Kodeks rycerski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Kodeks rycerskizbiór zasad etycznych, moralnych i zawodowych, którymi kierowali się rycerze. Charakter kodeksów rycerskich umiejscawia je wśród tzw. kodeksów deontologicznych. Przestrzeganie ich gwarantowało dobrą opinię i godne życie.

Istniały różne zbiory takich zasad – różniły się od siebie w zależności od epoki, geografii występowania, ustroju społeczno-politycznego bądź tradycji religijnych. W szczególności w dobie krucjat oraz w późnym średniowieczu pojawiły się próby kodyfikacji, lecz nigdy nie osiągnęły jakiegokolwiek ujednolicenia. W efekcie zasady rycerskie pozostawały prawem niepisanym, honorowym.

Opierały się one na kilku fundamentach pochodzących z niezależnych systemów etyczno-prawnych, wśród których wyróżnić można oddanie swojemu władcy, chrześcijańskie miłosierdzie (zwłaszcza odnoszące się do słabych, wdów, sierot) oraz zasady walki równego z równym.

Kodeks rycerski w punktach:

  1. Bądź zawsze oddany Bogu, Ojczyźnie, Panu.
  2. Nigdy nie bądź tchórzliwy.
  3. Bądź ambitny i podążaj do celu.
  4. Przegrane bitwy znoś z honorem.
  5. Bądź wzorem dla innych.
  6. Szanuj ludzi wokół siebie.
  7. Dobro i prawość przed niesprawiedliwością broń.
  8. Bądź hojny dla ludzi w potrzebie.
  9. Bądź wierny swym zasadom i ideałom.
  10. Nie krzywdź słabszych.
  11. Bądź dobry dla dam i sierot

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]