Kościół halowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Wnętrze kościoła halowego (kościół św. Wolfganga w Schneeberg w Saksonii)
Przekrój poprzeczny przez kościół halowy

Kościół halowykościół wielonawowy o nawach równej wysokości[1] . Kościoły halowe są charakterystycznym typem kościołów w architekturze Europy Środkowej w okresie późnego gotyku (XIVXV wiek)[2] .

Cechy[edytuj | edytuj kod]

W przeciwieństwie do bazyliki – w której nawy boczne są niższe od nawy głównej dzięki czemu możliwe jest umieszczenie ponad nimi, w ścianach nawy głównej, okien zapewniających naturalne oświetlenie nawy głównej – nawa główna kościoła typu halowego jest oświetlona pośrednio, za pomocą okien umieszczonych w ścianach naw bocznych. Poszczególne nawy mogą być przykryte wspólnym dużym dachem lub osobnymi podłużnymi dachami dwuspadowymi, stosowane jest też rozwiązanie polegające na przekryciu nawy głównej dachem dwuspadowym, natomiast naw bocznych szeregiem dachów poprzecznych z bocznymi szczytami. Kościoły halowe charakteryzuje zwartość i jednoprzestrzenność (zazwyczaj brak transeptu, brak wyodrębnionego prezbiterium). Liczba naw bywa różna, najczęściej są trójnawowe, niekiedy dwu- lub pięcionawowe.

Przykłady[edytuj | edytuj kod]

Kościół św. Brygidy w Gdańsku - nawa główna

Polska[edytuj | edytuj kod]

Niemcy[edytuj | edytuj kod]

Francja[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Historia sztuki. t.19 Słownik terminów artystycznych i architektonicznych. Warszawa: Biblioteka Gazety Wyborczej (licencja wydawnictwo PWN), 2011, s. 152. ISBN 978-83-62095-59-9.
  2. Słownik terminologiczny sztuk pięknych. Warszawa: PWN, 1969, s. 136.