Kolumbijska Partia Komunistyczna
| Partido Comunista Colombiano | |
 |
|
| Lider | Jaime Caicedo[potrzebne źródło] |
| Data założenia | 1930 |
| Deklarowana ideologia polityczna |
marksizm-leninizm komunizm |
| Deklarowane poglądy gospodarcze |
socjalizm |
| Członkostwo międzynarodowe |
Komintern (do 1943) Forum São Paulo |
| Barwy | czerwień |
| http://www.pacocol.org | |
Kolumbijska Partia Komunistyczna (Partido Comunista Colombiano) – legalna partia polityczna w Kolumbii, odwołująca się do idei komunizmu. Została założona w 1930 roku jako oddział Kominternu. Znajduje się w koalicji partii pod nazwą Alternatywny Biegun Demokratyczny. Wydaje tygodnik Głos.
Spis treści |
Historia[edytuj]
Założenie partii i rozłam[edytuj]
Komunistyczna Partia Kolumbii została założona przez intelektualistów przychylnych wobec Rewolucji Październikowej i bardziej radykalnych członków Socjalistycznej Partii Rewolucyjnej (Partido Socialista Revolucionario). Partia zgodziła się przyjąć 21 warunków przystąpienia do Międzynarodówki Komunistycznej. Partia wzorem innych partii komunistycznych, postulowała wprowadzenie Frontu Ludowego, w ramach strategii przyjętej przez Międzynarodówkę Komunistyczną podejmuje współpracę z Kolumbijską Partią Liberalną.
Na III Zjeździe PCC w 1938 roku, nowym sekretarzem generalnym zostaje Augusto Duran pracownik portu, zmienia nazwę partii na Demokratyczna Partia Socjalistyczna. PSD charakteryzuje się reformistyczną linią polityczną, i większym udziałem intelektualistów w życiu partii. Następnie zostają jednak upublicznione konflikty między Duaranem a bardziej radykalnym skrzydłem partii. Konfrontacja prowadzi do V Kongresu (1947), znanego również jako Kongres Bucaramanga lub Kongresu Leninowskiej Odbudowy. W tym roku sekretarzem generalnym zostaje Gilberto Vieira i ponownie zmienia nazwę partii na "Kolumbijska Partia Komunistyczna". Grupa Durana założyła wówczas nowe ugrupowanie pod nazwą Komunistyczna Partia Robotnicza Kolumbii.
Po zabójstwie Gaitana[edytuj]
Po 1946, współpracowali z tzw. gaitanistas czyli zwolennikami Jorge Eliécer Gaitán, o czym świadczą wspólne działania, które miały miejsce w masowych powstaniach spowodowanych przez zabójstwie Gaitana w 1948, zwłaszcza w Bogocie i Barrancabermeja (znany też jako "Radziecki Canyon").
W czasie "La Violencia" (były to okres wojny domowej między zwolennikami Kolumbijskiej Partii Liberalnej i Kolumbijskiej Partii Konserwatywnej, 1948-1953), konserwatywne grupy paramilitarne rozpoczęły prześladowanie chłopów liberalnych i komunistycznych. PCC nakazuje tworzenie oddziałów samoobrony w komunistycznych obszarach Sumapaz, Tolima i Cauca. Biorąc pod uwagę amnestii rządu Rojas Pinilla (która nie obowiązywała PCC) dla partyzantów w 1953 roku, komuniści decydują się nie poddać i kontynuują walki.
W 1961, w ukryciu odbywa się IX Zjazd PCC, zaczyna się wówczas pojawiać teza o "połączenie wszystkich form walki" jako strategicznej drogi do wyzwolenia narodowego. W rolniczych regionach duże wpływy mają komunistyczne "niezależne republiki". 27 maja 1964, armia rządowa rozpoczyna Operację Marquetalia przeciwko jednej z tzw. „niezależnych republik”. 48 broniących jej rolników przekształca się w oddział partyzancki. Wówczas zakładają oni Rewolucyjne Siły Zbrojne Kolumbii - Armia Ludowa[1].
Aktualnie[edytuj]
Obecnie partia zerwała z walką polityczną realizowaną poprzez metody zbrojne. PCC jest członkiem-założycielem Frontu Społecznego i Politycznego, który później stał się częścią demokratycznej koalicji Alternatywny Biegun Demokratyczny. Polityka PCC jest podyktowana ustaleniami z Kongresu XIX "jedność dla demokratycznego rządu", który odbył się w 2005 roku.
