Kolej Warszawsko-Petersburska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Linia kolejowa
Kolej Warszawsko-Petersburska
Петербурго-Варшавская железная дорога
Dane podstawowe
Zarządca Główne Towarzystwo Rosyjskich Dróg Żelaznych
Rozstaw szyn 1524 mm
Zdjęcie LK
Dworzec Warszawski w Sankt Petersburgu
Historia
Lata budowy 1851-1862
Rok otwarcia 15 grudnia 1862
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Portal Portal:Portale Kolej
Dworce Kolei Warszawsko-Petersburskiej
Dworzec Warszawski w Petersburgu, pocz. XX wieku
Dworzec Warszawski w Petersburgu, pocz. XX wieku

Kolej Warszawsko-Petersburska (Петербурго-Варшавская железная дорога, Petierburgo-Warszawskaja żeleznaja doroga) – historyczna linia kolejowa łącząca Warszawę z Petersburgiem w Rosji. Była to druga linia kolejowa na ziemiach ówczesnego Królestwa Polskiego, otwarta w 1862.

Budowa linii kolejowej łączącej Petersburg – ówczesną stolicę Cesarstwa Rosyjskiego z Warszawą, będącą ośrodkiem administracyjnym Królestwa Polskiego (zaboru rosyjskiego), rozpoczęta została w 1851 ze środków rządu rosyjskiego. W 1852 na stanowisko zastępcy dyrektora budowy kolei został powołany polski inżynier Stanisław Kierbedź. Z powodu wojny krymskiej w 1853 budowa została wstrzymana po wykonaniu jedynie krótkiego odcinka Petersburg – Gatczyna. Po zakończeniu działań wojennych, budowę przejęło Główne Towarzystwo Rosyjskich Dróg Żelaznych. W grudniu 1862 ukończono budowę całej trasy: PetersburgGatczynaŁugaPskówDźwińskWilnoBiałystokŁapyWarszawa i oddano linię kolejową do użytku.

Była to druga linia kolejowa przebiegająca częściowo na ziemiach Królestwa Polskiego, po Kolei Warszawsko-Wiedeńskiej, zarazem czwarta linia kolejowa w Cesarstwie Rosyjskim, a druga o przyjętej w Rosji jako standard szerokości toru 1524 mm.

Początkowo lokomotywy parowe dla kolei kupowano głównie w fabrykach zachodnioeuropejskich, dopiero pod koniec XIX wieku wprowadzono tam lokomotywy rosyjskie.

W 1895 Kolej Warszawsko-Petersburska została wykupiona i upaństwowiona przez rosyjski rząd carski, a w 1906 została połączona z Bałtyjsko-Pskowsko-Ryską żelazną drogą, tworząc Północno-Zachodnie Drogi Żelazne (Северо-Западные железные дороги, Siewiero-Zapadnyje żeleznyje dorogi).

Oprócz tego omawiana tutaj trasa kolejowa umożliwiła rozwój gospodarczy takim miejscowościom jak Białystok czy Łapy, gdzie powstał Zakład Naprawczy Taboru Kolejowego.

Galeria[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • W.A. Rakow: Łokomotiwy otieczestwiennych żeleznych dorog 1845-1955 (Локомотивы отечественных железных дорог), Moskwa 1995, ISBN 5-277-00821-7.