Kokorycz żółta

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kokorycz żółta
Corydalis lutea a1.jpg
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad Euphyllophyta
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Rząd jaskrowce
Rodzina makowate
Rodzaj kokorycz
Gatunek kokorycz żółta
Nazwa systematyczna
Corydalis lutea (L.)DC.
Flore Francaise 4 1805
"(comns)" Zdjęcia i grafiki w Commons
Morfologia

Kokorycz żółta (Corydalis lutea) – gatunek rośliny należący w systematyce Reveala do rodziny makowatych, w innej klasyfikacji zaliczany do rodziny dymnicowatych. Pochodzi ze środkowej Europy. W Polsce jest gatunkiem obcym przywleczonym w połowie XIX w. Została sprowadzona przez ogrodników i rozprzestrzeniła się w środowisku naturalnym jako zbieg z uprawy. Po raz pierwszy zanotowano ją w Kotlinie Żytawskiej. Obecnie występuje na rozproszonych stanowiskach w okolicach Szczecina, Oliwy, Ostródy, Gorzowa Wielkopolskiego, Wschowy, Bożejowa, Chełmka, Wrocławia, Bielska-Białej, Cieszyna. Status we florze Polski: kenofit, efemerofit.

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Łodyga
Wzniesiona, silnie rozgałęziona, o wysokości 10-30(40) cm. Pod ziemią występuje kłącze.
Liście
Pierzasto złożone, liczne, bez wąsa. Przysadki o lancetowatym kształcie, różnym od kształtu liści.
Kwiaty
Żółte, wyrastające w gronach w kątach liści. Szypułka kwiatowa ma długość ponad 3 mm. Kwiaty mają ostrogę kilkakrotnie dłuższą od płatka, na końcu którego wyrasta.
Owoce
Torebka o długości do 1 cm.
Gatunki podobne
Kokorycz żółtawa. Ma również żółte kwiaty, ale przysadki podobne do liści, a ostroga kwiatów jest tej samej długości, co płatek.

Biologia i ekologia[edytuj | edytuj kod]

Bylina, geofit.. Kwitnie od maja do września. Liczba chromosomów 2n=64. Zasiedla głównie siedliska ruderalne. Na stanowiskach występuje przeważnie w liczbie kilkudziesięciu osobników. Nie stanowi zagrożenia dla rodzimej flory.

Zastosowanie i uprawa[edytuj | edytuj kod]

Uprawiana bywa jako roślina ozdobna sadzona na rabatach bylinowych i w ogrodach skalnych. W sprzyjających warunkach dobrze się rozsiewa i tworzy kobierce. Odporna na choroby, mróz i szkodniki, nie wymaga pielęgnacji. Rozmnażanie z nasion (najlepiej tuż po zbiorze), istnieje również możliwość dzielenia starszych roślin[2].

Przypisy

  1. Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2010-01-04].
  2. Elżbieta Borkowska-Gorączko: Kokorycz żółta (pol.). 2013. [dostęp 2013-04-01].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Lucjan Rutkowski: Klucz do oznaczania roślin naczyniowych Polski niżowej. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 2006. ISBN 83-01-14342-8.