Konfederacja słucka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Konfederacja słuckakonfederacja zawiązana 20 marca 1767 roku w Słucku przez szlachtę prawosławną i kalwińską Wielkiego Księstwa Litewskiego dla poparcia żądań Katarzyny II w sprawie równouprawnienia innowierców. Marszałkiem został Jan Jerzy Grabowski. Wspierana przez oddziały wojsk rosyjskich gen. Iwana Nummersa[1], przyczyniła się do destabilizacji Rzeczypospolitej, zawiązania konfederacji radomskiej i upadku reform sejmu konwokacyjnego.

Postulat wspierania polskich innowierców znajdował się jako punkt tajny we wszystkich traktatach sojuszniczych rosyjsko-pruskich od roku 1730.[2]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Aleksander Kraushar, Książę Repnin i Polska, t. I, Warszawa 1900, s. 254.
  2. Zofia Zielińska, Polska w okowach „systemu północnego” 1763-1766, Kraków 2012, s. 53.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]