Kolumbijska Partia Liberalna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Kolumbijska Partia Liberalna
Logo del Partido Liberal Colombiano.jpg
Lider Rafael Pardo Rueda
Data założenia 1848
Deklarowana
ideologia polityczna
socjaldemokracja , liberalizm, socjalliberalizm
Deklarowane
poglądy gospodarcze
socjalliberalizm
Członkostwo
międzynarodowe
Międzynarodówka Socjalistyczna
Obecni posłowie 37 (na 166)
Obecni senatorowie 17 (na 102)
http://www.partidoliberal.org.co/

Kolumbijska Partia Liberalna (hiszp. Partido Liberal Colombiano) – partia polityczna założona w 1815 r. w Kolumbii. Ze względu na prezentowany przez tę partię program jest ona zaliczana do partii socjaldemokratycznych. Wspólnie z Kolumbijską Partią Konserwatywną rządziła 50 lat. Obecnie przewodniczącym partii jest Cesar Gaviria Trujillo. Obecnie główna partia opozycyjna wobec sił prezydenckich (Konserwatywna Partia Kolumbii, Społeczna Partia Jedności Narodowej i Radykalna Zmiana).

Okres walk wewnętrznych[edytuj | edytuj kod]

Information icon.svg Osobny artykuł: La Violencia.

W dniu 9 kwietnia 1948 roku na inauguracyjnym posiedzeniu Organizacji Państw Amerykańskich w stolicy kraju, zamordowany został jeden z liderów liberałów, Jorge Eliécer Gaitán. Morderstwo to doprowadziło do wybuchu zamieszek zwanych jako bogotazo. Konserwatywny rząd prezydenta Laureano Gómeza rozpoczął przeciwko liberałom represje które zmieniły się w wojnę domową w której starły się z liberalnymi i komunistycznymi partyzantami starły się milicje konserwatywne[1]

Scena polityczna[edytuj | edytuj kod]

Proces demokratyzacji Kolumbii rozpoczął się w 1958 r. po upadku reżimu wojskowego. Ukształtował się wtedy podział na 2 partie istniejące od przeszło wieku:

  • Liberalną,
  • Konserwatywną (założoną w 1849 r.),

Razem te 2 partie stworzyły Front Narodowy, który stał się platformą do rozstrzygania konfliktów politycznych. W miejsce dotychczasowego reżimu powstał rządzący Front Narodowy do 1978 roku, który nie dopuszczał do wyborów innych partii oprócz liberałów i konserwatystów[2]. Taki układ doprowadził do zamrożenia sceny politycznej, gdyż partie umawiały się między sobą w zakresie obsadzania stanowisk, prowadzenia wspólnej polityki (kooperacja zamiast rywalizacji). Od połowy lat `70 coraz większe poparcie zaczęły zyskiwać inne partie.

Układ dwupartyjny w Kolumbii charakteryzował się swoistymi cechami, które nie do końca kojarzą się z klasyczną rywalizacją dwupartyjną. Jedna z partii wyraźnie dominuje w polityce kraju (Partia Liberalna) a mniejszej nigdy nie udało się zdystansować rywala (Partia Konserwatywna) jeżeli chodzi o siłę parlamentarną. Jest więc wyraźnie zaznaczona asymetria siły i wpływów. Nie występuje regularna alternacja władzy między partiami, a dość częstym przypadkiem jest tworzenie przez obie partie gabinetów koalicyjnych. Obie partie są wewnętrznie podzielone i niezdyscyplinowane, co czasem utrudnia pracę prezydenta, który nie był pewny poparcia dla swojej polityki.

W wyborach z 2006 roku Liberałowie chociaż mieli najwięcej miejsc w izbie niższej i zaledwie o 4 i 2 mniej niż wyprzedzające ich partie w Senacie to byli zmuszeni przejść do opozycji wobec prezydenckiej Społecznej Partią Jedności Narodowej, Kolumbijskiej Partii Konserwatywnej i Radykalnej Zmiany. Wybory z roku 2010 tylko powiększyły przewagę sił prezydenckich (najwięcej miejsc w Izbie Reprezentantów – SPJN, drudzy konserwatyści, trzeci liberałowie a w senacie zwycięstwo konserwatystów przed SPJN i liberałami).

Założenia programowe[edytuj | edytuj kod]

Wybór lidera[edytuj | edytuj kod]

Narodowy Kongres Partii składający się przedstawicieli partii w regionach desygnuje ze swojego grona 10 członków “elektorów”, którzy wybierają z wcześniej zaproponowanych kandydatów Dyrektora Partii na szczeblu narodowym oraz Przedstawicielstwo partii.

Źródła finansowania[edytuj | edytuj kod]

Przynależność do organizacji[edytuj | edytuj kod]

Wybory[edytuj | edytuj kod]

System wyborczy został określony w Konstytucji z 1991 r., która jest obowiązującą ustawą zasadniczą. Do Izby Reprezentantów wybiera się 161 przedstawicieli, a do Senatu 102. Parlamentarzyści wybierani są na kadencję trwającą 4 lata. W Senacie Indianie mają zagwarantowane 2 miejsca. Przedstawiciele do Parlamentu wybierani są w wyborach powszechnych, bezpośrednich, równych, proporcjonalnych oraz w głosowaniu tajnym. Nie obowiązuje klauzula zaporowa. Państwo nie narzuca obowiązku głosowania.

Kandydat – Partia polityczna Wybory do Senatu Wybory do Izby Reprezentantów
Liczba głosów % Liczba
mandatów
+/– Liczba głosów % Liczba
mandatów
+/–
Społeczna Partia Jedności Narodowej (Partido Social de Unidad Nacional) 2 802 400 25,17% 27 44
Kolumbijska Partia Konserwatywna (Partido Conservador Colombiano) 2 298 125 20,67% 23 47
Kolumbijska Partia Liberalna (Partido Liberal Colombiano) 1 763 375 15,85% 18
Partia Integracji Narodowej (Partido de Integración Nacional) 906 312 8,13% 8
Radykalna Zmiana (Partido Cambio Radical) 888 254 7,97% 8
Alternatywny Biegun Demokratyczny (Polo Democrático Alternativo) 848 305 7,62% 8
Partia Zielonych (Partido Verde) 530 950 4,75% 5
Movimiento Mira 298 777 2,70% 2
Compromiso Ciudadano por Colombia 182 726 1,60% 1
Społeczność autochtoniczna 2
Głosy nieważne - - - -
Razem 100% 102 100% - 166 -

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]