Kociołek wietrzeniowy
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Kociołek wietrzeniowy – forma wietrzenia powierzchni skalnych, mająca postać kolistej lub wydłużonej misy długości przeciętnie od 0,5 do 1,5 m i głębokości do 1 m. Zdarzają się także wielkie formy długości ponad 10 m i głębokości ponad dwóch. W Polsce bogactwo kociołków wietrzeniowych występuje na granitach karkonoskich (Karkonosze, Kotlina Jeleniogórska i Rudawy Janowickie, znane są też z piaskowców w Górach Stołowych i Beskidach. Ich regularny kształt był dawniej podstawą przypuszczeń, że są to formy wykonane przez człowieka jako miejsca składania ofiar kultowych, stąd nazywane misami ofiarnymi (po niemiecku Opferkessel).
