Kolonia Lubeckiego

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kolonia Lubeckiego
Obiekt zabytkowy nr rej. 1535-A z 20 grudnia 1993
Kamienice przy skrzyżowaniu ulic Uniwersyteckiej i Mianowskiego
Kamienice przy skrzyżowaniu ulic Uniwersyteckiej i Mianowskiego
Państwo  Polska
Miejscowość Warszawa
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Kolonia Lubeckiego
Kolonia Lubeckiego
Ziemia 52,22°N 20,98°E/52,218900 20,983600
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Kolonia Lubeckiego to zabytkowe osiedle na warszawskiej Ochocie. Zajmuje obszar ograniczonym ulicami Filtrową, Krzywickiego, Wawelską, Grójecką i placem Narutowicza. Kolonia Lubeckiego mieści się w dwóch osiedlach wydzielonych przez MSI: Starej Ochocie i Filtrach Na osiedle składają się w większości luźno pobudowane, międzywojenne kamienice o dość jednolitym charakterze z dużą ilością zieleni.

W zachodniej części Kolonii Lubeckiego koncentrycznie wygięte ulice Maurycego Mochnackiego i Józefa Mianowskiego otaczają plac Narutowicza. Wschodnia część oddzielona jest parkiem Wielkopolskim i często zaliczana jest do sąsiedniej kolonii Staszica.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Ulica Uniwersytecka w latach 30
Kamienice przy ul. Raszyńskiej
Skwer im. Sue Ryder
ul. Mochnackiego w latach 30
ul. Mianowskiego

Przed I wojną światową teren ten pozostawał poza granicami miasta stanowiąc Mokotowskie Pole Wojenne. Magistrat miasta planował początkowo utworzenie w tym miejscu parku, jednak urzędy centralne potrzebowały nowego osiedla dla swoich pracowników. Plan regulacji tego terenu wraz z pobliską kolonią Staszica powstał w 1923 roku. Od pierwszej spółdzielni mieszkaniowej inwestującej w tym terenie pochodzi nazwa osiedla. Pierwsze budynki zaczęły powstawać w 1924 roku. Spółdzielnia Kolonia Lubeckiego jako pierwsze zabudowała ulice Mochnackiego i Mianowskiego. Architektami którzy stworzyli projekty domów na Kolonii Lubeckiego byli Antoni Jawornicki, Aleksander Sygietyński, Wacław Weker i Teofil Wiśniowski (architekt). Architektura pierwszych budynków powstałych w latach 20. była często historyzująca, neoklasycystyczna. W latach 30. zaczęły powstawać budynki modernistyczne.

W czasie powstania warszawskiego w okresie od 6 do 11 sierpnia 1944 roku na osiedle został wysłany słynący z okrucieństwa oddział RONA. 11 sierpnia Niemcy opanowują ostatni budynek na Ochocie - kamienicę przy ulicy Wawelskiej 60, tzw. Redutę Wawelską. Po II wojnie światowej domy odbudowano często w nieco uproszczonej formie. Układ urbanistyczny, zespół budowlany i zieleń osiedlowa wpisane są do rejestru zabytków pod numerem 1535-A z 20 grudnia 1993 roku.

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Obiekty[edytuj | edytuj kod]

Ciekawostki[edytuj | edytuj kod]

  • Ulica Uniwersytecka wg przedwojennych planów zabudowy Pola Mokotowskiego miała stanowić szeroką arterię łączącą Ochotę z Mokotowem. Ślady tego zamysłu widać kształcie domu mieszczącego się przy ulicy Rakowieckiej w miejscu jej planowanego skrzyżowania z Uniwersytecką.[1]
  • Ulica Akademicka tworząca obecnie pierzeję placu Narutowicza, miała być zabudowana z obu stron, także w miejscu obecnego skweru.
  • W latach 30. Kolonia Lubeckiego była popularnym plenerem filmowym. Osiedle można zobaczyć m.in. w filmie Jego ekscelencja subiekt.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Jarosław Zieliński, Z dziejów Ochoty: Kolonia Lubeckiego (1), Ochotnik nr 11 02/2006 ISSN 1734-5510
  • Jarosław Zieliński, Z dziejów Ochoty: Kolonia Lubeckiego (2), Ochotnik nr 12 03/2006 ISSN 1734-5510
  • Kolonia Lubeckiego w Spacerowniku Gazety Wyborczej

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy