Komicja kurialne

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Komicja kurialne (łac. comitia curiata) – zgromadzenie kurii, stanowiło najdawniejszą formę organizacji politycznej w starożytnym Rzymie, składało się z 30 kurii - po 10 z każdej tradycyjnej tribus: Tities, Ramnes i Luceres. Nie posiadały one władzy ustawodawczej (jak np. komicja trybusowe) ani prawa obierania urzędników państwowych. Ich kompetencje ograniczały się do spraw czysto formalnych, takich jak np. zatwierdzanie wybranych przez comitia centuriata urzędników, nadając im imperium, czyli władzę wojskową i religijną. Przed zgromadzeniem kurialnym możliwe było dokonanie testamentu, taka forma ustanowienia spadkobiercy nosiła nazwę testamentum calatis comitiis (dosłownie: "testament przed zgromadzeniem zwołanym").

Zwoływał je zwykle konsul, pretor lub Pontifex Maximus dwa razy w roku: 24 marca i 24 maja.

Wraz z upadkiem ustroju rodowego, straciły na znaczeniu.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Antoni Dębiński: Rzymskie prawo prywatne. Warszawa: Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, 2007. ISBN 978-83-7334-711-3.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]