Kongregacja ds. Duchowieństwa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Kongregacja ds. Duchowieństwa (Congregatio pro Clericis) – wchodzi w skład aparatu administracyjnego Kurii Rzymskiej i jest jedną z dziewięciu kongregacji działającej przy Stolicy Apostolskiej[1]. Od 2013 roku funkcję prefekta pełni arcybiskup Beniamino Stella. Zadaniem kongregacji jest sprawowanie opieki nad wszelkimi sprawami dotyczącymi duchowieństwa katolickiego oraz sprawowaniem pieczy nad synodami. Zajmuje się głównie powołaniami, dyscypliną wśród księży oraz sekularyzacją kapłanów, którzy pragną opuścić stan kapłański. 16 stycznia 2013 Benedykt XVI listem apostolskim Ministrorum institutioFormacja duchownych – przeniósł z Kongregacji ds. Edukacji Katolickiej do Kongregacji ds. Duchowieństwa kompetencje dotyczące formacji alumnów seminariów duchownych. Do tej dykasterii przeniesione zostało także Papieskie Dzieło Powołań Kapłańskich, działające dotąd przy Kongregacji Edukacji Katolickiej[2].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Kongregacja utworzona została w 1564 roku w czasie trwania Soboru trydenckiego (Sacra Congregatio Cardinalium pro executione et interpretatione concilii Tridentini interpretum) przez papieża Piusa IV pod pierwotną nazwą Kongregacji Soborowej[3]. Z początku do jej zadań należało jedynie czuwanie nad wypełnianiem przez duchownych ich obowiązków i sprawdzanie stopnia, w jakim wywiązują się oni z poleceń papieskich i Kurii[4]. Dopiero w 1588 w konstytucji apostolskiej Immensa papież Sykstus V rozszerzył uprawnienia tego organu na stałą i ścisłą kontrolę nad duchowieństwem. Do obowiązków kongregacji doszła m.in. piecza nad całokształtem administracji duchowieństwa katolickiego, dbałość o moralność wśród księży, kontrola i utrzymywanie dóbr kościelnych (kaplic, kościołów, dzieł sztuki), jakie były własnością parafii bądź biskupstw[5]. Finalnie w 1967 roku papież Paweł VI zmienił nazwę kongregacji na obecną[6].

Prefekci[edytuj | edytuj kod]

Obecny zarząd kongregacji[edytuj | edytuj kod]

Dokumenty[edytuj | edytuj kod]

  • Dyrektorium ogólne o katechizacji. Poznań: Wydawnictwo Pallottinum, 1997, seria: Katechizm Kościoła Katolickiego. ISBN 83-7014-299-0.

Dyrektorium mówi o naturze katechezy oraz o normach i kryteriach właściwego rozumienia i wykonywania posługi ewangelizacyjnej Kościoła. Ukazuje też powiązanie katechezy z Objawieniem Bożym i z jego przekazywaniem, czyli ewangelizacją. Wskazuje na Katechizm Kościoła Katolickiego jako podstawowy tekst dla przedstawiania wiary oraz dla opracowania katechizmów lokalnych.

  • Dyrektorium o posłudze i życiu kapłanów. Wyd. 2. Poznań: Wydawnictwo Pallottinum, 2003, s. 111. ISBN 83-7014-472-1.

Dokument dotyczy relacji duszpasterzy i wiernych. Mówi o tym jak więź wspólnoty zawiązana pomiędzy kapłanami i świeckimi, wsparta autentyczną troską i modlitwą, może stać się trwałym fundamentem życia Kościoła.

  • Kapłan - szafarz Miłosierdzia Bożego. Pomoce dla spowiedników i kierowników duchowych. Tarnów: Wydawnictwo Diecezji Tarnowskiej BIBLOS, 2011, s. 70. ISBN 978-83-733296-7-6.

Dokument napisany na osobiste polecenie papieża Benedykta XVI zbiera wielowiekowe doświadczenie posługi duchowej kapłanów i, umieszczając je w kontekście współczesności, daje wskazówki, jak być spowiednikiem i kierownikiem duchowym w dzisiejszych czasach.


Przypisy

  1. Art. 1, § 1 konstytucji apostolskiejRegimini Ecclesiae Uniwersae
  2. Papieski motu proprio o instytucjonalnym podporządkowaniu spraw seminariów i katechezy (pol.). radiovaticana.org. [dostęp 2013-02-10].
  3. Baron Arkadiusz, Pietras Henryk, Dokumenty soborów powszechnych, WAM, Kraków, 2001 - 2004
  4. Pius IV, konstytucja apostolska Alias Nos.
  5. Sykstus V, konstytucja apostolska Immensa.
  6. Konstytucji apostolska Regimini Ecclesiae Uniwersae.
  7. 7,0 7,1 7,2 7,3 Giovanni Papa, I primi cardinali prefetti della S. Congregazione del Concilio, w: Rivista di storia della Chiesa in Italia. vol. 27 (1973), s. 171-184.
  8. Thomas F. Mayer: The Roman Inquisition. A Papal Bureaucracy and Its Law in the Age of Galileo. Filadelfia: University of Pennsylvania Press, 2013, s. 42. ISBN 978-0-8122-4473-1.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]