Konfederacja Peruwiańsko-Boliwijska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Confederación Perú-Boliviana
Republika Północnego Peru
Republika Południowego Peru
Boliwia
1837-1839 Peru
Boliwia
Flaga Konfederacji Peruwiańsko-Boliwijskiej
Flaga Konfederacji Peruwiańsko-Boliwijskiej
Położenie Konfederacji Peruwiańsko-Boliwijskiej
Stolica Tacna
Ustrój polityczny konfederacja
Ostatnia głowa państwa protektor Andrés de Santa Cruz
Powierzchnia
 • całkowita

3.500.000 km²
Data powstania 9 maja 1837
Data likwidacji 25 sierpnia 1839

Konfederacja Peruwiańsko-Boliwijska – państwo w Ameryce Południowej, istniejące w latach 1836-1839.

Historia[edytuj | edytuj kod]

W 1826 od Peru oddzieliła się Boliwia. Od tego czasu Peru pogrążyło się w anarchii. Sytuację wykorzystała Boliwia, dokonując w 1835 agresji na Peru.

17 marca 1836 ogłoszono powstanie Republiki Południowego Peru, zaś 11 sierpnia 1836 Republiki Północnego Peru. 28 października 1836 prezydent Boliwii Andrés de Santa Cruz ogłosił ponowne zjednoczenie Peru, łącząc trzy państwa w Konfederację Peruwiańsko-Boliwijską. Stolicą nowego państwa zostało Tacna.

Przeciwko nowemu państwu wystąpiło Chile, wypowiadając mu wojnę 28 grudnia 1836. 9 maja 1837 również Argentyna włączyła się do wojny. 11 października 1837 zawarto rozejm, lecz 20 stycznia 1839 walki wybuchły na nowo. 25 sierpnia 1839 Północne i Południowe Peru ogłosiły zjednoczenie i wystąpienie z konfederacji, co oznaczało jej rozpad.

Struktura[edytuj | edytuj kod]

Zgodnie z konstytucją z 1837 konfederacja składała się z trzech samorządnych republik: Boliwii, Północnego Peru i Południowego Peru. Na czele konfederacji stał protektor. W rzeczywistości Północne i Południowe Peru były podporządkowane Boliwii.

Władze[edytuj | edytuj kod]

Protektor Andrés de Santa Cruz 1836-1839

Flagi republik[edytuj | edytuj kod]