Komunistyczna Partia Argentyny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Komunistyczna Partia Argentyny
Logopart.jpg
Lider Patricio Etchegaray
Data założenia 1918
Adres siedziby Buenos Aires
Deklarowana
ideologia polityczna
Komunizm
Marksizm-leninizm
Deklarowane
poglądy gospodarcze
Socjalizm
Interwencjonizm państwowy
Członkostwo
międzynarodowe
Komintern (do 1943)
Forum São Paulo
[1]

Komunistyczna Partia Argentyny (KPA), Partido Communista de Argentina (PCA) - założona w 1918 (pod obecną nazwą od 1920) przez lewicowe skrzydło Socjalistycznej Partii Argentyny. Od połowy lat dwudziestych podporządkowana Kominternowi [1], co osłabiło jej pozycję. 1930-1943 za rządów dyktatury wojskowej prześladowana, 1946-1955 za rządów Juana Perona w opozycji do rządu. Stanowiła drugą, po peronistach, siłę w związkach zawodowych. W latach 1959-1964 i 1966-1973 nielegalna. W 1970 była inicjatorką założenia Narodowej Ligi Argentyńczyków mającej stanowić punkt wyjścia dla szerokiego frontu antyrządowej opozycji. Uczestniczyła w międzynarodowych Naradach Partii Komunistycznych i Robotniczych w Moskwie w 1957 i 1969. Organ prasowy - "Nuestra Palabra" ("Nasze Słowo").

Historia[edytuj | edytuj kod]

Od powstania do peronizmu[edytuj | edytuj kod]

W chwili powstania partia była wierna linii politycznej Komunistycznej Partii Związku Radzieckiego. Jego linia ideologiczna blisko WPK(b) w okresie stalinowskim przyniosła jej wiele krytyki ze strony innych argentyńskich partii lewicowych.

PCA zorganizowało wysłanie argentyńskich ochotników Brygad Międzynarodowych i zaopatrzenia do II Republiki Hiszpańskiej w czasie hiszpańskiej wojny domowej. Jej lider Victorio Codovilla odegrał wiodącą rolę w kierunku Komunistycznej Partii Hiszpanii w tym okresie, organizując lokalne siły bezpieczeństwa i aranżując walki z anarchistami i POUM[2][3]. Działaczem partii był także Josif Grygulewicz delegowany do Hiszpanii, następnie powrócił do Argentyny, gdzie m.in. współorganizował pierwszy zamach na Trockiego[4].

Okres peronizmu[edytuj | edytuj kod]

W wyborach 1946 partia komunistyczna była częścią Unii Demokratycznej, opozycyjnej względem rządów Juana Perona. Rywalizowała wówczas z peronistami o udział w ruchu związkowym, poddana była represjom ze strony władz, do najbardziej znanych przypadków zalicza się dwa porwania:

  • studentka chemii i członek partii komunistycznej, Ernesto Mario Bravo została porwana ze swojego domu 17 czerwca 1951 przez policję i prawie umarła wskutek tortur.
  • w dniu 17 czerwca 1955 roku, policja aresztowała bez nakazu Rosario John Ingalinella, lekarza i przywódce Komunistycznej Partii Argentyny. Ingalinella został zamęczony na śmierć, a jego ciało zostało zabrane, przez niektórych historyków jest uważany za pierwszą osobę która "zniknęła" w historii Argentyny[5].

PCA krytykowała zakazanie prowadzenia partii politycznych i ograniczenie wolności słowa, które doprowadziły do ​​zamachu stanu w 1955 roku. 6 stycznia 1968 na skutek rozłamu w partii powstała Rewolucyjna Partia Komunistyczna. W latach 70. przed kryzysem rządu Maria Estela Martine i możliwością wybuchu wojskowego zamachu stanu, PCA promowała wspólne działania, jedność opozycyjnych partii politycznych i Kościoła przeciw wojsku.

Po 1976[edytuj | edytuj kod]

PCA na obchodach 34 rocznicy zamachu stanu w 1976

PCA poparła jednak zamach stanu w 1976, uważając nowy wojskowy rząd za opozycję względem pinochetowskiego Chile[6]. PCA nie została dotknięta przez prawo które zakazywało działalności niektórych lewicowych partii politycznych i ugrupowań. Mimo to wielu członków PCA było przesładowanych, torturowanych, zabitych lub "zniknęło" w czasie dyktatury[7].

XVI Kongres partii odbył się w 1986. W 1987 roku założył wraz z marksistowsko-trockistowską Nuevo Movimiento al Socialismo koalicję pod nazwą Izquierda Unida, ugrupowanie uzyskało wówczas 400.000 głosów[8]. PCA, podobnie jak pozostałe ugrupowania lewicy proradzieckiej, spotkała się z kolejnymi rozłamami po 1991 roku gdy rozpadł się Związek Radziecki. Następnie ideologicznie zbiegła się z Komunistyczną Partią Kuby, obecnie wspiera lewicowe rządy Hugo Chaveza, Evo Moralesa i Raúla Castro. W 1996 partia doznała kolejnego rozłamu, rozłamowcy utworzyli ugrupowanie "Partido Comunista Congreso Extraordinario"

PCA zajmuje obecnie stanowisko "prokuratora" wobec rządzących w Argentynie dyktatur. Jedną z niewyjaśnionych spraw często poruszanych przez komunistów jest przypadek Floreal Avellaneda Edgar, znanego jako "Blackie", urodzonego w Rosario w dniu 14 maja, 1961. Był członkiem Komunistycznej Federacji Młodzieży. Mieszkał z matką Iris Pereyra Etelvina Avellaneda i ojcem Floreal Avellaneda. Miał 15 lat, kiedy został porwany ze swojego domu z matką, był nielegalnie przetrzymywany i torturowany. Jego zmasakrowane ciało znaleziono 14 maja 1976 w Rio de la Plata, do dzisiaj nie ustalono kto stał za zabójstwem[9].

Obecnie należy do regionalnych koalicji takich jak np. Frente Progresista Cívico y Social. Partia popiera niektóre reformy prezydent de Kirchner.

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Encyklopedia Powszechna PWN t. 2, Warszawa 1974.