Kolej Transmongolska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Linia kolejowa
Kolej Transmongolska
Dane podstawowe
Zarządca Mongolyn Tömör Dzam
Długość 2215 km
Rozstaw szyn Rosja, Mongolia – 1524 mm
Chiny – 1435 mm
Sieć trakcyjna brak
Zdjęcie LK
Kolej Transmongolska na Pustyni Gobi
Portal Portal:Portale Kolej

Kolej Transmongolska (ros.: Трансмонгольская железная дорога, Transmongolskaja żeleznaja doroga; chiń.: 橫貫蒙古鐵路; pinyin: Héngguàn Ménggǔ Tiělù) – linia kolejowa łącząca Ułan Ude (rosyjska stacja Kolei Transsyberyjskiej) z chińskim Jining. Przebiega przez Mongolię, w tym jej stolicę Ułan Bator, w której znajduje się najważniejsza stacja linii. Jest najkrótszą trasą kolejową łączącą Moskwę z Pekinem. Prowadzi ona przez Rosję, Mongolię i Chiny.

Inne ważne przystanki w Mongolii to: Suche Bator, Darchan, Czojr, Sajnszand, Dzamyn Üüd, ważne są także stacje Erenhot (stacja graniczna w Chinach) i Nauszki (stacja graniczna w Rosji).

Linia została wybudowana w latach 1949 – 1961. W Mongolii i w Rosji jest w większości jednotorowa, a w Chinach dwutorowa. W 1965 Chiny przebudowały swój odcinek do rozstawu szyn 1435 mm, co w połączeniu z ograniczeniem handlu między Chinami a Mongolią i ZSRR związanym z kryzysem politycznym trwającym od 1960 doprowadziło do długotrwałej (lata 60, 70 i 80. XX wieku) utraty znaczenia tej linii dla ruchu tranzytowego (głównie między Rosją a Chinami).

Historia[edytuj | edytuj kod]

Rozwój kolei w Mongolii zaczął się dość późno. Przed wybudowaniem Kolei Transmongolskiej istniała linia Ułan BatorNalajch (otwarta 11 lipca 1938), która łączy stolicę kraju z kopalniami węgla kamiennego w Nalaikh.

Budowa Kolei Transmongolskiej rozpoczęła się w 1949, a koniec budowy linii oraz jej odgałęzień przypadł na 1961.

1949 – podpisanie umowy między rządami Mongolii i ZSRR w sprawie utworzenia spółki akcyjnej "Ułan Bator Kolej"
1949 – przejazd pierwszego pociągu
1950 – linia osiąga Ułan Bator od strony północnej
1952 – podpisanie trójstronnego porozumienia między rządami Mongolii, ZSRR i Chin, mającego na celu uruchomienie bezpośredniego połączenia kolejowego między ZSRR a Chinami przez Mongolię.
1955 – osiągnięcie granicy mongolsko-chińskiej
1956 – otwarcie bezpośrednich połączeń kolejowych między ZSRR a Chinami przez Mongolię
1956 – otwarcie linii kolejowej Bajantumen (do miasta Czojbalsan) w północno-wschodniej części Mongolii, nie wchodzącej w skład Kolei Transmongolskiej.
1958 – publikacja pierwszego wydania gazety kolejowej
1975 – pierwszy pociąg pasażerski relacji Ułan Bator – Moskwa

Kolej Transmongolska po przemianach[edytuj | edytuj kod]

Mongolski operator kolejowy Mongolyn Tömör Dzam obsługuje 80% wszystkich przewozów towarowych i 30% przewozów pasażerskich w Mongolii. W następstwie zmiany ustroju państwa w 1990 ruch pociągów został zmniejszony o połowę, ale w 2005 powrócił do poprzedniego stanu. Liczba pasażerów osiągnęła stary poziom w 2001 (4,1 milionów pasażerów).

Dużym problemem jest różnica między rozstawami szyn pomiędzy Mongolią a Chinami. Z tego powodu wagony muszą zmienić rozstaw kół na granicy. Każdy pociąg musi być zniesiony z torów na specjalne wózki. Cała operacja, w połączeniu z kontrolą paszportów i kontrolą celną, może potrwać kilka godzin.

Galeria[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]