyznaniowe w Polsce. Główne skupisko wiernych wyznania znajdowało się w tym czasie w okolicach: Giżycka, Mrągowa i Ostródy, gdzie mieszkało kilkanaście autochtonicznych rodzin mazurskich praktykujących tą wiarę oraz zachowała się trwała parafialna struktura Kościoła sprzed 1945 roku.

W 1983 roku na podstawie nowelizacji prawa o stowarzyszeniach Kościół uzyskał osobowość prawną i status stowarzyszenia rejestrowego. W 1989 roku wystąpił o rejestrację prawną jako Kościół Nowoapostolski w Polsce w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych, którą uzyskał w 1990 roku pod numerem 14.

Od 1990 roku Kościół Nowoapostolski w Polsce prowadzi starania o uregulowanie stosunku państwa polskiego do Kościoła w drodze odrębnej ustawy.

Charakterystyka i doktryna[edytuj | edytuj kod]

Kościół Nowoapostolski postrzega siebie jako kontynuację Kościoła pierwotnego. Jest wyznaniem trynitarnym. Uznaje Jezusa Chrystusa za Głowę Kościoła. Doktryna nowoapostolska oparta jest na Biblii. Kościół Nowoapostolski uznaje ponadto apokryfy będące uzupełnieniem Pisma Świętego, oraz przyjmuje przepowiednie wydarzeń eschatologicznych zawarte w proroctwach Apokalipsy.

Celem wiary dla wyznawców Kościoła Nowoapostolskiego jest osiągnięcie wiekuistej społeczności z Bogiem Ojcem i Synem Bożym. Bardzo ważne miejsce zajmuje wiara w paruzję Jezusa Chrystusa i nastanie Tysiącletniego Królestwa Bożego na Ziemi. Wierni wyznania nowoapostolskiego wierzą, że Jezus Chrystus przyjdzie na świat w sposób niewidzialny i nastąpi to w najbliższym czasie (millenaryzm). Powrót Mesjasza pozwoli na wskrzeszenie umarłych wiernych, którzy razem z żyjącymi wiernymi udadzą się na ucztę. Po widzialnym przeniesieniu wszystkich wyznawców na ziemię rozpocznie się okres panowania religijnego Jezusa Chrystusa na świecie. Pod koniec tysiącletnich rządów Jezus Chrystus ma stoczyć walkę z szatanem. Zwycięstwo Mesjasza spowoduje unicestwienie na zawsze złego ducha i przebudzonych niewiernych, a wierni otrzymają nieśmiertelność i życie wieczne w niebie. Kościół Nowoapostolski wierzy, że zbawieni mogą być tylko praktykujący wyznanie nowoapostolskie.

Godności kościelne w Kościele Nowoapostolskim sprawować mogą wyłącznie mężczyźni. Istnieje rozbudowana hierarchia złożona z: biskupów, starszych, pasterzy, ewangelistów, kapłanów, diakonów i poddiakonów. Najważniejszą rolę spełnia jednak instytucja apostołów. Z punktu widzenia wyznania Kościół związany jest z urzędem apostolskim, a apostołowie są niezbędni, aby przygotować wierzących na oczekiwane powtórne przyjście Jezusa Chrystusa. Doktryna nowoapostolska uznaje, że Jezus Chrystus dał apostołom polecenie i moc do udzielania Ducha Świętego, chrztu wodnego, odpuszczania grzechów i obchodzenia wieczerzy świętej. Ponadto Głównemu Apostołowi, który sprawuje funkcje przewodniczącego kolegium apostołów i głównego duchowego autorytetu wyznania daje władzę do przepowiadania nowych objawień Ducha Świętego.

Nabożeństwa odprawiane są w niedziele. W ich trakcie udziela się sakramentów oraz udziela błogosławieństw z okazji: konfirmacji, zaręczyn, ślubów i jubileuszy ślubnych. Zewnętrzny charakter nabożeństwa jest skromny, ale uroczysty. Zebrani śpiewają najpierw pieśń, a potem odmawiają specjalnie na dany dzień wybraną modlitwę. Następnie głos zabiera kaznodzieja, który odczytuje wyjątki z Biblii i objaśnia je zgromadzonym. W kazaniu zwiastowana jest Ewangelia. Kulminacyjnymi punktami nabożeństwa są modlitwa Ojcze Nasz, zmawiana wspólnie przez cały zbór, odpuszczenie grzechów i uroczystość świętej wieczerzy.

Kościół uznaje trzy sakramenty: chrzest wodny, święte pieczętowanie oraz świętą wieczerzę. Dla Kościoła Nowoapostolskiego chrzest nie jest jednoznaczny z całkowitym przyjęciem do Kościoła. Dopiero w łączności z nowoapostolskim sakramentem pieczętowania udzielanym przez apostoła wierzący osiąga powtórne narodzenie z wody i Ducha Świętego. Komunia święta jest udzielana pod dwiema postaciami: chleba i wina. Wszyscy wierni uczestniczący w nabożeństwie otrzymują sakrament spożywając hostię umoczoną w winie.

Głównymi świętami kościelnymi są: Boże Narodzenie, Nowy Rok, Wielki Piątek, Wielkanoc, Wniebowstąpienie Pańskie i Zesłanie Ducha Świętego.

Administracja NAK w Polsce[edytuj | edytuj kod]

Kościół Nowoapostolski w Polsce jest terytorialną i autonomiczną jednostką Kościoła Nowoapostolskiego i zachowuje z nim jedność. Naczelną władzą Kościoła Nowoapostolskiego w Polsce jest Konferencja Kościelna, a zwierzchnikiem Biskup Kościoła, który ma swoją siedzibę w Gdyni.

Kościół Nowoapostolski w Polsce dzieli się administracyjnie na 4 okręgi:

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Literatura[edytuj | edytuj kod]

  • Zbigniew Drozdowicz (red.), Zarys encyklopedyczny religii, Poznań 1992, ISBN 8323205701

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]