Kometa Ikeya-Seki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
C/1965 S1 A i B (Kometa Ikeya-Seki)
Kometa Ikeya-Seki w 1965 roku
Kometa Ikeya-Seki w 1965 roku
Odkrywca Kaoru Ikeya
Odkrywca Tsutomu Seki
Data odkrycia 18 września 1965
Nazwy alternatywne Wielka Kometa z roku 1965, 1965 VIII, 1965f
Elementy orbity
Półoś wielka 91,6/ 103,7066667 j.a.
Mimośród 0,999915/ 0,999925
Peryhelium 0,007786/ 0,007778 j.a.
Aphelium 183,1922140/ 207,4055553 j.a.
Okres orbitalny 880,00/ 1056 lat
Nachylenie orbity względem ekliptyki 141,8642/ 141,8610°
Długość węzła wstępującego 346,9947/ 346,9811°
Argument peryhelium 69,0486/ 69,0343°
Charakterystyka fizyczna jądra
charakterystyka rozpad na trzy fragmenty
Średnica kilka-kilkanaście km

Kometa Ikeya-Seki (oficjalne oznaczenie C/1965 S1) – kometa długookresowa, którą odkryto w 1965 roku. Kometa ta należy do komet muskających Słońce z grupy Kreutza.

Odkrycie komety[edytuj | edytuj kod]

Kometa ta została odkryta niezależnie przez Kaoru Ikeyę oraz Tsutomu Seki, amatorów astronomii z Japonii w 18 września 1965.

Jądro tego obiektu rozpadło się na trzy fragmenty jeszcze przed osiągnięciem punktu przysłonecznego.

Orbita komety[edytuj | edytuj kod]

Dwa główne składniki C/1965 S1 Ikeya-Seki A oraz C/1965 S1 Ikeya-Seki B poruszają się po orbitach w kształcie wydłużonych elips o mimośrodzie 0,999915 i 0,999925. Przez peryhelium kometa przeszła 21 października 1965 roku w odległości zaledwie 0,0077 j.a. od Słońca. Komety, które przechodzą tak blisko powierzchni Słońca, nazywa się muskającymi Słońce. Aphelium dla składnika A leży w odległości 183 j.a., a składnika B 207 j.a. od naszej Dziennej Gwiazdy. Na jeden zaś obieg wokół niej potrzebują one odpowiednio 880 i 1056 lat. Nachylenie ich orbit do ekliptyki wynosi 141,864˚ i 141,861˚. Prędkość orbitalna komety w momencie przejścia przez peryhelium wynosiła 476,9 km/s.

Właściwości fizyczne[edytuj | edytuj kod]

Kometa Ikeya-Seki wykazywała bardzo dużą aktywność. Stała się ona najjaśniejszą kometą dwudziestego wieku, osiągając największą jasność obserwowaną -7m. Przed przejściem przez peryhelium rozpadła się ona na trzy fragmenty, których orbity zaczęły się stopniowo różnić.

Średnica jądra oceniana była na kilka – kilkanaście kilometrów.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]