Konferencja w Casablance

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Prezydent USA F. D. Roosvelt oraz Premier Wielkiej Brytanii W.Churchill

Konferencja w Casablance – tajne rokowania trwające od 14 do 24 stycznia 1943 roku, mające na celu zaplanowanie alianckiej strategii dotyczącej II wojny światowej w Europie. Konferencja odbyła się w hotelu „Anfa” w Casablance. Obecni byli Franklin D. Roosevelt, Winston Churchill oraz Charles de Gaulle.

Józef Stalin również został zaproszony, ale odmówił przybycia, nie mogąc opuścić kraju w czasie, gdy trwała bitwa pod Stalingradem. De Gaulle też początkowo odmawiał przybycia, do czasu gdy Churchill zagroził, że za przywódcę Wolnych Francuzów uzna Henriego Girauda. Był on również obecny w Casablance i zauważalne było napięcie między dwoma Francuzami w czasie rozmów.

Ustalenia konferencji:

  • zażądano bezwarunkowej kapitulacji państw Osi
  • zgodzono się pomóc ZSRR tworząc drugi front w Europie w 1944 roku
  • zgodzono się zająć Sycylię i Włochy
  • powołano wspólne dowództwo Wolnych Francuzów przez De Gaulle'a oraz Girauda
  • zgodzono się na nasilenie bombardowań Niemiec[1].

Prezydent Roosevelt ogłosił wyniki konferencji Amerykanom w przemówieniu radiowym 12 lutego 1943 roku.

Po niej nastąpiły konferencje: kairska, teherańska, jałtańska i poczdamska.

Wikimedia Commons

Przypisy

  1. Jan Palmowski Słownik najnowszej historii świata 1900-2007, 2008, tom I, str. 144