Kolekcja prywatna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Daniel Chodowiecki, Miłośnik obrazów, 1781

Kolekcja prywatna – zbiór dóbr kultury, zwłaszcza dzieł sztuki utworzony przy pomocy prywatnych, a nie publicznych środków finansowych.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Prywatne kolekcjonowanie sztuki jest zjawiskiem, które powstało w okresie renesansu i trwa do dziś. Ród Medyceuszy może być uważany za jeden z pierwszych przykładów tego zjawiska; jego członkowie gromadzili nie tylko dzieła sztuki, ale też byli mecenasami sztuki zapewniając pomoc artystom. Za ich przykładem poszli inni, budując pałace i wille przeznaczone specjalnie do przechowywania dzieł sztuki. Wraz z nastaniem współczesnej Europy, kolekcjonowanie sztuki zaczęło dotyczyć nie tylko władców i arystokratów, ale także przedstawicieli biznesu i przemysłu[1].

Najwięksi prywatni kolekcjonerzy dzieł sztuki na świecie[edytuj | edytuj kod]

Do największych obecnie prywatnych kolekcjonerów, których zbiory posiadają wartość przynajmniej 1 miliarda dolarów, należą (wg czasopisma Forbes):

Philip Niarchos[edytuj | edytuj kod]

Philip Niarchos, syn greckiego magnata okrętowego Stavrosa Niarchosa, jest w posiadaniu największej prywatnej kolekcji sztuki na świecie (Stavros Niarchos Collection, której wartość szacowana jest na 2 miliardy dolarów. Do znanych dzieł w ramach tej kolekcji należą: Autoportret z zabandażowanym uchem Vincenta van Gogha i autoportret Pabla Picassa Yo, Picasso. Philip Niarchos wchodzi w skład rady Museum of Modern Art[2].

François Pinault[edytuj | edytuj kod]

Wartość kolekcji francuskiego biznesmena, François Pinaulta (do którego należy też dom aukcyjny Christie's), jest szacowana na 1,4 miliarda dolarów i obejmuje ponad 2000 dzieł ponad 80 artystów, w tym Pabla Picassa, Pieta Mondriana, Jeffa Koonsa, czy urodzonego w Szwajcarii Ursa Fischera[3].

Eli Broad[edytuj | edytuj kod]

Wartość kolekcji amerykańskiego biznesmena Eli Broada jest szacowana na 1 miliard dolarów. Kolekcja obejmuje ok. 2000 dzieł ponad 200 artystów, w tym: Roberta Rauschenberga, Donalda Judda, Andy Warhola i Jeffa Koonsa[4].

David Geffen[edytuj | edytuj kod]

Wartość zbiorów potentata z Hollywood, Davida Geffena, jest szacowana na 1 miliard dolarów. Właściciel kolekcji uchodzi za przenikliwego kupca i sprzedawcę dzieł sztuki. W 2006, przed gwałtownym spadkiem cen, sprzedał podobno 4 obrazy za 420 milionów dolarów, w tym False Start Jaspera Johnsa dla Citadel Kennetha Griffina za 80 milionów oraz Police Gazette i Woman III Willema de Kooninga dla SAC Capital Steve’a Cohena za odpowiednio: 63,5 miliona i 137 milionów[5].

Ronald Lauder[edytuj | edytuj kod]

Gustav Klimt, Portret Adele Bloch-Bauer I (1907). Najdroższy obraz kolekcji Ronalda Laudera, eksponowany od lipca 2006 w Neue Galerie New York

Wartość kolekcji Ronalda Laudera, syna założycielki koncernu kosmetycznego Estée Lauder Inc, Estée Lauder szacowana jest na 1 miliard dolarów. W jej skład wchodzi podobno 4000 eksponatów, w tym kolekcja zbroi średniowiecznej i europejskiej. Lauder swoje pierwsze dzieło sztuki, Autoportret Egona Schiele, kupił za 10000 dolarów, podarowanych mu z okazji jego bar micwy. Według doniesień zapłacił 135 milionów dolarów za obraz Portret Adele Block-Bauer Gustava Klimta, co sprawiło, iż obraz ten był wówczas najdroższym obrazem świata, sprzedanym w historii[6]. Lauder jest honorowym przewodniczącym Museum of Modern Art, wystawia niektóre pozycje ze swej kolekcji w Neue Galerie New York, którą otworzył w listopadzie 2001[7].

Najwięksi prywatni kolekcjonerzy dzieł sztuki w Polsce[edytuj | edytuj kod]

Kolekcjonowanie [w Polsce] stanowi połączenie pasji z chęcią ulokowania kapitału; jest to także gromadzenie wiedzy na dany temat, śledzenie wystaw, zbieranie publikacji, tworzenie katalogu własnej kolekcji, wystawianie i reprodukowanie posiadanych dzieł. Kolekcje prywatne są raczej skrywane przed szerszą widownią, a kolekcjonerzy również rzadko mówią o tym, co posiadają. Uwarunkowane jest to względami bezpieczeństwa – w Polsce, w odróżnieniu od krajów zachodnich, upublicznianie zbiorów może doprowadzić do kradzieży unikatowych obiektów. Znane osoby, decydujące się na sprzedaż jakiegoś dzieła, najczęściej ukrywają swoje nazwiska[8].

Wojciech Fibak[edytuj | edytuj kod]

Wojciech Fibak budowanie swoich zbiorów rozpoczął od kolekcjonowania grafiki zachodnioeuropejskiej z przełomu XIX i XX wieku. Później zainteresował się polskim malarstwem XIX w. Z czasem do jego kolekcji zaczęły trafiać obrazy z przełomu wieków i okresu międzywojennego. Obok Olgi Boznańskiej pojawiły się w niej obrazy m. in. Tadeusza Makowskiego, Zygmunta Menkesa, Eugeniusza Zaka, Mojżesza Kislinga. Powstał wówczas największy zbiór obrazów polskich malarzy z kręgu École de Paris. Fibak wydawał publikacje na temat artystów, których obrazy miał w swojej kolekcji. Dzięki odpowiedniej promocji jego kolekcja stała się wzorem polskiego kolekcjonerstwa[8].

Wojciech Fibak założył w 2001 Galerię Fibak i prowadzi ją nieustannie do dziś. Jej siedziba znajduje się w XVIII-wiecznej oficynie Pałacu Czapskich (obecnie gmach ASP), przy Krakowskim Przedmieściu 5[9].

Krzysztof Musiał[edytuj | edytuj kod]

Krzysztof Musiał jest jednym z największych kolekcjonerów sztuki polskiej. Kolekcjonuje polską sztukę od drugiej połowy XIX wieku do współczesności. W jego kolekcji znajduje się obecnie ponad 450 obrazów, około 50 rzeźb oraz około 250 prac na papierze. Sztukę kupuje na aukcjach w Polsce i na świecie, jak również w galeriach oraz na targach sztuki. Często nabywa dzieła w prywatnych pracowniach artystów...[8].

Grażyna Kulczyk[edytuj | edytuj kod]

Grażyna Kulczyk kolekcjonerstwem zaczęła zajmować się w latach 80., kupując klasyków polskiego malarstwa: Malczewskiego, Nowosielskiego, Kantora. Początkowo traktowała zakupione dzieła sztuki jako lokatę kapitału. Kolekcja Grażyny Kulczyk została po raz pierwszy otwarta w 2007 w galeriach Starego Browaru w Poznaniu. Kolekcja, na którą składają się prace największych artystów sztuki nowoczesnej, jest jedną z największych w Europie Środkowo-Wschodniej[8].

Dariusz i Krzysztof Bieńkowscy[edytuj | edytuj kod]

Dariusz i Krzysztof Bieńkowscy zbierają obrazy, rzeźby oraz formy eksperymentalne. Ich kolekcja obejmuje dzieła z kręgu polskiej powojennej awangardy, głównie z nurtu zwanego scjentystycznym[8].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Information icon.svg Zobacz też kategorię: Obrazy w kolekcjach prywatnych.
Wikimedia Commons

Przypisy

  1. Jim Lane w: Humanities Web: Private Art Collections (ang.). [dostęp 2012-02-02].
  2. Keren Blankfeld, Cristina von Zeppelin i Susan Adams w: Forbes.com: Philip Niarchos (ang.). [dostęp 2012-02-02].
  3. Keren Blankfeld, Cristina von Zeppelin i Susan Adams w: Forbes.com: Francois Pinault (ang.). [dostęp 2012-02-02].
  4. Keren Blankfeld, Cristina von Zeppelin i Susan Adams w: Forbes.com: Eli Broad (ang.). [dostęp 2012-02-02].
  5. Keren Blankfeld, Cristina von Zeppelin i Susan Adams w: Forbes.com: David Geffen (ang.). [dostęp 2012-02-02].
  6. The New York Times: Lauder Pays $135 Million, a Record, for a Klimt Portrait (ang.). [dostęp 2012-02-02].
  7. Keren Blankfeld, Cristina von Zeppelin i Susan Adams w: Forbes.com: Ronald Lauder (ang.). [dostęp 2012-02-02].
  8. 8,0 8,1 8,2 8,3 8,4 Anna Niemczycka w: FinanseOsobiste.pl: Największe prywatne kolekcje dzieł sztuki w Polsce (ang.). [dostęp 2012-02-02].
  9. galeriafibak: O galerii (ang.). [dostęp 2012-02-02].