Kokand

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Kokand
Państwo  Uzbekistan
Wilajet wilajet fergański
Wysokość 409 m n.p.m.
Populacja (2012)
• liczba ludności

210 794
Położenie na mapie Uzbekistanu
Mapa lokalizacyjna Uzbekistanu
Kokand
Kokand
Ziemia 40°31′43″N 70°56′33″E/40,528611 70,942500Na mapach: 40°31′43″N 70°56′33″E/40,528611 70,942500
Wikipodróże Informacje turystyczne w Wikipodróżach
Pałac Chana

Kokand (inne pisownie: Khokand, Khoqand; uzb.: Qo‘qon; ros.: Коканд; pers.: خوقند) – miasto w wilajecie fergańskim, we wschodnim Uzbekistanie, na południowo-wschodnim skraju Kotliny Fergańskiej. W roku 2012 liczył 210 794 mieszkańców. Nazywany jest "wietrznym miastem".

Kokand leży na skrzyżowaniu szlaków handlowych, uczęszczanych już w starożytności, przy zbiegu dwóch głównych dróg wiodących do Kotliny Fergańskiej: jednej prowadzącej na północny zachód do Taszkentu przez góry, a drugiej na zachód, przez Chodżent. W efekcie Kokand stanowi główny węzeł transportowy Kotliny Fergańskiej. W latach 1709-1868 stolica niepodległego Chanatu Kokandzkiego, w 1841-1842 anektowanego przez Emirat Buchary, od 1868 zależnego Rosji, zlikwidowanego ostatecznie w 1876.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Kokand: Wejście do pałacu Kudojar Chana

W II w. p.n.e. w księstwie Kokandu przebywał Zhang Qian, wysłany na zwiady szef armii pałacu chińskiego cesarza. Odkrył, że znajdowały się tam najlepsze znane wówczas Chińczykom konie, które były niezbędne do odparcia zagrożenia ze strony Xiongnu. Konie te miały kopyta twardsze od chińskich wierzchowców i potrafiły podobno przebywać ogromne odległości w jeden dzień (1000 li). Dlatego po powrocie cesarskiego zwiadowcy kilkakrotnie wysyłano do dalekiego Kokandu cesarskich dyplomatów, ale koni nie udało się pozyskać. Zagrożenie ze strony Chin mogło się wydawać znikome, mimo to cesarz Han Wudi jednak wysłał 60-tysięczną armię na Kokand. Tylko połowa z tej liczby dotarła na miejsce. Wojsko cesarskie zmieniło bieg koryta rzeki zaopatrującej miasto w wodę i po 40 dniach zdobyło mur zewnętrzny, w wyniku czego zawarto rozejm i przekazano Chińczykom najlepsze konie. Zawarto układ podporządkowujący drobne księstwa napotkane na drodze armii. Do kraju wróciło 10 000 żołnierzy. Większość z nich była ranna i chora[1].

W XIII w. n.e. Kokand został zniszczony przez Mongołów.

Współczesne miasto powstało w 1732 r. jako twierdza w miejscu wcześniejszej twierdzy o nazwie Eski-Kurgan. W 1740 stało się stolicą Królestwa Uzbeckiego. Chanat Kokandu rozciągał się od Kyzyłordy na zachodzie do Biszkeku na północnym wschodzie. Był on też głównym ośrodkiem religijnym Kotliny Fergańskiej ze swoimi ponad 300 meczetami.

Rosyjskie wojska dowodzone przez Michaiła Skobelewa zajęły miasto w 1876, skutkiem czego stało się ono częścią rosyjskiego Turkiestanu. W latach 1917-1918 zostało stolicą efemerycznej antybolszewickiej Autonomii Kokandu.

Wikimedia Commons

Przypisy

  1. Jedwabny szlak kultury antyku między Chinami i Rzymem, Helmut Uhlig, Książnica, Katowice 2007, str. 40-41, ISBN 978-83-250-0044-8