Kodeks Watykański 354
| Codex Vaticanus 354 | |
 Tekst Łk 17,34-18,8 |
|
| Oznaczenie | S |
| Rodzaj | Kodeks majuskułowy |
| Numer | 028 |
| Zawartość | Ewangelie |
| Data powstania | 949 |
| Język | grecki |
| Miejsce przechowywania | Biblioteka Watykańska |
| Rozmiary | 36 × 24 cm |
| Typ tekstu | tekst bizantyjski |
| Kategoria | V |
| Manuskrypty Nowego Testamentu: papirusy, majuskuły, minuskuły, lekcjonarze | |
Codex Vaticanus, oznaczany symbolami S albo 028 (Gregory-Aland), ε 1027 (von Soden) – grecki kodeks majuskułowy Nowego Testamentu zawierający tekst czterech Ewangelii. Kolofon kodeksu informuje, że kodeks powstał w 949 roku, a sporządzony został przez mnicha o imieniu Michał. Ten rękopis jest jednym z najstarszych posiadających datę greckich rękopisów Nowego Testamentu i zarazem jedynym odatowanym kodeksem majuskułowym[1].
Tekst rękopisu nie jest wysoko oceniany przez krytyków tekstu i w efekcie jest rzadko cytowany w krytycznych wydaniach greckiego Nowego Testamentu.
Spis treści |
Opis [edytuj]
Kodeks zawiera 235 pergaminowych kart (36 na 24 cm), z pełnym tekstem czterech Ewangelii. Pisany jest w dwie kolumny na stronę, 27 linii w kolumnie[1], 15-17 liter w linii. Napisany jest wielką, ściśniętą, lekko pochyloną, późną uncjałą. Uncjała przypomina cyrylicę. Brak przydechów i akcentów[2].
Jest jednym z najstarszych kodeksów zawierających znaki muzyczne (neumy). Kodeks zawiera Epistula ad Carpianum (list Euzebiusza do Karpiana), noty marginalne, podaje liczbę stichoi na końcu każdej Ewangelii (w subscriptio)[2].
Tekst dzielony jest według dwóch systemów. Dzielony jest według dłuższych jednostek, κεφαλαια (rozdziały), których numery umieszczone zostały na bocznych marginesach tekstu, a τιτλοι (tytuły rozdziałów) w górnym marginesie. Tekst dzielony jest także według krótszych jednostek Sekcji Ammoniusza, których numery umieszczono na marginesie wraz z odniesieniami do Kanonów Euzebiusza (pisane pod numerami Sekcji Ammoniusza)[2].
Nomina sacra pisane są skrótami.
Zawiera wiele późniejszych korekt i not marginalnych zazwyczaj dodane przez późniejszą rękę[2].
Posiada scholion przy Mt 27,16 komentujący imię Barabasza.
Tekst [edytuj]
Tekst kodeksu reprezentuje Tekst bizantyński, bliski dla kodeksów V i W.
Reprezentuje rodzinę tekstualną K1, zdaniem Hermanna von Sodena jest to najstarsza podrodzina tekstu bizantyjskiego. Kurt Aland zaklasyfikował go jednak do Kategorii V (2061 1051/2 42 12S)[1].
Teksty Łk 22,43.44; Jan 7,53-8,11 i Jan 5,4 oznakowane zostały asteryskiem jako wątpliwe[2].
Historia [edytuj]
Według kolofonu rękopis został sporządzony przez skrybę imieniem Michał, mnicha, który ukończył swoje dzieło "w miesiącu marcu, piątego dnia, o szóstej godzinie, roku 6457"[3].
Tekst rękopisu kolacjonowany był przez Bianchiniego[4], oraz Bircha w latach 1781-1783[5], w oparciu o Textus receptus. Obaj jednak rzadko zwracali uwagę na błędy ortograficzne. Tischendorf w 1866 roku poprawił pracę pracę Bircha na potrzeby swego Editio Octava Critica Maior[6]. Tekst rękopisu po dziś dzień nie został wydany.
William Hatch wydał jedną stronę kodeksu metodą faksymile. Jedną stronę kodeksu wydał również Bruce M. Metzger.
Jest rzadko cytowany w 27 wydaniu Novum Testamentum Graece (NA27).
Kodeks przechowywany jest w Bibliotece Watykańskiej (Gr. 354), w Rzymie[1][7].
Galeria [edytuj]
-
Tekst Jana 5,4 oznakowany asteryskiem
-
Tekst Łk 22,43-44 oznakowany asteryskiem
Zobacz też [edytuj]
Przypisy
- ↑ 1,0 1,1 1,2 1,3 K. Aland, B. Aland: The Text of the New Testament: An Introduction to the Critical Editions and to the Theory and Practice of Modern Textual Criticism. przeł. Erroll F. Rhodes. Michigan: William B. Eerdmans Publishing Company, 1995, s. 113. ISBN 978-0-8028-4098-1.
- ↑ 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 Caspar René Gregory: Textkritik des Neuen Testaments. T. 1. Leipzig: J. C. Hinrichs’sche Buchhandlung, 1900, s. 65.
- ↑ Bruce M. Metzger, Manuscripts of the Greek Bible: An Introduction to Greek Paleography, Oxford University Press, New York - Oxford, 1991, p. 110.
- ↑ G. Bianchini, Evanqelium quadruplex, Rome 1749, Teil 1, Bd. 2, S.
- ↑ A. Birch, Quatuor evangelia Graece, Kopenhagen 1788, S. III. IV, und Nachbildung, und Variae lectiones ad textum IV. evangeliorum. Kopenhagen 1801, S. IV. V.
- ↑ Frederick Henry Ambrose Scrivener, A Plain Introduction to the Criticism of the New Testament, George Bell & Sons, London 1894,vol. 1, p. 146.
- ↑ INTF: Kodeks S/028 (GA). W: Liste Handschriften [on-line]. Münster Institute. [dostęp 2012-02-02].
Literatura [edytuj]
- Giovanni Mercati, "Un frammento delle Ipotiposi di Clemente Alessandrino" (Studi e testi, 12; Roma, 1904).
- Bruce M. Metzger, The Text of the New Testament: Its Transmission, Corruption and Restoration, 1968 etc, Oxford University Press. p. 54.
- Edward Maunde Thompson, An introduction to Greek and Latin palaeography, Clarendon Press: Oxford 1912, p. 215.
Linki zewnętrzne [edytuj]
- INTF: Kodeks S/028 (GA). W: Liste Handschriften [on-line]. Münster Institute. [dostęp 2012-02-02].
- Robert Waltz, Codex Vaticanus 354, S (028) Encyclopedia of Textual Criticism.
