Kolumbijska Partia Liberalna

Kolumbijska Partia Liberalna
Lider	Rafael Pardo Rueda
Data założenia	1848
Deklarowana ideologia polityczna	Socjaldemokracja Kolumbijski liberalizm Socjalliberalizm
Deklarowane poglądy gospodarcze	Socjalliberalizm
Członkostwo międzynarodowe	Międzynarodówka Socjalistyczna
Obecni posłowie	37 (na 166)
Obecni senatorowie	17 (na 102)
http://www.partidoliberal.org.co/

Kolumbijska Partia Liberalna (hiszp. Partido Liberal Colombiano) – partia polityczna założona w 1815 r. w Kolumbii. Ze względu na prezentowany przez tę partię program jest ona zaliczana do partii socjaldemokratycznych. Wspólnie z Kolumbijską Partią Konserwatywną rządziła 50 lat. Obecnie przewodniczącym partii jest Cesar Gaviria Trujillo. Obecnie główna partia opozycyjna wobec sił prezydenckich (Konserwatywna Partia Kolumbii, Społeczna Partia Jedności Narodowej i Radykalna Zmiana).

Scena polityczna

Proces demokratyzacji Kolumbii rozpoczął się w 1958 r. po upadku reżimu wojskowego. Ukształtował się wtedy podział na 2 partie istniejące od przeszło wieku:

• Liberalną,
• Konserwatywną (założoną w 1849 r.),

Razem te 2 partie stworzyły Front Narodowy, który stał się platformą do rozstrzygania konfliktów politycznych. Taki układ doprowadził do zamrożenia sceny politycznej, gdyż partie umawiały się między sobą w zakresie obsadzania stanowisk, prowadzenia wspólnej polityki (kooperacja zamiast rywalizacji). Od połowy lat `70 coraz większe poparcie zaczęły zyskiwać inne partie. Układ dwupartyjny w Kolumbii charakteryzował się swoistymi cechami, które nie do końca kojarzą się z klasyczną rywalizacją dwupartyjną. Jedna z partii wyraźnie dominuje w polityce kraju (Partia Liberalna) a mniejszej nigdy nie udało się zdystansować rywala (Partia Konserwatywna) jeżeli chodzi o siłę parlamentarną. Jest więc wyraźnie zaznaczona asymetria siły i wpływów. Nie występuje regularna alternacja władzy między partiami, a dość częstym przypadkiem jest tworzenie przez obie partie gabinetów koalicyjnych. Obie partie są wewnętrznie podzielone i niezdyscyplinowane, co czasem utrudnia pracę prezydenta, który nie był pewny poparcia dla swojej polityki.

W wyborach z 2006 roku Liberałowie chociaż mieli najwięcej miejsc w izbie niższej i zaledwie o 4 i 2 mniej niż wyprzedzające ich partie w Senacie to byli zmuszeni przejść do opozycji wobec prezydenckiej Społecznej Partią Jedności Narodowej, Kolumbijskiej Partii Konserwatywnej i Radykalnej Zmiany. Wybory z roku 2010 tylko powiększyły przewagę sił prezydenckich (najwięcej miejsc w Izbie Reprezentantów – SPJN, drudzy konserwatyści, trzeci liberałowie a w senacie zwycięstwo konserwatystów przed SPJN i liberałami).

Założenia programowe

• poszanowanie godności ludzkiej i praw osobistych, ekonomicznych i politycznych,
• państwo i gospodarka mają za zadanie służyć wszystkim ludziom, gdyż rozwój gospodarczy jest zasługą wszystkich obywateli,
• racjonalizacja kosztów ponoszonych przez gospodarstwa domowe,
• popieranie rozwoju miast i wsi, industrializacji,
• popieranie rozwoju, nauki, badań, technologii, itd.,
• rozwiązywanie konfliktów, także tych etnicznych poprzez porozumienia,
• wspieranie dążenia osób młodych do uczestnictwa w życiu publicznym i politycznym.
• tolerancja,

Wybór lidera

Narodowy Kongres Partii składający się przedstawicieli partii w regionach desygnuje ze swojego grona 10 członków “elektorów”, którzy wybierają z wcześniej zaproponowanych kandydatów Dyrektora Partii na szczeblu narodowym oraz Przedstawicielstwo partii.

Źródła finansowania

• budżet państwa (do 20% ogólnych dochodów partii za każdego kandydata startującego w kampanii),
• osoby fizyczne,
• osoby prawne,
• działalność własna,
• kredyty bankowe na finansowanie działalności.

Przynależność do organizacji

• Międzynarodówka Socjalistyczna,
• Konferencja Partii Politycznych Ameryki Łacińskiej i Karaibów,

Wybory

System wyborczy został określony w Konstytucji z 1991 r., która jest obowiązującą ustawą zasadniczą. Do Izby Reprezentantów wybiera się 161 przedstawicieli, a do Senatu 102. Parlamentarzyści wybierani są na kadencję trwającą 4 lata. W Senacie Indianie mają zagwarantowane 2 miejsca. Przedstawiciele do Parlamentu wybierani są w wyborach powszechnych, bezpośrednich, równych, proporcjonalnych oraz w głosowaniu tajnym. Nie obowiązuje klauzula zaporowa. Państwo nie narzuca obowiązku głosowania.

Kandydat – Partia polityczna		Wybory do Senatu				Wybory do Izby Reprezentantów
		Liczba głosów	%	Liczba mandatów	+/–	Liczba głosów	%	Liczba mandatów	+/–
	Społeczna Partia Jedności Narodowej (Partido Social de Unidad Nacional)	2 802 400	25,17%	27				44
	Kolumbijska Partia Konserwatywna (Partido Conservador Colombiano)	2 298 125	20,67%	23				47
	Kolumbijska Partia Liberalna (Partido Liberal Colombiano)	1 763 375	15,85%	18
	Partia Integracji Narodowej (Partido de Integración Nacional)	906 312	8,13%	8
	Radykalna Zmiana (Partido Cambio Radical)	888 254	7,97%	8
	Alternatywny Biegun Demokratyczny (Polo Democrático Alternativo)	848 305	7,62%	8
	Partia Zielonych (Partido Verde)	530 950	4,75%	5
	Movimiento Mira	298 777	2,70%	2
	Compromiso Ciudadano por Colombia	182 726	1,60%	1
	Społeczność autochtoniczna	2
	Głosy nieważne			-	-			-	-
	Razem		100%	102		100%	-	166	-

Bibliografia

• K. Sobolewska-Myślik, Partie i systemy partyjne na świecie, ISBN 83-01-14209-X
• A. Antoszewski, R. Herbut, Systemy polityczne współczesnego świata, ISBN 83-88445-31-6
• R. Herbut, Teoria i praktyka funkcjonowania partii politycznych, ISBN 83-229-2246-9
• K.A. Wojtaszczyk, Partie polityczne w państwie demokratycznym, ISBN 83-02-07090-4
• K.A.Wojtaszczyk, Współczesne systemy partyjne,
• Statut Kolumbijskiej Partii Liberalnej,
• Portal e-polityka.pl.

Linki zewnętrzne

• Strona www Kolumbijskiej Partii Liberalnej
• Strona www Kolumbijskiej Partii Konserwatywnej
• Ambasada Kolumbii w Warszawie
• Ambasada RP w Bogocie

Zobacz też

• liberalizm
• konserwatyzm
• socjaldemokracja
• Álvaro Uribe Vélez
• Bogota