Kongres Nowej Prawicy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Kongres Nowej Prawicy
Nowa prawica pion.svg
Skrót Nowa Prawica – Janusza Korwin-Mikke
Lider Janusz Korwin-Mikke
Data założenia 9 października 2010
Adres siedziby ul. Wilcza 29A lokal 4A, 00-544 Warszawa
Deklarowana
ideologia polityczna
konserwatywny liberalizm, eurosceptycyzm, regionalizm
Deklarowane
poglądy gospodarcze
kapitalizm, wolny rynek, wolny handel, leseferyzm, monetaryzm
Liczba członków ok. 4300 (sierpień 2014)[1]
Europejska Grupa
Parlamentarna
niezrzeszeni
Młodzieżówka Sekcja Młodzieżowa Kongresu Nowej Prawicy
Barwy      niebieski
     czerwień
     czerń
Obecni posłowie
1 / 460
Obecni senatorowie
0 / 100
Obecni eurodeputowani
4 / 51
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
strona oficjalna

Kongres Nowej Prawicy (Nowa Prawica – Janusza Korwin-Mikke, Nowa Prawica, KNP) – polska prawicowa partia polityczna o charakterze konserwatywno-liberalnym i eurosceptycznym[a]. Powołana została przez działaczy Wolności i Praworządności oraz grupy byłych działaczy Unii Polityki Realnej skupionych wokół Stanisława Żółtka. Zarejestrowana została 25 marca 2011 jako Unia Polityki Realnej – Wolność i Praworządność. 12 maja 2011 partia przyjęła nazwę „Kongres Nowej Prawicy”. Na czele ugrupowania stoi Janusz Korwin-Mikke. Symbolem partii jest trójkolorowy feniks.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Geneza[edytuj | edytuj kod]

Ugrupowanie utworzyli zwolennicy prezesa partii Wolność i Praworządność Janusza Korwin-Mikkego, który uzyskał 416 898 głosów poparcia (2,48%), co dało mu 4. wynik spośród dziesięciu kandydatów w wyborach prezydenckich w 2010[2]. 9 października 2010 politycy wyrejestrowanej 3 dni wcześniej WiP oraz popierający Janusza Korwin-Mikkego działacze z jego dawnej partii Unii Polityki Realnej podjęli decyzję o „połączeniu” i utworzeniu partii o nazwie „Unia Polityki Realnej – Wolność i Praworządność”. Grupy te w wyborach samorządowych w 2010 organizowały Komitet Wyborczy Wyborców „Ruch Wyborców Janusza Korwin-Mikke”, którego pełnomocnikiem wyborczym był Tomasz Sommer. Komitet wystawił listy kandydatów głównie do sejmików, co miało miejsce w 13 województwach. Najlepsze rezultaty RW JKM uzyskał w województwach małopolskim (2,69%) i mazowieckim (2,32%). W skali kraju kandydaci RW JKM uzyskali 1,22% głosów, co dało 7. miejsce spośród wszystkich komitetów[3]. Komitet wystawił również kilku kandydatów na prezydentów miast. Lider WiP-u Janusz Korwin-Mikke wystartował na prezydenta Warszawy, zajmując 4. miejsce z wynikiem 3,90% głosów. Wniosek o rejestrację partii UPR-WiP został złożony do sądu 3 grudnia 2010[4]. Ugrupowanie zostało zarejestrowane 25 marca 2011[5] (dzień wcześniej doszło do zakończenia prawnej likwidacji WiP-u[6]).

Działalność[edytuj | edytuj kod]

Pierwszą inicjatywą partii UPR-WiP była organizacja Kongresu Nowej Prawicy, który odbył się 16 kwietnia 2011 w warszawskim PKiN-ie. Pojawiło się na nim około 2 tys. osób, głównie sympatyków partii. Występowali m.in. Krzysztof Rybiński, Andrzej Sośnierz, Rafał A. Ziemkiewicz, Krzysztof Bosak, Artur Zawisza, Romuald Szeremietiew[7], Stanisław Michalkiewicz, Władysław Reichelt, Tomasz Sommer i Adam Wielomski[8]. 12 maja „Kongres Nowej Prawicy” został nową nazwą partii, przyjętą przez konwentykl[9].

Na wybory parlamentarne w 2011 partia zarejestrowała własny komitet wyborczy, pod nazwą oficjalnego skrótu ugrupowania („Nowa Prawica – Janusza Korwin-Mikke”). Państwowa Komisja Wyborcza zarejestrowała listy ugrupowania do Sejmu w 21 z 41 okręgów wyborczych. Działacze partii złożyli petycję do Sądu Najwyższego z prośbą o wyjaśnienie, czy PKW miała prawo odmówić im rejestracji list we wszystkich okręgach[10]. Nie została ona rozpatrzona, podobnie jak skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego[11]. Z powodu braku rejestracji części list w wyborach nie wystartował m.in. Janusz Korwin-Mikke. Na listach KNP znalazła się nieliczna grupa członków innych partii: UPR, Partii Zielonych Rzeczypospolitej Polskiej oraz LPR. W wyborach do Senatu kandydaci Nowej Prawicy zostali zarejestrowani w 10 ze 100 okręgów wyborczych[12]. W wyborach do Sejmu komitet otrzymał 151 837 (1,06%) głosów, zajmując 7. miejsce (niemal dwukrotnie wyprzedzając PPP-Sierpień 80, która startowała we wszystkich okręgach)[13]. W wyborach do Senatu kandydaci Kongresu także nie uzyskali mandatów.

W listopadzie 2012 oficjalnie powołano młodzieżówkę partii (Sekcję Młodzieżową KNP), która nieformalnie działała już wcześniej (jej prezesem został krakowski działacz Lech Walicki). Przyjmowane są do niej osoby pełnoletnie, jednak współpracuje też z osobami niepełnoletnimi. Wcześniej osoby niepełnoletnie związane z ugrupowaniem skupiały się w stowarzyszeniu Liberalni, które jednak w październiku 2012 zakończyło współpracę z partią, z której odeszła wówczas grupa działaczy na czele z jednym z wiceprezesów Olafem Wojakiem.

W 2013 Janusz Korwin-Mikke był kandydatem partii w wyborach uzupełniających do Senatu w okręgu rybnickim, uzyskując 2160 (7,92%) głosów i zajmując 6. miejsce spośród 8 kandydatów[14]. W tym samym roku w przedterminowych wyborach samorządowych w Elblągu KNP wystartował wspólnie z partiami Polska Jest Najważniejsza i Stronnictwo Demokratyczne w ramach komitetu „Naszą Partią jest Elbląg”, który na prezydenta miasta wystawił działacza PJN. Komitet nie uzyskał mandatów w radzie miasta.

W lutym 2014 Nowa Prawica zainaugurowała kampanię wyborczą do Parlamentu Europejskiego pod hasłem „Nowa Prawica – Wolna Europa”. 10 marca partia nawiązała współpracę z posłem Przemysławem Wiplerem (szefem Stowarzyszenia „Republikanie”)[15].

23 marca 2014 odbył się II Kongres Nowej Prawicy organizowany przez partię oraz Fundację „Najwyższy Czas!”. Podczas kongresu oprócz liderów ugrupowania wystąpili m.in. eurodeputowany partii Polska Razem Marek Migalski, poseł Przemysław Wipler, publicysta i wykładowca Adam Wielomski oraz filozof, prof. Bogusław Wolniewicz. Zaprezentowano również liderów list w wyborach do Parlamentu Europejskiego. KNP (ponownie występujący jako NP JKM) zarejestrował w tych wyborach listy we wszystkich okręgach[16].

15 maja 2014 poseł Przemysław Wipler przystąpił do KNP, stając się pierwszym parlamentarzystą tej partii. Tego samego dnia z Kongresem związał się dotychczasowy radny PO w sejmiku pomorskim Sylwester Pruś (zostając pierwszym radnym wojewódzkim KNP).

25 maja 2014 w wyborach do Parlamentu Europejskiego KNP osiągnął wynik 7,15%, zajmując 4. miejsce. Do Parlamentu Europejskiego dostali się Janusz Korwin-Mikke, Stanisław Żółtek, Michał Marusik i Robert Iwaszkiewicz[17].

28 lipca 2014 do partii przystąpił kolejny poseł niezrzeszony wybrany z listy PiS Jarosław Jagiełło[18], jednak już 32 dni później zdecydował on o opuszczeniu ugrupowania[19].

7 września 2014 w wyborach uzupełniających do Senatu w okręgu nr 73 kandydat KNP Maciej Urbańczyk zdobył 5,31% ważnych głosów, zajmując 3. miejsce spośród 4 kandydatów[20], a w okręgu nr 82 Jacek Wójcicki 4,91% (zajął 5. miejsce spośród 6 kandydatów)[21].

Program[edytuj | edytuj kod]

Prezes partii Janusz Korwin-Mikke

Kongres Nowej Prawicy, jako partia konserwatywno-liberalna, głosi wolność w sferze gospodarczej i konserwatyzm w systemie światopoglądowym. Swój program wyprowadza z czterech głównych zasad:

Program Kongresu Nowej Prawicy w znaczącej mierze czerpie z myśli i dzieł ekonomistów, będących przedstawicielami ekonomii klasycznej i propagatorami wolnego rynku, w tym laureatów Nagrody Nobla. Należą do nich m.in.: Adam Smith, Jean-Baptiste Say, Frédéric Bastiat, Ludwig von Mises, Edward Taylor, Roman Rybarski, Adam Zdzisław Heydel, Friedrich Hayek czy Milton Friedman[22].

Gospodarka[edytuj | edytuj kod]

Kongres Nowej Prawicy opowiada się za przywróceniem wolnego rynku, opartego wyłącznie na własności prywatnej, a wszelkie ingerencje rządu w gospodarkę uważa za szkodliwe. Partia postuluje całkowitą likwidację wielu podatków, przede wszystkim podatku dochodowego PIT i CIT oraz podatków od darowizn i kupna-sprzedaży. Ponadto chce radykalnego i szybkiego obniżenia i uproszczenia pozostałych podatków (w tym VAT-u do 15%), zniesienia redystrybucji podatkowej (uważa za niedopuszczalne przymusowe przenoszenie przez państwo pieniędzy między ludźmi, np. od bogatych do biednych lub odwrotnie), przeprowadzenia prywatyzacji z publicznej licytacji (w tym szkolnictwa, służby zdrowia, mediów publicznych) oraz przywrócenia założeń ustawy Wilczka. Jest za całkowitym zniesieniem płacy minimalnej i przywilejów dla związków zawodowych.

Nowa Prawica chce wprowadzić konstytucyjny zakaz uchwalania budżetu z deficytem oraz radykalnie zredukować liczbę urzędników poprzez likwidację większości urzędów, agencji rządowych, pozwoleń, licencji, koncesji i decyzji administracyjnych. Sprzeciwia się wprowadzeniu waluty euro oraz dąży do zmniejszenia szkodliwych ingerencji UE w polską gospodarkę.

Podatki[edytuj | edytuj kod]

Zdaniem Kongresu Nowej Prawicy, dochody budżetu z podatków mają prawo finansować wyłącznie cele wspólne w zakresie: obronności (wojsko, policja, służby specjalne), administracji państwowej i ochrony środowiska. Według KNP pozwoli to na 7-krotne obniżenie podatków. W okresie przejściowym wpływy podatkowe z VAT przeznaczane byłyby na spłatę zadłużenia oraz realizację zobowiązań emerytalno-ubezpieczeniowych wobec pracowników i emerytów obecnych w dotychczasowym systemie. Za nadrzędną zasadę KNP przyjmuje 6-letnie vacatio legis dla nowych ustaw podatkowych, w celu powstrzymania rządzących przed podnoszeniem podatków dla ich doraźnych potrzeb oraz zapewnienia stabilnych warunków dla rozwoju przedsiębiorczości.

KNP postuluje wprowadzenie nowego, powszechnego systemu podatkowego, opartego na zasadzie, że dochód obywatela nie podlega opodatkowaniu, a tym samym kontroli ze strony urzędu skarbowego. Nowa Prawica za najmniej szkodliwe dla ludzi i gospodarki uznaje cztery rodzaje podatków:

  • Podatek osobisty
Zwany w polskiej tradycji pogłównym. Płacony byłby w formie ryczałtu przez wszystkich obywateli w wieku 18–68 lat – z wyjątkiem kobiet pozostających w domu – w jednakowej wysokości ok. 200 zł miesięcznie. Zastąpiłby dzisiejsze podatki dochodowe wraz ze składkami, radykalnie upraszczając przy tym sposób poboru, redukując obciążenie podatkowe, koszty pracy oraz liczbę urzędów skarbowych, a także znosząc konieczność składania skomplikowanych deklaracji podatkowych. Zasadność tego podatku Nowa Prawica tłumaczy następująco: skoro każdy obywatel ma podlegać takiej samej ochronie policji i wojska, to podatek, z którego finansowane są te instytucje, powinien być pobierany od każdego obywatela w jednakowej wysokości.
  • Podatek VAT
Ze względu na obowiązujące przepisy Unii Europejskiej, Polska jako kraj członkowski UE nie może zmniejszyć podstawowej stawki podatku VAT poniżej 15%. Dlatego Nowa Prawica opowiada się za podatkiem VAT z jedną stawką na wszystkie towary i usługi w wysokości 15%.
  • Podatek akcyzowy
Podobnie jak w przypadku podatku VAT, podatek akcyzowy w Unii Europejskiej jest również obowiązkowy. Nowa Prawica jest za zmniejszeniem stawki tego podatku do narzuconego krajom członkowskim minimum.
  • Podatek od obszaru nieruchomości
Powinien to być podatek liniowy, płacony przez właściciela gruntu od hektara, niezależnie od rodzaju/przeznaczenia ziemi. Im większa powierzchnia terenu, tym wyższa kwota podatku – zgodnie z zasadą, że ochrona większego obszaru wymaga większego zaangażowania policji i wojska.

Wymiar sprawiedliwości[edytuj | edytuj kod]

KNP opowiada się za gruntowną reformą wymiaru sprawiedliwości, tj. sądów i prokuratur, m.in. poprzez wprowadzenie amerykańskiej zasady o ciągłości prowadzonej sprawy sądowej (proces rozpoczyna się i trwa dzień po dniu, aż do wyroku), losowy przydział sędziów do spraw sądowych oraz lokalne wybory prokuratorów rejonowych. Postuluje odejście od prewencji na rzecz surowszego karania przestępstw (m.in. poprzez usunięcie wielu martwych przepisów prawnych, w zamian za rzeczywiste egzekwowanie pozostałych). Popiera wprowadzenie kary śmierci za morderstwo, rozumiane jako zabójstwo z premedytacją.

Sprawy społeczne[edytuj | edytuj kod]

Nowa Prawica jest za likwidacją przymusu emerytalnego i ubezpieczeniowego, a w konsekwencji docelowo ZUS-u, KRUS-u oraz NFZ-u – respektując przy tym wszystkie dotychczasowe obowiązki państwa, wynikające z zawartych już umów i zobowiązań. Jest za wolnym wyborem pomiędzy prywatnym ubezpieczaniem się, inwestowaniem w majątek/rodzinę i samodzielnym oszczędzaniem – zgodnie z zasadą, że każdy człowiek ma prawo do dowolnego dysponowania zarobionymi przez siebie pieniędzmi.

Nowa Prawica za najlepszą uznaje wyłącznie prywatną opiekę zdrowotną, uzupełnianą przez rozwinięte charytatywność i dobroczynność. Według programu partii, edukacja powinna odbywać się na zasadzie dobrowolności i poprzez prywatne finansowanie na wszystkich szczeblach – co ma zapewnić konkurencyjność, niezależność, niższe koszty i najlepsze dopasowanie do potrzeb rynku.

Światopogląd partii jest konserwatywny. Opowiada się za prawem opartym na normach i zasadach cywilizacji łacińskiej[23]. Sprzeciwia się legalności aborcji i eutanazji oraz rejestracji związków partnerskich, a także finansowaniu z budżetu państwa badań nad zarodkami ludzkimi, zabiegów in vitro oraz antykoncepcji. Uważa, że kościoły i związki wyznaniowe oraz państwo powinny być względem siebie autonomiczne i niezależne – również finansowo. Popiera dostęp do broni oraz postuluje zniesienie regulacji dotyczących zakazu narkotyków.

Ustrój państwa[edytuj | edytuj kod]

Program Kongresu Nowej Prawicy zakłada wprowadzenie ustroju republikańskiego, opartego na rzeczywistym trójpodziale władz i modelu prezydenckim. Postuluje uchwalenie nowej konstytucji w duchu konserwatywno-liberalnym, staranną separację władzy wykonawczej i ustawodawczej (m.in. odebranie władzy wykonawczej, czyli rządowi, inicjatywy ustawodawczej), zmniejszenie liczby senatorów do 32 oraz utworzenie 11-osobowej Rady Stanu, która przejęłaby od zredukowanego do 120 posłów Sejmu kompetencje tworzenia ustaw.

Według programu partii, nowy rząd powinien dysponować wyłącznie kompetencjami wykonawczymi i składać się z premiera oraz sześciu ministrów:

  • ministra spraw wewnętrznych,
  • ministra spraw zagranicznych,
  • ministra sprawiedliwości,
  • ministra finansów,
  • ministra obrony narodowej,
  • ministra gospodarki terenami i ochrony środowiska.

Nowa Prawica jest przeciwko decydowaniu o zmianie praw w głosowaniu większościowym, akceptuje natomiast głosowanie nad wyborem osób w jednomandatowych okręgach wyborczych. Popiera armię zawodową. Opowiada się również za autonomią wszystkich regionów, zachowując jednak pierwszeństwo prawa państwowego nad regionalnym[22].

Unia Europejska[edytuj | edytuj kod]

Kongres Nowej Prawicy – określający się jako partia antyunijna, a zarazem proeuropejska – krytykuje Unię Europejską za jej (zdaniem KNP) lewicową ideologię, biurokrację, etatyzm, i silne interwencjonistyczne działania wobec gospodarek krajów członkowskich. Domaga się jej likwidacji i przywrócenia pierwotnej strefy wolnego handlu, jaką była Europejska Wspólnota Gospodarcza[24]. Popiera utrzymanie i rozszerzanie Układu z Schengen.

Struktura i działacze[edytuj | edytuj kod]

Information icon.svg Zobacz też kategorię: Politycy Kongresu Nowej Prawicy.

Partia dzieli się na 5 makroregionów (Północ, Zachód, Wschód, Południe i Centrum) oraz na 16 regionów odpowiadających województwom.

Organa władzy w partii[edytuj | edytuj kod]

  • Konwent,
  • Konwentykl,
  • Rada Główna,
  • Zarząd,
  • Prezes,
  • Straż,
  • Centralna Komisja Rewizyjna,
  • Sąd Naczelny,
  • Rada Sygnatariuszów.

Źródło: Statut KNP. nowaprawicajkm.pl, 11 listopada 2013.

Władze partii[edytuj | edytuj kod]

Prezes:

I wiceprezes:

  • Artur Dziambor

II wiceprezes:

III wiceprezes:

  • Jacek Wilk

IV wiceprezes:

  • Piotr Najzer

Sekretarz generalny:

  • Arkadiusz Oziębło

Skarbnik:

  • Robert Oleszczak

Źródło: Władze KNP. nowaprawicajkm.pl, 17 stycznia 2014.

Poseł na Sejm VII kadencji[edytuj | edytuj kod]

Były poseł KNP na Sejm VII kadencji:

Posłowie do Parlamentu Europejskiego VIII kadencji[edytuj | edytuj kod]

Organy prasowe[edytuj | edytuj kod]

W czasie wyborów w 2011 powstał „Tygodnik Nowej Prawicy”, na czele którego stał wiceprezes Mieczysław Burchert oraz Łukasz Pilarski i Marek Nowakowski. W 2012 Łukasz Cichy zainicjował powstanie i został redaktorem naczelnym „Biuletynu Nowej Prawicy”.

Poparcie[edytuj | edytuj kod]

Wyniki w wyborach parlamentarnych
Wybory Poparcie Zmiana punktów procentowych Mandaty (Sejm) Zmiana Mandaty (Senat) Zmiana
2011 1,06% 0 0
Wyniki w wyborach do Parlamentu Europejskiego
Wybory Poparcie Zmiana (w punktach procentowych) Uzyskane mandaty Zmiana Liczba miejsc przypadających Polsce
2014 7,15% 4 51

W wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2014 najlepszy wynik Kongres Nowej Prawicy uzyskał wśród Polaków mieszkających w Irlandii, gdzie zwyciężył i zdobył 39,36% oddanych głosów ważnych[25]. Kongres zwyciężył również wśród Polonii w Wielkiej Brytanii, gdzie zdobył 37% oddanych głosów, w Islandii – 30,25% oraz w Norwegii – 27,60%[26].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Sama określa się jako „uniosceptyczna”.

Przypisy

  1. Justyna Przybytek: Janusz Korwin-Mikke chce prezydenta Katowic z KNP. „Brunatnej zarazy z Brukseli trzeba się pozbyć”. dziennikzachodni.pl, 22 sierpnia 2014.
  2. Wyniki głosowania. pkw.gov.pl.
  3. Wyniki głosowania do sejmików województw według komitetów wyborczych i województw. pkw.gov.pl.
  4. „Unia Polityki Realnej – Wolność i Praworządność” – nowa partia zgłoszona do rejestracji. ruchwolnosci.org, 5 grudnia 2010.
  5. Pierwsze spotkanie UPR-WiP we Wrocławiu!. nowaprawica.wroclaw.pl, 31 marca 2011.
  6. Janusz Korwin-Mikke: Sytuacja w UPR i WiP. nczas.home.pl, 29 marca 2011.
  7. „Obalić to nieludzkie państwo”. Kongres Nowej Prawicy. wprost.pl, 16 kwietnia 2011.
  8. Tomasz Dalecki: Kongres Nowej Prawicy – relacja. nowaprawicajkm.pl, 17 kwietnia 2011.
  9. Adam Wawrzyniec: Kongres Nowej Prawicy. Oficjalna nazwa partii. nczas.com, 14 maja 2011.
  10. Partia Korwin-Mikkego walczy z PKW. tvn24.pl, 14 września 2011.
  11. Nie rozpatrzymy!. nowaprawica.org.pl, 5 października 2011.
  12. Komitet Wyborczy Nowa Prawica – Janusza Korwin-Mikke. pkw.gov.pl.
  13. Wyniki głosowania wg komitetów wyborczych. pkw.gov.pl.
  14. Wyniki głosowania. kbw.gov.pl.
  15. Przemysław Wipler i Janusz Korwin-Mikke podpisali porozumienie programowe. wp.pl, 10 marca 2014.
  16. Komitet Wyborczy Nowa Prawica – Janusza Korwin-Mikke. pkw.gov.pl.
  17. Wyniki głosowania. pkw.gov.pl.
  18. Korwin-Mikke ma kolejnego posła w Sejmie. To były polityk PiS. gazeta.pl, 27 lipca 2014.
  19. Wioletta Gnacikowska: Łódzki poseł poszedł do Korwin-Mikkego i... odszedł. wyborcza.pl, 29 sierpnia 2014.
  20. Wyniki głosowania w podziale na kandydatów. pkw.gov.pl.
  21. Wyniki głosowania w podziale na kandydatów. pkw.gov.pl.
  22. 22,0 22,1 Program. glosujteraz.pl.
  23. Deklaracja Ideowa. nowaprawicajkm.pl, 27 czerwca 2011.
  24. Program wyborczy do PE 2014. nowaprawicajkm.pl.
  25. Wyniki wyborów do Parlamentu Europejskiego przeprowadzonych w dn. 25 maja 2014 r. w Irlandii. msz.gov.pl.
  26. Wyniki głosowania. Zagranica. pkw.gov.pl.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]