Kodeks 0181

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Kodeks 0181
Uncial 0181 r Lk 9,59-10,5.jpg

Łk 9,59-10,5
Rodzaj Kodeks majuskułowy
Numer 0181
Zawartość Ewangelia Łukasza
Data powstania IV/V wiek
Język grecki
Miejsce przechowywania Austriacka Biblioteka Narodowa
Rozmiary 15 × 14 cm
Typ tekstu tekst aleksandryjski
Kategoria II
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Manuskrypty Nowego Testamentu: papirusy, majuskuły, minuskuły, lekcjonarze

Kodeks 0181 (Gregory-Aland no. 0181), Pap. Vindobonensis K. 39778 – grecki kodeks uncjalny Nowego Testamentu na pergaminie, paleograficznie datowany na IV lub V wiek. Przechowywany jest w Wiedniu. Do naszych czasów zachowała się jedna karta kodeksu. Cytowany jest w krytycznych wydaniach greckiego Nowego Testamentu.

Opis[edytuj | edytuj kod]

Do dnia dzisiejszego zachowała się jedna karta kodeksu, z tekstem Ewangelii Łukasza 9,59-10,14. Karta kodeksu ma rozmiary 15,4 na 13,6 cm[1][2]. Marginesy mają szerokość od 1 do 3 cm. Pergamin strony recto ma barwę brunatną i zachował się w nie najgorszej kondycji, z nielicznymi uszkodzeniami. Dziury w środku pojawiły się na wskutek zginania karty. Strona verso zachowała się w złej kondycji i nosi ślady uszkodzeń dokonanych przez wodę. Pergamin jest koloru matowo-brunatnego, atrament jest wypłowiały[3].

Tekst pisany jest jedną kolumną na stronę, w 26 linijkach w kolumnie[1][2]. W jednej linijce mieści się zazwyczaj 28 liter. Litery są regularne, kształt greckich liter przypomina Kodeks Aleksandryjski[3]. Skryba popełnia błędy itacyzmu i inne błędy wynikające z błędnej interpretacji fonetycznego brzmienia greckich słów[4].

Nomina sacra (imiona święte) pisane są skrótami (κε, ις, θυ, κς), również liczby zapisywane są skrótami (οβ – 72)[3].

Tekst[edytuj | edytuj kod]

Tekst fragmentu reprezentuje aleksandryjską tradycję tekstualną. Kurt Aland zaklasyfikował go do kategorii II[1], co oznacza, że jest ważny dla odtworzenia oryginalnego tekstu NT[5]. Zawiera niewiele wariantów tekstualnych[4].

W Łk 9,62a przekazuje wariant εἶπεν δὲ ὀ Ἰησοῦς (powiedział zaś Jezus), w czym jest zgodny z tekstem papirusów Chester Beatty I, Papirus Bodmer XIV-XV, Kodeks Watykański oraz z minuskułem 700. Kodeks Synajski, Aleksandryjski, Efrema i Waszyngtoński przekazują wariant εἶπεν δὲ πρὸς αυτὸν ὀ Ἰησοῦς (powiedział zaś do niego Jezus)[6].

W Łk 9,62b przekazuje wariant ἑπιβάλλων (nakładający) zamiast ἑπιβαλών (nakładający). Wariant rękopisu potwierdza Bodmer XIV-XV, Kodeks Aleksandryjski, Regius i Waszyngtoński[6].

W Łk 10,3 przekazuje wariant ἰδοὺ ἑγώ ἀποστέλλω (oto ja posyłam) zamiast ἰδοὺ ἀποστέλλω (oto posyłam). Wariant rękopisu potwierdzają C D L W Θ Ξ Ψ f1 f13 33 oraz rękopisy reprezentujące bizantyjską tradycję tekstualną[6].

W Łk 10,4 brakuje spójnika καί (i), w czym jest zgodny z Kodeksem Synajskim, minuskułem 28, 33 i 2542[6][7].

W Łk 10,10 przekazuje unikalny wariant ἑπιέρχησθη (wejdziecie), wariant ten nie został uwzględniony przez Alanda, który wliczył rękopis do grupy wspierających wariant εἰσέρχησθη (wejdziecie). Są to rękopisy: A R W Θ Ψ oraz rękopisy tradycji bizantyjskiej. Krytycy tekstu za poprawny wariant uważają εἰσέλθητε (wejdziecie), wspierany przez: Chester Beatty I, Bodmer XIV-XV, Kodeks Synajski, Watykański, Efrema, Bezy[8][7].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Strona verso z tekstem Łk 10,6-14

W oparciu o kształt liter paleografowie datują fragment na IV lub V wiek[3]. W taki sposób datuje go INTF[2]. Powstał w Egipcie i tam został znaleziony (prawdopodobnie w El-Aszmunejn)[3].

Na listę rękopisów Nowego Testamentu wciągnął go niemiecki biblista Ernst von Dobschütz w 1924 roku i oznaczył go przy pomocy siglum 0181[9][10].

Faksymile kodeksu opublikował w 1911 roku austriacki paleograf Karl Wessely[4]. Tekst rękopisu został opublikowany w 2008 roku przez Stanleya E. Portera oraz Wendy J. Porter[11]. Porterowie poprawili błędy Wessely'ego (np. w Łk 9,59 dyftong νγ, a nie γγ)[4].

Rękopis jest cytowany w krytycznych wydaniach greckiego Nowego Testamentu. W 27 wydaniu Nestle-Alanda (NA27) zaliczony został do grupy rękopisów cytowanych w pierwszej kolejności[12].

Rękopis jest przechowywany w Austriackiej Bibliotece Narodowej (Pap. K. 39778) w Wiedniu[2].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. 1,0 1,1 1,2 Aland i Aland 1989 ↓, s. 132.
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 INTF: Kodeks 0181 (GA). W: Liste Handschriften [on-line]. Münster Institute. [dostęp 2014-02-12].
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 3,4 Porter i Porter 2008 ↓, s. 123.
  4. 4,0 4,1 4,2 4,3 Porter i Porter 2008 ↓, s. 124.
  5. Aland i Aland 1989 ↓, s. 167.
  6. 6,0 6,1 6,2 6,3 Porter i Porter 2008 ↓, s. 127.
  7. 7,0 7,1 NA27 ↓, s. 191.
  8. Porter i Porter 2008 ↓, s. 128.
  9. K. Aland: Kurzgefasste Liste der griechieschen Handschriften des Neuen Testaments. Berlin: Walter de Gruyter, 1963, s. 9.
  10. Aland i Aland 1989 ↓, s. 84.
  11. Porter i Porter 2008 ↓, s. 124-128.
  12. NA27 ↓, s. 17*.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Kurt Aland, Barbara Aland: Der Text des Neues Testaments. Einführung in die wissenschaftlichen Ausgaben sowie in Theorie und Praxis der modernen Textkritik. Wyd. 2. Stuttgart: Deutsche Bibelgesellschaft, 1989. ISBN 3-438-06011-6. (niem.)
  • K. Aland, B. Aland: The Text of the New Testament: An Introduction to the Critical Editions and to the Theory and Practice of Modern Textual Criticism. przeł. Erroll F. Rhodes. Michigan: William B. Eerdmans Publishing Company, 1995. ISBN 978-0-8028-4098-1. (ang.)
  • New Testament Greek Papyri and Parchments. ed. Stanley E. Porter & Wendy J. Porter. Berlin - New York: Walter de Gruyter, 2008, s. 123–129. ISBN 978-3-11-020308-0.
  • Eberhard et Erwin Nestle: Novum Testamentum Graece. communiter ediderunt: B. et K. Aland, J. Karavidopoulos, C.M. Martini, B. M. Metzger. Wyd. 27. Stuttgart: Deutsche Bibelgesellschaft, 2001. ISBN 978-3-438-05100-4.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

  • INTF: Kodeks 0181 (GA). W: Liste Handschriften [on-line]. Münster Institute. [dostęp 2014-02-12].