Kolumbijska Partia Komunistyczna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Partido Comunista Colombiano
Pcc logo.jpg
Lider Jaime Caicedo[potrzebne źródło]
Data założenia 1930
Deklarowana
ideologia polityczna
marksizm-leninizm, komunizm
Deklarowane
poglądy gospodarcze
socjalizm
Członkostwo
międzynarodowe
Komintern (do 1943)
Forum São Paulo
Barwy czerwień
http://www.pacocol.org

Kolumbijska Partia Komunistyczna (Partido Comunista Colombiano) – partia polityczna w Kolumbii, odwołująca się do idei komunizmu. Została założona w 1930 roku jako oddział Kominternu. Znajduje się w koalicji partii pod nazwą Alternatywny Biegun Demokratyczny. Wydaje tygodnik Głos.

W 1961 roku sympatyzujący z komunistami partyzant Manuel Marulanda utworzył niezależną Republikę Marquetali. Rząd w obawie, że w związku z rewolucją kubańską sytuacja może się rozwinąć postanowił wypędzić partyzantów z obszaru „republiki”. Po kilku nieudanych atakach na partyzantów, w regionie utworzono kilka placówek wojskowych[1].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Założenie partii i rozłam[edytuj | edytuj kod]

Komunistyczna Partia Kolumbii została założona przez intelektualistów przychylnych wobec Rewolucji Październikowej i bardziej radykalnych członków Socjalistycznej Partii Rewolucyjnej (Partido Socialista Revolucionario). Partia zgodziła się przyjąć 21 warunków przystąpienia do Międzynarodówki Komunistycznej. Została oficjalnie akredytowana przez Międzynarodówkę Komunistyczną w 1930 roku.

W latach po I wojnie światowej, była aktywna zarówno na wiejskich, jak i miejskich obszarach Kolumbii, na obszarach wiejskich tworzyła "ligi chłopskie", a w miastach "fronty ludowe". Poprzez te organy komuniści przedstawiali żądania poprawy warunków życia i pracy robotników oraz szerszego dostępu do edukacji.[2]. Grupy utworzyły wspólną sieć w ramach której zwalczały wspieranych przez państwo posiadaczy ziemskich stosujących w swoich działaniach przemoc[3][4].

Członkowie grup związanych z partią, organizowali strajki, protesty oraz konfiskaty ziemi. Na południu zorganizowali samoobronę chłopską, które były w stanie stawiać opór wojsku oraz realizować potrzeby lokalnej ludności[5]. Wiele działań komunistów spotkało się z represjami ze strony rządu Kolumbii i posiadaczy ziemskich[6].

Partia wzorem innych partii komunistycznych, postulowała wprowadzenie Frontu Ludowego, w ramach strategii przyjętej przez Międzynarodówkę Komunistyczną podejmuje współpracę z Kolumbijską Partią Liberalną.

Na III Zjeździe PCC w 1938 roku, nowym sekretarzem generalnym zostaje Augusto Duran pracownik portu, zmienia nazwę partii na Demokratyczna Partia Socjalistyczna. PSD charakteryzuje się reformistyczną linią polityczną, i większym udziałem intelektualistów w życiu partii. Następnie zostają jednak upublicznione konflikty między Duaranem a bardziej radykalnym skrzydłem partii. Konfrontacja prowadzi do V Kongresu (1947), znanego również jako Kongres Bucaramanga lub Kongresu Leninowskiej Odbudowy. W tym roku sekretarzem generalnym zostaje Gilberto Vieira i ponownie zmienia nazwę partii na "Kolumbijska Partia Komunistyczna". Grupa Durana założyła wówczas nowe ugrupowanie pod nazwą Komunistyczna Partia Robotnicza Kolumbii.

Po zabójstwie Gaitana[edytuj | edytuj kod]

Po 1946, współpracowali z tzw. gaitanistas czyli zwolennikami Jorge Eliécer Gaitán, o czym świadczą wspólne działania, które miały miejsce w masowych powstaniach spowodowanych przez zabójstwie Gaitana w 1948, zwłaszcza w Bogocie i Barrancabermeja (znany też jako "Radziecki Canyon").

W czasie "La Violencia" (były to okres wojny domowej między zwolennikami Kolumbijskiej Partii Liberalnej i Kolumbijskiej Partii Konserwatywnej, 1948-1953), konserwatywne grupy paramilitarne rozpoczęły prześladowanie chłopów liberalnych i komunistycznych. PCC nakazuje tworzenie oddziałów samoobrony w komunistycznych obszarach Sumapaz, Tolima i Cauca. Biorąc pod uwagę amnestii rządu Rojas Pinilla (która nie obowiązywała PCC) dla partyzantów w 1953 roku, komuniści decydują się nie poddać i kontynuują walki.

W 1961, w ukryciu odbywa się IX Zjazd PCC, zaczyna się wówczas pojawiać teza o "połączenie wszystkich form walki" jako strategicznej drogi do wyzwolenia narodowego. W rolniczych regionach duże wpływy mają komunistyczne "niezależne republiki". 27 maja 1964, armia rządowa rozpoczyna Operację Marquetalia przeciwko jednej z tzw. „niezależnych republik”. 48 broniących jej rolników przekształca się w oddział partyzancki. Wówczas zakładają oni Rewolucyjne Siły Zbrojne Kolumbii - Armia Ludowa[7].

Armia amerykańska szacowała, że w 1962 roku liczba aktywnych członków PCC wzrosła z 8 do 10 tysięcy, a partia zyskała 20 tys. zwolenników.

W latach 80. środowiska powiązane z FARC utworzyły legalną partię polityczną, Unię Ojczyźnianą (UP). Unia zwyciężyła w wyborach lokalnych w regionach takich jak Urabá i Bogotam, dwudziestu kandydatów partii zostało burmistrzami. W wyborach w 1988 roku ugrupowanie zyskało pięć mandatów senacie i dziewięć w izbie niższej. W utworzeniu UP uczestniczyła m.in. partia komunistyczna oraz działacze partii wywodzący się ze związków zawodowych i partii socjalistycznych . W sferze politycznej UP domagała się tzw. Apertura Democratica - reformy konstytucyjnej, decentralizacji, demokratyzacji wyborów samorządowych i likwidacji dyktatury liberałów i konserwatystów. W gospodarce domagano się podziału gruntów, zwiększenia wydatków na służbę zdrowia i edukację, znacjonalizowanie zagranicznych przedsiębiorstw i banków oraz większego dostępu do środków masowego przekazu[8].

Unia Ojczyźniana uzyskiwała najlepsze wyniki wyborcze pośród wszystkich partii lewicowych w całej historii Kolumbii. W roku 1986 członkowie partii zdobyli 350 miejsc w radach lokalnych, 9 miejsc w niższej izbie parlamentu i 6 miejsc w Senacie. W tym samym roku kandydat partii na prezydenta, Jaime Pardo Leal, zdobył 4,6% głosów[9][10][11].

Wraz z sukcesami partii doszło do fali represji wymierzonej w partię. W październiku 1987 roku zamordowany został kandydat partii, Jaime Pardo Leal. Na fali przemocy politycznej, z rąk szwadronów śmierci zginęło tysiące członków partiii[12][13].

W 1989 roku jeden z właściciel ziemskich miał na sumieniu morderstwa 400 członków Unii Ojczyźnianej. W ten sposób wymordowanych zostało 70% kandydatów na urząd prezydenta (w tym 100% kandydatów partii centrolewicowych)[14][15][16][17].

Pod koniec lat 80. doszło do konfliktu napięcia między liderem FARC Jaramillo a komunistami. Przyczyną konfliktu było potępienie przez komunistów stosowania walki zbrojnej[18][19].

Aktualnie[edytuj | edytuj kod]

Obecnie partia zerwała z walką polityczną realizowaną poprzez metody zbrojne. PCC jest członkiem-założycielem Frontu Społecznego i Politycznego, który później stał się częścią demokratycznej koalicji Alternatywny Biegun Demokratyczny. Polityka PCC jest podyktowana ustaleniami z Kongresu XIX "jedność dla demokratycznego rządu", który odbył się w 2005 roku.

Przypisy

  1. Dennis M. Rempe (Winter 1995). "Guerrillas, Bandits, and Independent Republics: US Counter-insurgency Efforts in Colombia 1959–1965". Small Wars and Insurgencies 6 (3): 304–327
  2. David R. Decker; Ignacio Duran (1982). The Political, Economic, and Labor Climate in Colombia. University of Pennsylvania. s. 80–81
  3. Gomez, Alberto (1972) "Perspectives of the revolutionary armed forces of Colombia (FARC)". National Liberation Fronts 1960/1970: Essays, documents, interviews New York: William Morrow & Company, ISBN 978-0-688-02189-4, s. 248
  4. James J. Brittain (2010). Revolutionary Social Change in Colombia: The Origin and Direction of the FARC-EP. Pluto Press. s. 2–3. ISBN 978-0-7453-2876-8.
  5. James J. Brittain (2010). Revolutionary Social Change in Colombia: The Origin and Direction of the FARC-EP. Pluto Press. s. 2–3. ISBN 978-0-7453-2876-8.
  6. James J. Brittain (2010). Revolutionary Social Change in Colombia: The Origin and Direction of the FARC-EP. Pluto Press. s. 6–7. ISBN 978-0-7453-2876-8.
  7. http://www.britannica.com/EBchecked/topic/1438295/Colombian-Communist-Party
  8. James J. Brittain (2010). Revolutionary Social Change in Colombia: The Origin and Direction of the FARC-EP. Pluto Press. s. 206–210. ISBN 978-0-7453-2876-8.
  9. Claire Metelits (2009). Inside insurgency: violence, civilians, and revolutionary group behavior. NYU Press. s. 98–99. ISBN 978-0-8147-9578-1.
  10. Silvia Rivera Cusicanqui (1987). The Politics and Ideology of the Colombian Peasant Movement: The Case of ANUC (National Association of Peasant Smallholders). UN Research Institute for Social Development/CINEP. s. 129
  11. Steven Lynn Taylor (2009). Voting amid violence: electoral democracy in Colombia. Northeastern University Press (UPNE). s. 153–154. ISBN 978-1-55553-698-5.
  12. Dudley, s. 91–104
  13. Russ Kick, ed. (2009). You are still being lied to: the remixed disinformation guide to media distortion, historical whitewashes and cultural myths. Constellation. s. 160–163. ISBN 978-1-934708-07-1.
  14. Claire Metelits (2009). Inside insurgency: violence, civilians, and revolutionary group behavior. NYU Press. s. 98–99. ISBN 978-0-8147-9578-1.
  15. James J. Brittain (2010). Revolutionary Social Change in Colombia: The Origin and Direction of the FARC-EP. Pluto Press. s. 206–210. ISBN 978-0-7453-2876-8.
  16. Herbert T. Braun (2003). Our Guerrillas, Our Sidewalks: a journey into the violence of Colombia, 2nd ed. Rowman & Littlefield. s. 232
  17. Luis Alberto Matta Aldana (2002). Poder Capitalista y Violencia Política en Colombia: Terrorismo de estado y genocidio contra la Unión Patriótica. Ideas y Soluciones Graficas.
  18. Russ Kick, ed. (2009). You are still being lied to: the remixed disinformation guide to media distortion, historical whitewashes and cultural myths. Constellation. s. 160–163. ISBN 978-1-934708-07-1.
  19. Dudley, s. 165–166

Źródła[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]