Kombucza

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kombucza

Kombucza – napój orzeźwiający ze słodzonej herbaty poddanej fermentacji przez tzw. grzybek herbaciany, inaczej grzybek japoński. Napój był popularny w Polsce do czasu wprowadzenia Coca-Coli i Pepsi-Coli. Galaretowaty „grzybek” przetwarzający herbatę składa się z pozostających w symbiozie grzybów typu Saccharomyces ludwigii, Saccharomyces apiculatus i bakterii Acetobacter xylinum, Acetobacter xylinoides. Drożdże rozmnażają się drogą wegetatywną przez pączkowanie, tworząc galaretowatą warstwę na powierzchni herbaty. Galareta, zależnie od użytego rodzaju herbaty, zabarwia się od jasnej szarości do ciemnego brązu. Do wyrobu kombuczy najlepiej nadaje się niefermentowana herbata zielona[1].

Uzyskany napój jest słodkawy i lekko musuje.

Nazwa napoju pochodzi z Japonii, gdzie oznacza jednak herbatę z wodorostów.

W procesie fermentacji drożdże przetwarzają dodany do herbaty cukier w dwutlenek węgla i alkohol (ok. 0,5%). Powstają niewielkie ilości kwasu mlekowego i octowego i różne enzymy. Zawarte w napoju kwasy obniżają jego wartość pH. Przez pierwsze 8 dni uzyskany produkt ma cechy napoju orzeźwiającego, potem przekształca się w ocet spożywczy. W warunkach produkcji przemysłowej proces fermentacji zostaje przerwany po kilku dniach przez pasteryzację, a napój po dodaniu syropu rozlewany jest do butelek.

Napojowi przypisuje się wartości lecznicze, które nie zostały jednak potwierdzone przez badania naukowe. Ze względu na zawartość cukru jest niewskazany w przypadku osób chorych na cukrzycę. Ze względu na zawartość alkoholu dochodzącą nawet do 2% nie jest wskazany dla dzieci. Napój wywiera dodatni wpływ na florę bakteryjną jelit.

Wyrób kombuczy wymaga zachowania czystości w celu zapobieżenia powstawania pleśni.

Na litr napoju potrzeba 100 gramów cukru i 5 g herbaty. Po zaparzeniu i ostygnięciu wkłada się niewielki kawałek grzybni. Naczynie przykrywa się płótnem chroniącym przed kurzem i muchami. Napój przy temperaturze pokojowej jest gotowy po 3-5 dniach.

Wobec łatwej dostępności masowo produkowanych napojów orzeźwiających kombucza pozostaje już tylko ciekawostką dla amatorów nietypowych smaków.

Przypisy

  1. Patrz [1].

Literatura[edytuj | edytuj kod]

  • Günther W. Frank: Kombucha – Das Teepilz-Getränk, Praxisgerechte Anleitung zur Zubereitung und Anwendung, Ennsthaler 2002, ISBN 3-85068-304-4