Kościoły ewangelicko-unijne

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Kościoły ewangelicko-unijnekościoły protestanckie powstałe na mocy unii kościelnych, utworzone z połączenia Kościołów wywodzących się z pokrewnych lub różnych tradycji protestanckich. Początkowo dotyczyło to głównie zjednoczenia Kościoła ewangelicko-augsburskiego (luterańskiego) i Kościoła ewangelicko-reformowanego (kalwińskiego) w jeden Kościół krajowy.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pierwszym protestanckim aktem zjednoczeniowym na świecie była Zgoda sandomierska, zawarta w 1570 roku. Nie przetrwała ona długo, ale stała się wzorem do naśladowania dla innych wspólnot.

W XVIII wieku idee Kościoła unijnego głosił Nikolaus von Zinzendorf i wspierana przez niego Ewangelicka Jednota Braterska. Za właściwy początek rozwoju Kościołów ewangelicko-unijnych przyjmuje się 1817 rok, kiedy król pruski Fryderyk Wilhelm III Hohenzollern odgórnie zarządził o zjednoczeniu w Królestwie Prus wszystkich zborów ewangelickich pod jedną administracją i wprowadził ujednolicony dla kalwinistów i luteran porządek nabożeństw.

Największy rozkwit protestanckich unii kościelnych nastąpił w XX wieku po zakończeniu II wojny światowej. Najczęściej były to zjednoczenia w ramach jednej wspólnoty kościołów tradycji ewangelicko-reformowanej. Prym wiodły tutaj wspólnoty prezbiteriańskie, metodystyczne i kongregacjonaliści. Od lat 70. XX wieku nastąpiło spowolnienie w tworzeniu tych związków wyznaniowych na rzecz dialogu międzywyznaniowego.

Przykładowe kościoły ewangelicko-unijne[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]