Kongregacja ds. Obrzędów

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Święta Kongregacja do spraw Świętych Obrzędów, łac. Congregatio pro Sacris Ritibus, została powołana 22 stycznia 1588 przez papieża Sykstusa V, początkowo pod nazwą Kongregacji ds. Świętych Obrzędów i Ceremonii.

Kongregacja ta stała na straży porządku w liturgii i sakramentach. Do jej obowiązków należały też sprawy beatyfikacyjne i kanonizacyjne. W początkowym okresie do jej zadań należało też pilnowanie przestrzegania zasad ceremoniału na dworze papieskim, jednak w 1627 papież Urban VIII utworzył w tym celu odrębną Kongregację ds. Ceremoniału. Z kolei po roku 1904 Kongregacja ds. Obrzędów przejęła kompetencje dotychczasowej Kongregacji ds. Odpustów i Świętych Relikwii.

W skład Kongregacji ds. Obrzędów wchodziło zazwyczaj po ok. 20–30 kardynałów, kilku prałatów niższych rangą, sekretarz, mistrzowie papieskich ceremonii oraz konsultorzy w sprawach beatyfikacyjnych i kanonizacyjnych.

8 maja 1969 została zlikwidowana przez papieża Pawła VI, który podzielił ją na Kongregację ds. Kultu Bożego i Kongregację Spraw Kanonizacyjnych.

Lista prefektów Kongregacji[edytuj | edytuj kod]

W ciągu pierwszych ok. 100 lat działalności Kongregacja ta, w przeciwieństwie do obecnie istniejących kongregacji kurialnych, nie zawsze miała swojego stałego przewodniczącego w randze prefekta. W razie wakatu na stanowisku prefekta, jej obradom przewodniczył kardynał dziekan Kongregacji, tj. najwyższy rangą kardynał będący jej członkiem, a w przypadku jego absencji, funkcję tę przejmował automatycznie kardynał najwyższy rangą spośród obecnych[1]. W przypadku Kongregacji ds. Obrzędów, aż do pierwszej połowy XVIII wieku prefektami zostawali najczęściej właśnie dziekani Kongregacji.

Przypisy

  1. Weber, s. 198-199, 241; por. Moroni, vol. XVI, s. 138.
  2. Requiem Datenbank. Pinelli, Domenico
  3. Requiem Datenbank. Monte (Borbone del Monte), Francesco Maria del
  4. 4,0 4,1 Kraus, s. 280.
  5. Franco Molinari, Il Seminario di Piacenza e il suo fondatore, Biblioteca storica piacentina (1969), s. 430; Serena Spanò Martinelli, Il processo di canonizzazione di Caterina Vigri: 1586-1712, SISMEL-Edizioni del Galluzzo, 2003, s. 79, 494.
  6. Analecta juris pontificii, Rzym 1863, kol. 317.
  7. Weber, s. 275, 295.
  8. Weber, s. 317, 346, 369.
  9. De servorum Dei beatificatione et beatorum canonizatione: liber primus, s. 496-498.
  10. Weber, s. 514.
  11. Weber, s. 538, 561, 586, 610, 636, 671.
  12. Weber, s. 700, 736, 775.

Źródła[edytuj | edytuj kod]

  • Christoph Weber: Die ältesten päpstlichen Staatshandbücher: Elenchus congregationum, tribunalium et Collegiorum urbis 1629-1714. Rzym – Fryburg Bryzgowijski – Wiedeń: Herder, 1991. ISBN 978-3451216534.
  • Gaetano Moroni, Dizionario di erudizione storico-ecclesiastica. Vol. XVI, Wenecja 1842, s. 264 i nast.
  • Andreas Kraus, Die päpstliche Staatssekretariat unter Urban VIII. (1623-1644), Forschungen zur Geschichte des päpstlichen Staatssekretariats, Tom 1, Rzym 1964