Kodeks Kompluteński I

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Kodeks Kompluteński I (łac. Codex Complutensis I) – rękopis Wulgaty, którego przepisywanie ukończono w 927 roku. Zawiera całą Biblię Starego i Nowego Testamentu[1]. Reprezentuje hiszpańską tradycję tekstualną.

Opis[edytuj | edytuj kod]

Zawiera apokryficzny List do Laodycejczyków następujący po Liście do Hebrajczyków, ale brak Listu do Kolossan[1]. Zawiera apokryficzną księgę ST - 4 Ezdrasza[2].

Tekst Nowego Testamentu reprezentuje hiszpański typ Wulgaty, jakkolwiek w Dziejach i w Listach posiada pewną liczbę obcych wariantów. W niektórych partiach Starego Testamentu przekazuje tekst starołacińskich przekładów (Księga Rut, Księga Estery[3], Księga Tobiasza[4], Księga Judyty oraz 1-2 Machabejskie)[5].

Zawiera perykopę Adulterę (J 7,53 - 8,11), zawiera Comma Johanneum.

Historia rękopisu[edytuj | edytuj kod]

Rękopis wykorzystany został przez kardynała Ximenesa (1437-1517) w wydanej przezeń Poliglotta Complutensis[1]. Rękopis badany był przez Bergera i Westcotta. Podczas wojny domowej w Hiszpanii (1936-1939) został niemal całkowicie zniszczony. Ocalały jedynie szczątki, które przechowywane są dziś w Madrycie (Facultad de Filosofía y Letras, Bibl. Centr. 31)[1]. Na szczęście benedyktyński klasztor św. Hieronima w Rzymie posiada wykonaną wcześniej fotokopię całego rękopisu i dlatego tekst jego jest wciąż dostępny[1]. Fotokopia wykonana została na początku XX wieku w celu przygotowania Nowej Wulgaty (na polecenie Piusa X).

Ocalałe resztki rękopisu są przechowywane w bibliotece Faculdad de Filosofia y Letras w Madrycie (Bibl. Univ. Cent. 31)[1].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 Bruce M. Metzger, The Early Versions of the New Testament, Oxford University Press, 1977, p. 298.
  2. S. Berger, Notices et extraits de la Bibl. Nat., pp. 147-152 (1895).
  3. Lewis Bayles Paton, A critical and exegetical commentary on the book of Esther, p. 40.
  4. Joseph A. Fitzmyer, The Dead Sea scrolls and Christian origins, p. 163.
  5. J. K. Elliott: Aufstieg und Niedergang der römischen Welt. Walter de Gruyter, 1992, s. 242.

Literatura[edytuj | edytuj kod]

  • M. Revilla, La Biblia Polyglota de Alcalá (Madrid, 1917).