Kolcobrzuch zielony

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kolcobrzuch zielony
Tetraodon fluviatilis[1]
Hamilton, 1822
Kolcobrzuch zielony
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada promieniopłetwe
Rząd rozdymkokształtne
Rodzina rozdymkowate
Rodzaj tetraodon
Gatunek kolcobrzuch zielony
Synonimy
  • Arothron dorsovittatus Blyth, 1860
  • Chelonodon fluviatilis (Hamilton, 1822)
  • Crayracion fluviatilis (Hamilton, 1822)
  • Dichotomycter fluviatilis (Hamilton, 1822)
  • Dichotomycterus rangoonensis Le Danois, 1959
  • Dichotomycterus rangoonensis dorsovittatus (Blyth, 1860)
  • Tetrodon fluviatilis Hamilton, 1822
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Kolcobrzuch zielony[2] (Tetraodon fluviatilis) - gatunek ryby z rodziny rozdymkowatych.

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Występuje na obszarze południowej i południowo-wschodniej Azji (Indie, Sri Lanka, Archipelag Malajski (Półwysep Malajski, Birma, Tajlandia, Filipiny, Wyspy Sundajskie w słodkiej i słonawej wodzie w strefie przybrzeżnej mórz i oceanów.

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Ryby przebywają na terenie pokrytym kryjówkami z roślin i kamieni. Wraz ze wzrostem stają się mniej towarzyskie. Są wówczas agresywne, wojowniczo nastawione do innych ryb. Zaleca się hodowlę tego gatunku w akwarium jednogatunkowym. Cechą charakterystyczną tej ryby jest "nadymanie się" w razie zagrożenia dzięki obecności w organizmie specjalnego typu worka w postaci uchyłka jelita o rozciągliwych ściankach, a nawet "udawanie" śniętej ryby pływając do góry brzuchem.

Opis[edytuj | edytuj kod]

Tułów pokryty małymi kolcami. Ubarwiony zielono-żółto, zielono-oliwkowo ze zmiennymi, ciemnymi plamami. Od strony brzusznej jaśniejszy, bardziej szary u starszych osobników. Kolcobrzuch zielony posiada otwór gębowy zaopatrzony w silne płytki zębowe (po dwie w każdej szczęce) umożliwiające rozłupywanie skorupy ślimaków i małży. Posiada wypukłe i ruchome oczy, które mogą poruszać się niezależnie od siebie pozwalając rybie penetrację terenu.[3]

Dorasta do 15 - 18 cm.

Dymorfizm płciowy[edytuj | edytuj kod]

Płeć trudna do określenia

Rozmnażanie[edytuj | edytuj kod]

Bardzo trudny w warunkach sztucznych (domowych). W okresie rozrodu pary same się dobierają i mogą składać ikrę co 2-3 tygodnie. Do tarła wymagana jest temperatura ok. 28 0C. Ikra składana jest w kryjówkach/grotach w ilości ok. 200-300 ziaren. Po tarle ikrą opiekuje się samiec[4]. Wylęg narybku następuje po ok. 5-6 dniach, po następnych trzech dniach larwy narybku zaczynają pływać. Narybek karmiony jest posiekanym i roztartym mięsem z ryb, małży, ślimaków, wątroby. Narybek dość szybko rośnie (jest żarłoczny).

Warunki w akwarium[edytuj | edytuj kod]

Zalecane warunki w akwarium
Zbiornik duży do bardzo dużego o małym natężeniu światła
Temperatura wody °C 22-24
Twardość wody woda miękka lub średnio miękka
Skala pH ok. 7
pokarm Rureczniki, larwy komarów i inne owady wodne, wazonkowce,
siekane mięso (wątroba cielęca lub wołowa)
pokarm roślinny, pokarm suchy.
Smakołykiem są ślimaki, mięso rybie, małże.

Wymagania hodowlane[edytuj | edytuj kod]

Woda tzw. "stara" z okresową i częściową jej wymianą powinna być dobrze przewietrzana i filtrowana. Do wody konieczna jest dotacja soli kuchennej w ilości 1 łyżeczka na ok. 10-20 l wody. Nie należy ryb przekarmiać.

Przypisy

  1. Tetraodon fluviatilis w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
  2. Hans Frey, Akwarium Słodkowodne, Wydawnictwo Sport i Turystyka, Warszawa, 1990, ISBN 83-217-2777-8
  3. Diana Ławniczak , Kolcobrzuchy, AKWARIUM 1/89
  4. Akwarium Słodkowodne, Hans Frey, Wydawnictwo Sport i Turystyka, Warszawa, 1990, ISBN 83-217-2777-8, str. 276-277

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Galeria zdjęć