Kocel

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Kocel
Kocel.jpg
Rzeźba księcia Kocela w serbskim parlamencie
Książę błatneński
Okres panowania od 861
do 876
Poprzednik Pribina
Następca Arnulf z Karyntii
Dane biograficzne
Śmierć 876
Ojciec Pribina
Dolna Panonia za panowania Kocela, IX wiek

Kocel (ur. ? – zm. 876) (w źródłach występuje również jako: Gozil, Chozilo, Chezilo, Chezul, Kocelj) – od około 861 do 876 roku drugi książę Księstwa Błatneńskiego. Syn księcia Pribiny[1] i jego bawarskiej nieznanej z imienia małżonki. Jego bawarskie imię brzmiało Gozil.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Do około 850 roku był grafem Hrabstwa Błatneńskiego. W 861 roku, po śmierci swojego ojca zabitego w czasie wyprawy Rościsława przeciwko Księstwu Błatneńskiemu, otrzymał tron książęcy. Do początku lat 70. IX wieku wasal Rościsława, później znalazł się w orbicie wpływów dworu wschodniofrankijskiego.

Kontynuował politykę chrystianizacyjną zapoczątkowaną przez swojego ojca. Dzięki jego staraniom Adalwin, arcybiskup Salzburga, konsekrował w 865 roku kilka nowych kościołów.

Stał się znany przede wszystkim z ugoszczenia braci św. Cyryla i św. Metodego latem 867 roku podczas ich podróży do Watykanu. Słowiańscy misjonarze zatrzymali się w stolicy księstwa Blatnohradzie (późniejszy Mosaburg, Moosburg, dziś węgierska wieś Zalavár). Misjonarze założyli w Blatnohradzie przykościelną szkołę, w której wykształcili pierwszych pięćdziesięciu słowiańskich uczniów. Kocel wspierał i walnie przyczynił się do rozszerzenia zasięgu liturgii rytu słowiańskiego.

Dzięki staraniom Kocela, Rościsława i Świętopełka I w zimie 869 roku papież Hadrian II przywrócił metropolię w Sirmium[2] (części dzisiejszej Śremskiej Mitrowicy). Metody przyjął sakrę biskupią i nominację na arcybiskupa przywróconej metropolii panońskiej z siedzibą w Sirmium[3]. Po tych zmianach obszar Panonii z Księstwem Błatneńskim oraz Państwo wielkomorawskie weszły w skład przywróconej metropolii.

W 876 roku Kocel brał udział w przegranej wschodniofrankijskiej (bawarskiej) wyprawie przeciwko Chorwatom[4]. Zmarł podczas wyprawy. Księstwo Błatneńskie do 884 roku przypadło wschodniofrankijskiemu królowi Arnulfowi z Karyntii. Po przegranej wojnie Państwa wschodniofrankijskiego ziemie księstwa zostały przyłączone do Wielkich Moraw[5].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. W. Chrzanowski: Świętopełk I Wielki król Wielkomorawski [ok. 844-894]. s. 28.
  2. Zdeněk Váňa: Świat dawnych Słowian. Antoni Kroh (tłum.). s. 81.
  3. J. Skowronek, M. Tanty, T. Wasilewski: Słowianie południowi i zachodni VI-XX wiek. s. 40.
  4. W. Chrzanowski: Świętopełk I Wielki król Wielkomorawski [ok. 844-894]. s. 153.
  5. W. Chrzanowski: Świętopełk I Wielki król Wielkomorawski [ok. 844-894]. s. 88.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Zdeněk Váňa: Świat dawnych Słowian. Antoni Kroh (tłum.). Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1985. ISBN 83-06-01126-0.
  • J. Skowronek, M. Tanty, T. Wasilewski: Słowianie południowi i zachodni VI-XX wiek. Warszawa: Książka i Wiedza, 2005. ISBN 83-05-13401-6.
  • W. Chrzanowski: Świętopełk I Wielki król Wielkomorawski [ok. 844-894]. Kraków: Avalon, 2008. ISBN 978-83-60448-48-9.
Poprzednik
Pribina
Władcy błatneńscy
861-876
Następca
Arnulf z Karyntii