Kondensator elektrolityczny
Kondensator elektrolityczny – typ kondensatora, w którym rolę jednej z elektrod pełni elektrolit. Pozwala na pozyskanie większej pojemności w stosunku do wielkości niż inne rodzaje kondensatorów.
    |
Kondensator elektrolityczny został wynaleziony w 1896 roku przez polskiego elektrotechnika i przemysłowca Karola Pollaka[1].
Spis treści |
[edytuj] Budowa
Kondensator elektrolityczny zbudowany jest z elektrody metalowej i elektrolitowej, które podłączone są do wyprowadzeń i rozdzielone są warstwą dielektryka. Elektroda metalowa wykonana jest zazwyczaj z aluminium lub tantalu, a rolę dielektryka pełni cienka warstwa tlenku metalu (np. tlenku glinu).
[edytuj] Charakterystyka
- duża pojemność,
- małe rozmiary,
- mała rezystancja szeregowa,
- mała indukcyjność szeregowa,
- poprawne działanie tylko dla małych częstotliwości,
- poprawne działanie tylko przy odpowiednim spolaryzowaniu.
[edytuj] Rodzaje
[edytuj] Kondensatory elektrolityczne aluminiowe
Dostępne w zakresie pojemności od < 1 µF do 1 F, przystosowane do pracy z napięciem stałym rzędu kilkuset woltów. Dielektrykiem jest cienka (< 1 µm) warstwa tlenku glinu.
[edytuj] Kondensatory elektrolityczne tantalowe
Dostępne w zakresie pojemności do ok. 100 µF. W porównaniu do kondensatorów aluminiowych, mają znacznie bardziej stabilną pojemność i mniejszą upływność, jak również bardzo niską impedancję przy niskich częstotliwościach pracy. Nie są jednak odporne na piki napięciowe i ulegają zniszczeniu (któremu może towarzyszyć ich eksplozja), jeśli zostaną odwrotnie spolaryzowane lub narażone nawet na krótkie impulsy napięcia przekraczające ich znamionowe napięcie pracy.
[edytuj] "Choroba kondensatorów"
W latach 2001-2002 zaczęły się pojawiać liczne doniesienia o awariach komputerów i innego sprzętu wywołanych przez wycieki elektrolitu z aluminiowych kondensatorów elekrolitycznych. Problem dotyczył kondensatorów wielu wytwórców, głównie z Tajwanu. ABIT i IBM były pierwszymi firmami, które oficjalnie przyznały w roku 2002, że ich produkty dotknięte są tego typu awariami na dużą skalę.
Powodem problemu okazało się wytwarzanie wodoru na elektrodach kondensatora, co powodowało wzrost wewnętrznego ciśnienia, rozszczelnienie i wyciek elektrolitu. Jak ustalono, pewien pracownik japońskiej firmy produkującej kondensatory wykradł formułę elektrolitu i otworzył w Chinach fabrykę kondensatorów, a także sprzedał wykradzioną formułę innym producentom. Jednak wykradzione przez niego dane były niepełne, przez co kondensatory napełnione tym elektrolitem ulegały przedwczesnym awariom[2].
Wprawdzie problem został rozpoznany, jednak według niektórych źródeł[3], wadliwe kondensatory są wciąż spotykane, nawet w nowych urządzeniach.
Internauci stworzyli, na podstawie doniesień techników naprawiających sprzęt elektroniczny, listę producentów, których niektóre kondensatory dotknięte były tym problemem[4][5].
[edytuj] Zobacz też
Przypisy
- ↑ Patent niemiecki D.R.P. 92564.
- ↑ Yu-Tzu Chiu; Moore, S.K., Leaking capacitors muck up motherboards, Spectrum, IEEE Volume 40, Issue 2, Feb. 2003
- ↑ BadCaps.net (ang.)
- ↑ lista z capacitorlab.com (ang.)
- ↑ lista z badcaps.net forum (ang.)
