Kolegiata św. Mikołaja w Wolinie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Kolegiata św. Mikołaja w Wolinie
kolegiata, kościół parafialny
Distinctive emblem for cultural property.svg 374 z 21.10.1959 r.[1]
Kolegiata św. Mikołaja w Wolinie
Państwo  Polska
Miejscowość Wolin
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Parafia św. Mikołaja Biskupa w Wolinie
Wezwanie św. Mikołaja Biskupa
Położenie na mapie Wolina
Mapa lokalizacyjna Wolina
Kolegiata św. Mikołaja w Wolinie
Kolegiata św. Mikołaja w Wolinie
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Kolegiata św. Mikołaja w Wolinie
Kolegiata św. Mikołaja w Wolinie
Ziemia 53°50′35″N 14°36′55″E/53,843056 14,615278Na mapach: 53°50′35″N 14°36′55″E/53,843056 14,615278
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Kolegiata[2] św. Mikołaja Biskupa – kościół parafialny w Wolinie wybudowany u schyłku XIII wieku. Jest to halowa, trójnawowa ceglana budowla gotycka w formie pseudobazyliki.

Wnętrze kolegiaty
Wnętrze kolegiaty

Świątynia wzmiankowana po raz pierwszy w 1288 roku, przy okazji przekazania zakonowi cysterek. Z roku 1343 pochodzi porozumienie na mocy którego patronat nad kilkoma ołtarzami z prawem do mszy świętych objęła rada miejska. Pierwszym protestanckim pastorem został w 1535 Jan Bugenhagen – rodowity wolinianin i uczeń Marcina Lutra. W 1628 kościół strawił pożar a jego odbudowa trwała niemal 100 lat. Obiekt przechodził także liczne (1857, 1860, 1879) generalne remonty. W latach 1857-1898 zburzono ściany naw bocznych i postawiono nowe neogotyckie, a także częściowo przemurowano ścianę wschodnią oraz zmieniono zwieńczenie wieży.

Ostatni remont na skutek niemal zupełnego zniszczenia (straty rzędu 80%) świątyni podczas II wojny światowej polegał na odbudowie wieży kościoła (1978) z przeznaczeniem na punkt widokowy i przywróceniu funkcji sakralnych całemu obiektowi. Do kompleksowej odbudowy przygotowania rozpoczęto w roku 1988, po przekazaniu parafii świętego Stanisława. Autorami koncepcji odbudowy świątyni, trwającej do 1998 roku byli: Z. Becker, I. Kukla i Stefan Kwilecki. Obecnie jest jednym z cenniejszych zabytków miasta.

Przypisy