Kobiety do towarzystwa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Kobiety do towarzystwa (jap. 慰安婦, ianfu), wojskowe kobiety do towarzystwa (jap. 従軍慰安婦, jūgun-ianfu), pocieszycielki albo często spotykana nazwa ang. comfort women, to eufemistyczne określenie kobiet zmuszanych do nierządu przez japońskich okupantów. Liczbę zmuszanych do nierządu kobiet szacuje się od 50 000 do 300 000.

Rangun, Birma. 8 sierpnia 1945 r. Chińska dziewczynka z jednego z japońskich "batalionów towarzyskich" rozmawia z alianckim oficerem.

Okres II wojny światowej[edytuj | edytuj kod]

Bezpośrednią przyczynę instytucjonalizacji systemu niewolnictwa seksualnego należy upatrywać w wydarzeniach, które miały miejsce w 1937 r. w Nankinie, ówczesnej stolicy Republiki Chińskiej. Podczas zdobywania i okupacji miasta około 200 tys. cywili, przede wszystkim dzieci, kobiet (także tych w podeszłym wieku) zostało brutalnie zgwałconych i zamordowanych. W celu uniknięcia w przyszłości występowania przemocy seksualnej wobec lokalnej ludności na taką skalę oraz w celu zapewnienia żołnierzom "rekreacji" Cesarska Armia Japońska przyjęła taktykę zakładania "ośrodków pocieszenia", ang. "comfort facilities", gdzie "pocieszycielki" były zmuszane do świadczenia usług seksualnych.

Kobiety do towarzystwa pochodziły z Japonii oraz terenów okupowanych przez Japonię np. z Chin, Korei, Formozy, Wietnamu, Malajów, Filipin, czy z innych podbitych państw. Były one porywane przez samych Japończyków lub przez podlegające im siły kolaboranckie i zmuszane do prostytucji w domach publicznych zwanych ianjo, zarządzanych zazwyczaj przez japońską żandarmerię Kempeitai. Kobiety służyły przede wszystkim wyższym oficerom armii japońskiej.

Granica wiekowa dziewcząt najczęściej zaczynała się od 12 roku życia. Były to przeważnie Azjatki, ale również Europejki pochodzące z podbitych posiadłości kolonialnych lub pielęgniarki z personelu medycznego sił alianckich. Niektóre kobiety godziły się świadczyć usługi seksualne w zamian za bezpieczeństwo własne, swoich dzieci lub za jedzenie i inne potrzebne im produkty. Kobiety traktowano z wielkim okrucieństwem. Wielokrotnie były one ofiarami zbiorowych gwałtów.

Wraz ze schyłkiem II wojny światowej, kiedy przegrana Japonii była przesądzona, kobiety zostały porzucone, mordowane przez japońskich żołnierzy, bądź ginęły wskutek bombardowań sił alianckich. Te, którym udało się przeżyć i powrócić do swoich domów, często po przebyciu setek kilometrów, przeżywały ogromną traumę. Były izolowane przez lokalne społeczności, żyjąc w hańbie i napiętnowane za to, co im zrobiono. Wiele z nich zdecydowało się jednak na milczenie z obawy przed odrzuceniem i społeczną stygmatyzacją. Większość z nich nigdy nie mogła mieć dzieci, gdyż ich narządy płciowe były zmasakrowane, często usunięte.

Okres powojenny[edytuj | edytuj kod]

Los tych kobiet jest jednym z najbardziej przemilczanych aspektów II wojny światowej. Początkowo rząd japoński odcinał się od odpowiedzialności za tworzenie w trakcie wojny wojskowych domów publicznych. Poruszył ten problem dopiero w 1992 roku. W 1995 roku powstała fundacja pod nazwą Asia Women's Fund, której zadaniem jest materialne wynagrodzenie krzywd wyrządzonym jūgun-ianfu w trakcie wojny.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]