Kościół katolicki obrządku bizantyjsko-albańskiego

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Kościół katolicki obrządku bizantyjsko-albańskiego
Klasyfikacja systematyczna wyznania
Chrześcijaństwo
 └ Katolicyzm
   └ Kościół katolicki
Ustrój kościelny episkopalna
Zwierzchnik
• tytuł zwierzchnika
Hil Kabashi
administrator apostolski południowej Albanii
Zasięg geograficzny Albania
Członkostwo Katolickie Kościoły wschodnie
Świątynia katolicka w Tiranie
Świątynia katolicka we Vlorze

Kościół katolicki obrządku bizantyjsko-albańskiego - niewielki kościół wschodni rytu bizantyjskiego, działający na terenie Albanii, uznający władzę i autorytet papieża.

Nazwa[edytuj | edytuj kod]

Oficjalną i urzędową nazwą Kościoła jest Kościół katolicki obrządku bizantyjsko-albańskiego. Zdecydowana większość wyznawców Kościoła to Albańczycy, dlatego nazywany jest on Kościołem albańskim. Jest to także jeden z Kościołów greckokatolickich, przez co bywa nazywany Albańską Cerkwią Greckokatolicką bądź Albańskim Kościołem Katolickim. Ponieważ Kościół ten powstał dzięki unii z Rzymem, dlatego nazywany jest często Kościołem unickim lub albańsko-katolickim.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Chrystianizacja Albanii odbywała się pod wpływem Kościoła łacińskiego na północy, natomiast na południu z inicjatywy Kościoła greckiego. Po podboju tureckim w XV wieku około dwie trzecie ludności były zmuszone do zmiany religii na islam.

Obrządek bizantyjski był używany w większości świątyń, pomimo tego Albania była częścią patriarchatu rzymskiego. Dopiero w 731 roku, gdy bizantyjski cesarz Leon III Izauryjczyk, w odpowiedzi na sprzeciw papieża Grzegorzowi III w stosunku do polityki imperialnego ikonoklazmu, przyłączył wschód Ilyrii do patriarchatu konstantynopolitańskiego.

Od dawna katolicy rytu rzymskiego zamieszkiwali północ kraju, natomiast na południu kraju prowadzona była misja katolicka. W 1660 arcybiskup prawosławny przystąpił do Kościoła katolickiego.

Początki wspólnoty greckokatolickiej na terenie Albanii sięgają XVII-XVIII wieku. Kolejne wspólnoty powstały dzięki duszpasterskiej działalności prawosławnego kapłana o. Georga Germanosa. W roku 1912 wspólnota bizantyjsko-albańska liczyła 120 osób, której centrum stanowiła wieś Elbasan. W 1938 roku duszpasterstwo nad grekokatolikami sprawowali mnisi italo-albańscy z monasteru Grottaferrata. Według danych z roku 1940 wspólnota liczyła wówczas 400 osób. Grekokatolicy w Albanii zanikają po roku 1967, gdy państwo opowiada się za ateizmem.

Struktura[edytuj | edytuj kod]

Administratura apostolska Południowej Albanii skupia 3 200 katolików w 9 parafiach, z 11 cerkwiami, którymi opiekuje się 4 kapłanów diecezjalnych i 10 zakonnych, 10 braci i 97 sióstr zakonnych, którzy nauczają w 10 szkołach i posługują w 20 instytucjach charytatywnych.