Koloman Halicki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Koloman (ur. 1208, zm. 1241) – król halicki, syn Andrzeja II węgierskiego i jego pierwszej żony - Gertrudy z Meran (siostry św. Jadwigi Śląskiej i Agnieszki, królowej Francji).

W wyniku wspólnej akcji polsko-węgierskiej w 1215 został koronowany na króla Halicza, otrzymanego w związku z zaręczynami z córką Leszka I Białego, Salomeą. W 1216 został pobity przez księcia Mścisława II Udałego, w 1219 po zwycięstwie wojsk polsko-węgierskich ponownie zajął tron halicki, na którym zasiadł razem z małżonką Salomeą. W 1221 Mścisław pobił go i wziął do niewoli. Odzyskał wolność za cenę zrzeczenia się przez Węgry praw do Halicza. W 1226 objął rządy w Chorwacji. Zmarł wskutek ran, odniesionych w bitwie z Tatarami nad rzeką Sajo.