Kodowanie mowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Kodowanie mowy – polega na konwersji sygnału fonicznego mowy z postaci analogowej do postaci cyfrowej, tak aby możliwe było jego przesyłanie przez łącze telekomunikacyjne lub sieć komputerową.

Proces zmiany sygnału analogowego na strumień zakodowanych danych składa się z trzech etapów:

  • próbkowania – polega na pobieraniu chwilowych wartości sygnału z określona częstotliwością – w telefonii wystarczy, że wynosi ona 8 kHz,
  • kwantyzacji – proces zmiany wartości pobranych próbek na skończoną liczbę nieciągłych wartości,
  • kompresji stratnej

Metody kompresji[edytuj | edytuj kod]

Najpopularniejszymi metodami kodowania mowy są:

Metody modulacji[edytuj | edytuj kod]

Najpopularniejsze kodeki wykorzystywane do kodowania mowy:

Przy nawiązywaniu połączenia oba urządzenia telekomunikacyjne, które z kodeków mogą wykorzystać i dobierają ten optymalny. Kluczowe dla zapewnienia przepustowości jest to, aby kodek, szczególnie taki, który wykorzystuje silną kompresję, zapewniał dobrą jakość, a jednocześnie nie wprowadzał zbyt dużych opóźnień mających wpływ na przeprowadzana rozmowę.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • B Ziółko, M. Ziółko Przetwarzanie mowy, Wydawnictwa AGH, 2011.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]