Kościół de la Sainte Trinité w Paryżu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kościół Świętej Trójcy w Paryżu
Église de la Sainte-Trinité
Kościół Sainte-Trinité, 2007
Kościół Sainte-Trinité, 2007
Państwo  Francja
Miejscowość Paryż
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Wezwanie Świętej Trójcy
Położenie na mapie Paryża
Mapa lokalizacyjna Paryża
Kościół Świętej Trójcy w Paryżu
Kościół Świętej Trójcy w Paryżu
Położenie na mapie Francji
Mapa lokalizacyjna Francji
Kościół Świętej Trójcy w Paryżu
Kościół Świętej Trójcy w Paryżu
Ziemia 48°52′38″N 2°19′53″E/48,877222 2,331389
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Kościół de la Sainte-Trinité (Świętej Trójcy) – eklektyczny kościół katolicki w Paryżu na prawym brzegu Sekwany.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Powstanie kościoła miało ścisły związek z wielką przebudową Paryża. Wg osobistej koncepcji barona Haussmanna miał on stanowić kolejną, po Operze Garnier i dworcu Saint-Lazare, ozdobę bogatej dzielnicy wokół bulwarów Saint-Lazare i Chaussée-d'Antin.

Autorem projektu budynku był Theodore Ballu, który zbudował kościół w latach 1861-1867, dokonując przy okazji rzadkiej sztuki - budowy imponującego architektonicznie i zdobniczo obiektu przy minimalnych kosztach, które zamknęły się w kwocie czterech milionów franków. W roku zakończenia budowy obiekt został oficjalnie konsekrowany, w dwa lata później wzbogacił się o organy wybudowane przez Aristide'a Cavaillé-Coll'a.

W 1868 w kościele odbył się pogrzeb Gioacchino Rossiniiego[1], w 1869 - Hectora Berlioza, zaś inny kompozytor - Alexandre Guilmant był w latach 1869-1901 organistą parafii. Z kolei w latach 1931-1992 funkcję organisty piastował słynny kompozytor, Olivier Messiaen.

Architektura[edytuj | edytuj kod]

Theodore Ballu postanowił przy realizacji projektu kościoła zerwać z dotychczasowym ścisłym przestrzeganiem form jednego stylu architektonicznego. Zamiast tego uczynił kościół Św. Trójcy mieszanką stylową. Fasada obiektu naśladuje renesansowe budownictwo flamandzkie (wieża w formie tzw. belforty, półokrągłe okna, ażurowe wieżyczki i hełm wieży głównej) i gotyk (ostrołukowe okna, rozeta jako centralny punkt fasady). Na fasadzie znajdują się posągi Cnót - sprawiedliwości, siły, opanowania oraz skromności oraz w osobnym rzędzie wiary, nadziei i miłości.

Widok kościoła pod koniec XIX wieku

Ze względu na wezwanie kościoła wielokrotnie powtarza się w nim symbolika cyfry 3 - dolny poziom fasady zawiera trzy łuki arkadowe, zaś przed kościołem architekt ustawił trzy niewielkie fontanny. Kościół, podobnie jak inne dzieła Ballu, obficie wykorzystuje metal jako podstawę konstrukcyjną, choć nie jest on tak widoczny jak w innych kościołach tego projektanta. Obiekt wyróżnia się rozmiarami - ma 90 metrów długości, 34 szerokości oraz 65-metrową wieżę (wysokość do sklepienia wynosi 30 m).

Kościół jest jednonawowy z szeregiem kaplic bocznych. Uderza bogactwem dekoracji wnętrza, niemal całkowicie polichromowanego lub pokrytego złoceniami. Wyróżniają się w nim figury apostołów, grupa aniołów oraz figura Madonny, wszystkie w stylu Cesarstwa.

Przypisy

  1. M. Steen, Wielcy kompozytorzy i ich czasy, Rebis, Poznań 2009, s.263

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]