Kościół Saint Augustin w Paryżu
| Kościół św. Augustyna w Paryżu | |||||||||||
| Église Saint-Augustin | |||||||||||
 |
|||||||||||
| Państwo |  Francja |
||||||||||
| Miejscowość | Paryż | ||||||||||
| Wyznanie | katolickie | ||||||||||
| Kościół | rzymskokatolicki | ||||||||||
| Wezwanie | św. Augustyna | ||||||||||
|
|||||||||||
|
Położenie na mapie Paryża
  Kościół św. Augustyna w Paryżu
|
|||||||||||
|
Położenie na mapie Francji
 Kościół św. Augustyna w Paryżu
|
|||||||||||
 48°52′33″N 2°19′09″E / 48.875833333333, 2.3191666666667Na mapach: 48°52′33″N 2°19′09″E / 48.875833333333, 2.3191666666667 |
|||||||||||
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|||||||||||
Kościół Saint-Augustin (św. Augustyna) w Paryżu – świątynia w stylu eklektycznym w VIII dzielnicy.
Historia[edytuj]
Powstanie kościoła związane jest z wielką przebudową Paryża w latach 60. i 70. XIX wieku. VIII dzielnica przechodziła wówczas zasadnicze zmiany urbanistyczne i demograficzne, mające zmienić ten zamieszkany przez ubogie mieszczaństwo rejon w reprezentacyjny obszar otaczający dworzec Saint Lazare.
Autorem projektu był Wiktor Baltard, autor kompleksu Hal, który także i w tym kościele zastosował na dużą skalę żelazo i inne metale jako podstawę konstrukcji. W kościele znajdują się jedne z pierwszych na świecie elektrycznych organów.
Architektura[edytuj]
Kościół ma 94 metry długości i 80 wysokości, jest zwieńczony kopułą i stanowi typową dla Cesarstwa mieszankę stylów. Celem budowy obiektu było bowiem stworzenie gmachu harmonizującego bogactwem ozdób i monumentalizmem z całą elegancką dzielnicą. Jest jednonawowy, kopuła umieszczona została nad prezbiterium. Wejście do kościoła wiedzie poprzez fasadę łączącą cechy gotyku oraz renesansu – jej centralnym punktem jest rozeta oraz rząd rzeźb ewangelistów nawiązujący do układu fasady w paryskiej Notre-Dame. Całość ujęta została pomiędzy korynckie pilastry oraz wieńczący kompozycję tympanon z krzyżem. Wejście do kościoła wiedzie poprzez trzy arkadowe łuki. Kopuła kościoła zdecydowanie powiela renesansowy model budowy tego typu konstrukcji.
Wnętrze budynku urządzono również z typowym dla epoki przepychem; naśladuje ono kościoły bizantyjskie w układzie wnętrza i oświetlenia. Okna kościoła wypełniają witraże z wizerunkami pierwszych chrześcijańskich świętych, zaś w nawie głównej oraz na chórze ustawiono rząd posągów świętych naturalnej wielkości. Układ prezbiterium, z ołtarzem w formie baldachimu oraz kompozycją fresków i płaskorzeźb, także przypomina kościoły wschodnie. Okna kościoła ułożone są na dwóch poziomach i stanowią kombinację stylu neogotyckiego (maswerki) oraz romańskiego (kształt półkolistych łuków).
