Kokcydioidomikoza

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kokcydioidomikoza
ICD-10 B38 B38
B38.0 Ostra kokcydioidomikoza płucna
B38.1 Przewlekła kokcydioidomikoza płucna
B38.2 Kokcydioidomikoza płucna, nie określona
B38.3 Kokcydioidomikoza skórna
B38.4 Kokcydioidomikozowe zapalenie opon mózgowych
B38.7 Kokcydioidomikoza rozsiana
B38.8 Inne postacie kokcydioidomikozy
B38.9 Kokcydioidomikoza, nie określona

Kokcydioidomikozagrzybica wywoływana przez Coccidioides immitis lub C. posadasii[1].


Występuje endemicznie głównie w południowo-zachodnich stanach USA, północnym Meksyku i niektórych obszarach Ameryki Południowej, ale notowano zawleczenia choroby do innych krajów.

Etiologia[edytuj | edytuj kod]

Coccidioides immitis wykrywa się w zasadowych glebach. Zakażenie następuje zwykle poprzez aspirację konidiów grzyba.

Objawy i przebieg[edytuj | edytuj kod]

Kokcydioidomikoza przebiega w 50% bezobjawowo lub jako krótkotrwała infekcja dróg oddechowych. W 7–28 dni po ekspozycji mogą wystąpić objawy grypopodobne (gorączka, kaszel, ból głowy, nocne poty, bóle mięśni)[2], które w większości przypadków wycofują się samoistnie. Czasami na tułowiu i kończynach występuje drobna wysypka plamista lub plamisto-grudkowa.

U 5-10% pacjentów, u których doszło do postaci objawowej, rozwijają się przewlekła postać płucna ze zmianami guzkowatymi i cienkościennymi jamkami.

W kilka tygodni – miesięcy od infekcji pierwotnej u kolejnych 5% pacjentów opisuje się postać rozsianą – szerzenie choroby na kości, stawy, skórę i utkanie podskórne a także ośrodkowy układ nerwowy. U 25% chorych z postacią rozsianą rozwija się zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych.

Diagnostyka[edytuj | edytuj kod]

Zmiany guzkowe w płucach – preparat histopatologiczny

Grzyba wykrywa się w mikroskopowym badaniu mikologicznym materiału pobranego od chorego (zeskrobiny skórne, plwocina, popłuczyny oskrzelowe, płyn mózgowo-rdzeniowy), badaniu histopatologicznym bądź poprzez hodowlę.

Leczenie[3][edytuj | edytuj kod]

W większości przypadków postępowanie jest wyczekujące, zakażenie ulega samoleczeniu. Pacjenci, u których dochodzi do ostrego rozwoju choroby lub z grupy wysokiego ryzyka (stany obniżenia odporności) wymagają wielomiesięcznej, a nawet wieloletniej farmakoterapii przeciwgrzybiczej (flukonazol, itrakonazol) oraz ewentualnie interwencji chirurgicznej. Amfoterycyna B jest rezerwowana dla najcięższych przypadków oraz leczenia w przebiegu ciąży.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Walsh TJ, Dixon DM: Spectrum of Mycoses. W: Samuel Baron: Medical microbiology. Galveston, Tex.: University of Texas Medical Branch at Galveston, 1996. ISBN 0-9631172-1-1.
  2. Kenneth J. Ryan, C. L. Ray, John C. Sherris: Sherris medical microbiology: an introduction to infectious diseases. New York: McGraw-Hill, 2004, s. 680–83. ISBN 0838585299.
  3. Infectious Diseases Society of America Guidelines: Coccidioidomycosis

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.